Czy oprócz bezpośredniego sąsiedztwa i następstwa zdarzeń zachodzi coś jeszcze? Oto, co na ten temat sądzi znany fizyk i filozof:

"Aplikowanie zasady przyczynowości do nauk empirycznych poddawane było częstej krytyce (Hume, Wittgenstein). Pomiędzy zdarzeniami, traktowanymi jako przyczyna i skutek - argumentowano - można co najwyżej stwierdzić następstwo czasowe, ale nie sam związek przyczynowo - skutkowy; można stwierdzić, że "A nastapiło po B", ale stwierdzenie, że "A wywołało B" jest już nadinterpretacją.

Przeciwko powyższej krytyce zasady przyczynowości przemawia praktyka naukowa i skuteczność metody naukowej, opartej na budowaniu matematycznych modeli fizycznej rzeczywistości, w których formalne symbole przyporządkowane są (za pomocą odpowiednich reguł) do świata fizycznego. Wynikanie logiczne pomiędzy matematycznymi symbolami modelu wskazuje, że pomiędzy fizycznymi zdarzeniami (lub własnościami świata), które odpowiadają symbolom, również zachodzi takie wynikanie, a nie tylko następstwo czasowe (w matematycznym modelu można w ogóle zrezygnować z parametru czasu). Co prawda samo wynikanie logiczne nie jest jeszcze przyczynowaniem, ale to przyczynowanie skutecznie modeluje.

W przypadku mechaniki kwantowej model przyczynowania jest bardziej skomplikowany niż w mechanice klasycznej, ponieważ układ jest tu opisywany przez bardziej złożoną strukturę matematyczną. W strukturze tej prawdopodobieństwa wynikają jednoznacznie, natomiast wyniki pomiarów tylko probabilistycznie. Właśnie..

Intuicyjnie ktoś odczuwa, że istnieje jakaś siła/świadoma energia (coś co niektórzy określają Bogiem). Nie potrafi powiedzieć dlaczego, tak odczuwa, nie wie tego, może działa to podobnie jak instynkt? W każdym razie czuje że jest jakaś siła/energia - świadoma, zdolna do tworzenia, niszczenia, przekształcania. Nazwijmy tego kogoś roboczo Theo (w odróżnieniu od Boga). Theo nie jest nikim irracjonalnym, On jest z "tego świata". Theo może ingerować w ten świat kiedy chce, może robić "cuda", może nawet stworzyć kamień którego nie podniesie, może sam siebie ograniczyć i cofnąć to ograniczenie. Theo nie musi być wszechmocny (tzn nie wiadomo czy taki jest), wszechwiedzący i w ogóle wszech... Theo potrafi zamieniać jedną energię w drugą, w sposób dowolny (tzn wg potencjalnej percepcji, bo być może ma jakieś ograniczenia) - znaczy "cuda" umie robić. Theo powymyślał ludziom religie (no te wszystkie, od plemiennych po całe systemy). Theo prowadzi z ludźmi grę, po co? Nie wiadomo. Wymyśla zakazy, nakazy, potem niektóre zmienia. Może to jakiś badacz? A może ludzi kocha i prowadzi "krętą ścieżką". Nie wiadomo. Ma jakiś plan? Też nie wiadomo. Dobry On czy zły? Niewiadomo. Tyle co wiadomo to jakieś przeczucie że taka siła istnieje. Ot i tyle.

Mam do Was pytanie, czy podobne poglądy, zbliżone, są znane w filozofii, kto je głosił, idealnie byłoby aby ktoś podał literaturę, proszę o info i oczywiście o komentarz do samej koncepcji.

Gdyby Wszechświat (rozumiany jako Wszystko) udało się opisać jednym równaniem, po jednej ze stron byłoby zero (rozumiane jako Nicość).

Jak ktoś wie, niech napisze 'dlaczego w ogóle coś istnieje' ?

Najpierw wstęp:

racjonalizm jest podstawą na tym forum. W porządku, to hasło sztandarowe.
W opisie głównych zasad znajdujemy też sceptycyzm (i humanizm i filozofię naukową).

Przykład irracjonalizmu (pierwszy z brzegu):

ustawianie choinki, potem kolacja wigilijna, składanie życzeń, dbałość o miły nastrój.
Racjonalnie rzecz biorąc, same idiotyzmy.

Widzę tu dwa aspekty:
- stosunek do religii;
- potrzeba zabawy.

O ile stosunek do religii na tym forum jest jednoznaczny, a ja go podzielam, o tyle drugi aspekt jest bardziej złożony. Według niektórych autorów świętowanie jest pewną formą zabawy:



Wynika z tej obserwacji, że dzisiejsze formy świąt chrześcijańskich, zrytualizowane i merkantylne, prowadzą prosto do zaniku i upadku tych świąt. Wystarczy poczekać.

Mieliśmy tu dyskusję wokół problemu z wigilią szkolną. Wiele wypowiedzi..

