Za wiki:
Ius sanguinis (czyt. jus sangwin-is; dosłownie: prawo krwi) - jeden z dwóch sposobów wyznaczania obywatelstwa z mocy prawa. W tym przypadku dziecko nabywa obywatelstwo tego państwa, którego obywatelem jest przynajmniej jedno z rodziców. Alternatywną metodą wyznaczania obywatelstwa jest ius soli.
W polskim porządku prawnym tradycyjnie przyjęto zasadę prawa krwi (art. 14 ustawy o obywatelstwie polskim), jednak uzupełniająco stosuje się także zasadę prawa ziemi - gdyby dziecko urodzone na terytorium Polski nie nabywało żadnego innego obywatelstwa.

Źródłem prawa w ogóle, powodem, dla którego prawo istnieje, jest dobro wspólne całej społeczności, wszystkim z prawem jest LEPIEJ niż bez niego.

Co jednak jest źródłem samego Prawa Krwi? Prawa, które w końcu dzieli wspólnotę a nie łączy ją?

Przy tej okazji chciałbym zapytać zapytać kto to jest obcy?
Czy obcy to ten który wygląda inaczej?
Czy obcy to raczej ten, który ma w sobie odmienne emocje, który nie jest zdolny do empatii i który jest moralnie odmienny?

Witam! Jestem uczniem, który od niedawna zainteresował się filozofią i w związku z tym założył tutaj konto. Słyszałem o wielu klasycznych koncepcjach filozoficznych, jednak najciekawsze moim skromnym zdaniem są te nurty, o których nie słyszy się na lekcjach. Dlatego mam pytanie: jakie słabo znane nurty filozoficzne są Waszym zdaniem najciekawsze?

Czym jest dobro i zło? Dualizm w postrzeganiu świata i stawianie lepszego w opozycji do gorszego to jeden z mechanizmów ewolucyjnych, który dał jednym jednostkom przewagę nad innymi. Ale dobro i zło nie dotyczy realnych obiektów. To tylko system miary, który stosujemy. Każda, dosłownie każda rzecz, każdy przedmiot, człowiek, ideologia ma dobre i złe strony. Nic nie jest czarno białe jakby chcieli ludzie, którzy są więźniami swojego systemu ocen, postrzegania świata.

Istnieją rzeczy, zjawiska, ludzie, cechy lepsze lub gorsze i w tym celu mamy domyślną skalę oceny. Załóżmy, że dobro jest od 1 do 100 gdzie 1 to minimalne dobro a 100 maksymalne, idealne, 0 to brak dobra a zło to od -1 do -100. Nie istnieje dobro absolutne ani zło absolutne. Także oceny dobra i zła zależą od subiektywnego postrzegania jednostek.

Mamy taką sytuację - chłopak kradnie jedzenie bo jest głodny - oceniamy ją jako złe postępowanie ale dajemy mu pewne usprawiedliwienie. Ludzie nie są idealni, tak samo ich decyzje i to co uznajemy za dobro, co lubimy i do czego dążymy. Ale istnieje w głowie gdzieś w sferze przekonań idealne dobro i idealne zło. Oceniamy wg oceny praktycznej i realistycznej lub tej wyidealizowanej.

I tu pojawia się problem z religią. Otóż uważam, że religia skutecznie niszczy ludzką psychikę i prowadzi do oceniania wg idealnych kategorii przez co powstaje sztywny światopogląd i bardzo widoczny dualizm w postrzeganiu świata. I pojawia się pytanie - może ten sposób postrzegania jest właściwy?..

To już kolejna książka Grzegorza Kaźmierczaka - „Zwierzęta. Prawdziwi przewodnicy człowieka”. Autor po raz kolejny dotyka Matki Natury i w niej poszukuje, a w zasadzie odkrywa przed Czytelnikiem mistykę naturalnej energii w formie usposobienia zwierząt. W książce omówionych zostało prawie 100 gatunków, zarówno tych nam bliskich, żyjących w naszym polskim ekosystemie (np. kret, krowa, borsuk, jeż), jak również tych egzotycznych, znanych nam tylko z albumów, książek, ogrodów zoologicznych i telewizyjnych programów przyrodniczych, jak na przykład krokodyl, kangur, orangutan, wieloryb. Ta książka, jak i poprzednie tego autora, jest propozycją dla ludzi zainteresowanych stylem życia bliskim naturze, prawdziwej miłości, w którą jesteśmy obdarzeni, przyjaźni człowieka z innymi przedstawicielami naszej planety. Sami sprawdźcie czego możemy uczyć się od naszych braci mniejszych – zwierząt.

"Spis treści

WSTĘP MYSZ KOT PIES KRÓLIK SARNA NIEDŹWIEDŹ WIEWIÓRKA KOŃ LIS ZAJĄC WILK OWCA JELEŃ BÓBR DZIK ŚWINIA DELFIN RYŚ WYDRA KOZICA TYGRYS ŻYRAFA KRET SŁOŃ BORSUK NIETOPERZ JEŻ KROKODYL ŁOŚ SZCZUR FOKA ZEBRA KOZA WIELBŁĄD WĄŻ ŁASICA TCHÓRZ LEW GORYL KOJOT ŻUBR ANTYLOPA ŻABA OSIOŁ OKAPI KANGUR KROWA OPOS PUMA JENOT ROSOMAK JASZCZURKA ŚWISTAK ŻBIK CHOMIK DANIEL HIENA RENIFER REKIN SKUNKS PANDA PIŻMAK NOSOROŻEC KUNA HIPOPOTAM SZOP PANTERA SZAKAL ORANGUTAN ALIGATOR DIABEŁ TASMAŃSKI BAWÓŁ MORS MUFLON SUSEŁ..

Jakiś czas temu interesowałem się technikami medytacyjnymi, buddyjskimi koncepcjami filozoficznymi. Sednem tych wszystkich teorii jest stwierdzenie, że ludzie nie postrzegają świata takiego jaki jest on naprawdę bo sygnały odbierane przez zmysły są najpierw interpretowane przez mózg a następnie przekazywane do świadomości. Mózg interpretuje rzeczywistość poprzez tzw filtry, którymi jest nasza wiedza, nasze przekonania i modele interpretacji rzeczywistości. Oznacza to, że przed naszą świadomością nie ukazuje się świat rzeczywisty tylko to co było przed jakimś małym ułamkiem sekundy plus nałożona przez podświadomą część mózgu interpretacja. Żyjemy więc w matriksie swoich wyobrażeń, pragnień ego.

Jestem ciekaw czy z punktu widzenia nauki istnieje możliwość na obserwację w czasie rzeczywistym i czy jest to faktycznie stan pożądany. Ja osobiście uważam, że tego typu mistyczne stany to nic innego jak zaburzenia prawidłowej pracy mózgu. Faktem jest, że często nasze wyobrażenia, przekonania są źródłem problemów i cierpienia ale uważam, że o ile jest to możliwe należy poprawiać modele, których używa mózg zamiast pozbywać się ich w ogóle wylewając w ten sposób dziecko z kąpielą.

Ważne jednak żeby modele, którymi się posługujemy były zgodne z rzeczywistością, korzystne dla nas i dla reszty otoczenia. Nie zawsze jednak da się to osiągnąć i czasem prawda jest gorzka dla niektórych ludzi. Czy warto wtedy stosować praktyki mające na celu wyłączenie oceny, interpretacji?

Filozofując - czy też uprawiając naukę - skazani jesteśmy na jakąś dozę redukcjonizmu. Dbając o ekonomiczność i prostotę teorii tniemy Brzytwą Ockhama nadwyżkę niepotrzebnych bytów, staramy się wyjaśniać szereg zdarzeń i jakości przez sprowadzenie ich do jakiegoś prawa (pal licho czy fizycznego, biologicznego, metafizycznego, zależnie od kontekstu). Po prostu redukujemy.