Filozofia jest na pewno szlachetną dziedziną działalności ludzkiej. Tym niemniej jako przedstawiciel nauki ścisłej mam problem, żeby ją docenić. Ostatnio wypytywałem znajomych, co dobrego przyniosła ludzkości i mieli oni problem z odpowiedzią na to pytanie. Zajrzałem więc na "racjonalistę.pl i przeczytałem kilka artykułów na ten temat:
www.racjon(*)p/s,4251/q,Czym.jest.filozofia
www.racjon(*)q,Czy.filozofia.jest.potrzebna
www.racjon(*)php/s,3081/q,Filozofia.a.nauka

W pierwszym z nich autorka zauważa, że z filozofii wywodzą się niemalże wszystkie gałęzie współczesnej nauki. To prawda, ale jest to tak jak podkreślanie, że największą zasługą Marii Curie-Skłodowskiej było urodzenie i wychowanie noblistki Ireny. Chodzi mi o docenienie dziedziny samej w sobie, o podanie jakiś konkretów, bo na razie wydaje mi się, że filozofia i "konkret" to pojęcia kompletnie rozbieżne.

Michał Heller jest autorem stwierdzenia: "Do istotnego poznania przyrody dochodzi się nie wmyśliwaniem się w naturę bytu, lecz matematycznym modelowaniem tego, co da się zmierzyć".
Ja się z nim zgadzam: z filozoficznych rozważań o naturze czasu, materii, ruchu nie wynikło nic, w porównaniu do sukcesu fizyki i chemii na tym polu. Kolejne pojęcia były wydzierane filozofii przez nauki ścisłe (a później humanistyczne).
To ciekawe, że Demokryt postulował atomową strukturę materii, ale była to teoria tak samo dobra jak koncepcja czterech żywiołów. Dopóki nie..

   Od pewnego czasu dostałam jakiejś obsesji na punkcie śmierci i strachu przed nią. To ponoć normalne, i każdy taki etap przechodzi. I że to mija.

   Ja panicznie boję się, że uznają mnie za zmarłą, pochowają, a ja się obudzę w tej trumnie pod ziemią.
Na samą myśl, że przywalą mnie tą ziemią dosłownie się duszę.

   Jak oswoić śmierć i strach przed nią? Czy tylko wiara w jakiegoś boga potrafi ułatwić odejście i dać nadzieję, że śmierć to nie koniec? Czy po to ludzie wykupują miejsca na cmentarzach jeszcze za życia, obmyślają swoje nagrobki żeby pogodzić się jakoś z tym co nieuniknione?

"Już na gruncie myśli platońskiej Sextus Empiryk , w swych Zarysach pirrońskich, wypowiadał się, że nie może rozstrzygnąć zagadnień dotyczących świata realnego , znajdującego się "na zewnątrz" w stosunku do świadomości poznającej. Trzeba przyznać, że w stosunku do przyjętego "punktu wyjścia" jego filozofii takie stanowisko było chyba najbardziej słuszne. Błędne było jednak całe założone stanowisko poznawcze, albowiem przedmiotem filozoficznego poznania nie jest świat dany nam w ideach, czyli po prostu "idee" rzeczy, jak głosił platonizm, lecz sam realnie istniejący świat. Idee zaś są w normalnym poznaniu nie przedmiotem poznania, ale sposobem intelektualnego, pojęciowego poznania samej rzeczy. Jeśli zatem stanie się na neoplatońskich pozycjach teorii poznania (i całej filozofii, której przedmiotem jest samo poznanie), to sceptycyzm można przezwyciężyć jakimś "dogmatyzmem", a więc apriorycznym założeniem jakichś bezwzględnych "prawd", które są uznawane na mocy ich samego przyjęcia za prawdę i podstawę prawdziwościowego tłumaczenia.

Niestety, takim także "dogmatyzmem" filozoficznym jest stanowisko powszechnego, metodycznego wątpienia, głoszone przez Kartezjusza, doprowadzone do dogmatu cogito, który ustawia ludzką myśl właśnie na pozycjach "bez wyjścia" w dziedzinie poznania świata. Oto wyniki metodycznego powszechnego wątpienia:

"Zakładam więc, że wszystko, co widzę, jest fałszywe, wierzę, że nie istniało nigdy nic z tego, co mi kłamliwa pamięć przedstawia, nie..

Czytając "Dzieje Filozofii Zachodu" Russella, natknąłem się na fragment ( w rozdziale o Locke'owskiej teorii poznania):

Twierdzi, że posiadamy trojaką wiedzę o rzeczywistym istnieniu. Wiedza o własnym istnieniu jest intuicyjna, wiedza o istnieniu Boga jest demonstratywna, a wiedza o rzeczach obecnych dla zmysłów jest zmysłowa.

Co to znaczy, że wiedzia o istnieniu Boga jest demonstratywna?