Nie ma w tym nic złego. Po prostu tak jest, i rzecz nie w tym, aby rozstrzygać czy szeroko pojęty redukcjonizm jest dobry czy zły. W każdym razie nie w tym wątku.

Pytanie jest takie:
Kiedy kończy się słuszna prostota i ekonomiczność teorii, a zaczyna rodzić niedopuszczalne uproszczenie rzeczywistości? Gdzie biegnie linia, za którą redukcjonizm przeradza się w całkowicie ogoloną mordę Ockhama?
I czy w ogóle takie kryterium istnieje? A może decydują o nim w pewnej mierze czynniki pozametodologiczne, np. psychologiczne przyzwyczajenie do dotychczas funkcjonującej teorii, na mocy którego jej redukcjonizm będzie funkcjonował jako "dobry", a redukcjonizm jej konkurentki jako "zły"?

Nie rozstrzygam. Zapraszam do dyskusji.

P.S
Nie pytam jakie chcielibyście, żeby to kryterium było, lecz raczej o to jakie jest faktycznie stosowane.

Państwo to MY.
Prawo to NASZA wola ugruntowana w NASZYCH potrzebach.
Państwo, czyli MY, postanowiliśmy chronić nasze tajemnice, bo nie chcemy aby prawda o nas wyszła na jaw.

Chciałbym zapytać przed czyją świadomością kryjemy prawdę o nas?

Prowokacyjnie, jak zwykle (:

W wielu krajach możliwa jest aborcja na życzenie, ze względów społecznych.
Jeżeli kobieta ocenia, że nie będzie jej stać na wychowanie dziecka - które w formie płodu 'nosi w sobie' - może dokonać aborcji, refundowanej przez Państwo.

Czy podobnie mogłoby być w przypadku eutanazji?

Jeżeli człowieka nie stać na godne życie (w jego rozumieniu) - ma za mało pieniędzy - czy Państwo nie powinno umożliwić mu dokonania profesjonalnej eutanazji - zamiast skazywać go na podejmowanie (często nieudanych) prób samobójczych/ cierpienie psychiczne?

Mam pytanie do wszystkich, którzy świadomie nie wierzą w Boga: Dlaczego nie wierzycie?

Nie interesuje mnie:
- dlaczego nie wierzy Twój sąsiad,
- dlaczego nie powinno się wierzyć,
- dlaczego to czy tamto twierdzenie jest głupie,
- jakich argumentów użył Dawkins,
- jakich argumentów użył ktokolwiek inny...

Interesuje mnie za to:
- Dlaczego Ty osobiście nie wierzysz w Boga?

Słyszałem i czytałem dużo argumentów, ale chciałbym zrobić małe rozeznanie, które argumenty są pustą abstrakcją, a które faktycznie przemawiają do ludzi.
Dlatego pytam tylko o te argumenty, które Was faktycznie do czegoś przekonują, a nie o te argumenty, które są ciekawe, profesjonalne i brzmią dumnie.
Zdobyte tutaj informacje chciałbym wykorzystać na mojej stronie (www.biblijny.net/).

Chciałbym zadać Wam takie pytanie i prosić o zmierzenie się z tym intelektualnym wyzwaniem :

1)Dlaczego jem zwierzęta mimo iż ich cierpienia spowodowane hodowlą i samym aktem zabijania są ponad wszelką miare udowodnione ?
2)Dlaczego nie robi to na mnie żadnego wrażenia ?
3)Co sprawia , że całkiem spokojnie przechodzę nad tym do porządku dziennego ?
4)W jaki sposób uzasadniam i tłumacze swoje prawo do zabijania i zjadania zwierząt

Ciekawy jestem czy możliwa będzie kulturalna dyskusja - bardzo bym sobie i nam tego życzył
Chciałbym dodać , że nie jest to żadna prowokacja , nie jest to też ocenne , wartościujące
Jestem zainteresowany ciekawymi i kulturalnymi wypowiedziami
Wypowiedzi w rodzaju : A dleczego ty jesz cebule ? będą z uśmiechem ignorowane

pozdrawiam serdecznie
e-duch