Wiele problemów moralnych ogniskuje się wokół alternatywy: mniejsze-większe zło. Często żadne rozwiązanie nie jest w pełni zadowalające. Tym niemniej wyboru dokonać trzeba. Ważny jest wtedy sposób mówienia o danym czynie. Należy pamiętać, że mniejsze zło nigdy nie będzie dobrem. Nie ma powodu aby zmieniać status moralny danego czynu tylko dlatego, że zostaliśmy doń zmuszeni.
Dobro nie jest względne. Zabicie drugiego człowieka zawsze jest czymś złym. Może to być czyn słuszny czy konieczny w sytuacji gdy brakuje innych środków chroniących społeczeństwo przed agresywną jednostką.
Przekonanie o niemoralności zabijania wynika wprost z założenia o posiadaniu przez każdego człowieka godności, której nikt mu nie jest w stanie odebrać.
Interes społeczny wymaga, aby pewne zjawiska zawsze były traktowane w kategoriach grzechu. Niebezpieczne jest myślenie, że zabicie drugiego człowieka mogłoby być kiedykolwiek i gdziekolwiek moralne. Indoktrynacja młodych hitlerowców jest tego dobrym przykładem. Dziś już żaden normalny człowiek nie twierdzi, że pewne grupy społeczne pozbawione są ludzkiej godności. Tego się nie relatywizuje i słusznie.
pozdrawiam.

Witam!
Czytałem niedawno "Cztery eseje o wolności" Berlina i nasunęło mi się pytanie: czy racjonalista może nie przyjmować deterministycznego obrazu świata?
Pozdr.
Haribu

Obecnie trudno być racjonalistą,bo zalewa nas konsumpcja.Człowiek kupuje to cojest reklamowane,ale czy rzeczywiście jest to dobre.Ostatnio zaiteresowałam się tematem darmowych minut usługach telefonii komórkowej.Tak naprawdę darmowe minuty wliczone są w abonament klienta sieci ,ale nieświadomy "kupujący"akceptuje warunki umowy i dopiero po czasie orientuję się ,że pakiet darmowych minut to tylko bajka włożona między książki.

Poniższe jest prawie dosłownym cytatem.
Argumenty wysuwane przez ateistów można ująć następująco:
1) deklaracja większego u ateistów przywiązania do nauki
2) intersubiektywna sprawdzalność tezy ateistycznej/agnostycznej i subiektywizm tezy teistycznej
3) brak błędów logicznych w argumentacji ateistycznej/agnostycznej
Wszystkie one są tożsame z tezami pozytywistycznej metafizyki naturalistycznej. Z punktu widzenia poprawności rozumowania sprawa jest kuriozlna: stwierdzamy, że poznanie natury nie wymaga światła nadprzyrodzonego (to samo twierdził np. Tomasz z Akwinu) i wnioskujemy, że nie istnieje żaden byt ponadnaturalny (oczywiście non sequitur). Właśnie to milczące pomijanie własnych założeń i przedstawianie swego stanowiska jako niemal "naturalnego" jest niepokojące.
Ad. 1
Nauka rozumiana jako metodologia poznania nie ma nic do powiedzenia w kwestii istnienia/nieistnienia Boga. Tak samo teista jak i agnostyk może jedynie dane naukowe traktować jako materiał "wyjściowy" do dalszego, już nie stricte naukowego namysłu.
Ad.2
Argument oparty jest na określeniu tego, co traktujemy jako obiektywny sprawdzian (np. logikę, czy metodę naukową), a to implikuje sąd o naturze rzeczywistości poznawanej, który (logicznie tylko prawopodobny) staje się przesłanką światopoglądową agnostycyzmu.
Ad. 3
Błędów agnostycyzmu jest akurat tyle, co błędów w rozumowaniu w ogóle:
1) użycie rozumowania nie nadającego się do dowiedzenia tezy, której się dowodzi (odwołanie się do poznania naukowego, jako nie..

W tej zabawie bedzie chodzić o to:
Jeśli ktoś twierdzi że zna odp. na jedno spośród moich pyt. może na nie śmiało odpowiedziec. zapraszam.
1) Czy nawracania np. katolika na racjonalizm, ma jakiś sens, co zmieni to że ja go przekonam do właściwych(wdg. mnie) poglądów.
2) Jak wyglądałby świat gdyby wszyscy przyjęli katolicyzm, a jak gdyby wszyscy stali sie racjonalistami. Co byłoby lepsze?
3) Czy jeśli bulwersuje mnie hipokryzja ( przynajmniej tak postrzegam pewne zachowania ) u innych ludzi (nie wszystkich) to czy Waszym zdaniem powinienem ich próbować uświadomić co jest nie Tak czy raczej powinienem sobie darować gdyz bedzie to tylko stratą mego czasu?
4) Jak waszym zdaniem powstały pierwsze religie, przesądy ( chodzi o moment w którym 1 człowiek założył na jakiejś (jakiej) podstawie , ze istnieje bog).
5)Jaka wizja świata Waszym zdaniem byłaby najlepsza, i czy każda jest utopijna?
Na pytania oczywiscie mozna odpowiadac pojedynczo. narazie
Michał

Czy nie macie czasem wrażenia, że wszystko już było? Może jeszcze w dziedzinie nauki jest co odkrywać, ale w kwestiach światopoglądowych? Tylu filozofów, tyle epok... Jak się człowiek uprze, to każdy swój pogląd może wcisnąć w jakieś (wymyślone już kiedyś) ramki. Może takie pytanie źle o mnie świadczy - przecież wskazuje ono na to, że nie wierzę w możliwości człowieka i dałam się zwerbować tak dziś licznemu gronu nihilistów. Chyba jednak każdemu współczesnemu człowiekowi zdażyło się już nad tym zastanawiać. Jestem ciekawa, do jakich wniosków doszliście..

Mój post będzie trochę inny i nie porusza żadnych problemów filozoficznych. Wybieram się na filozofię na UŁ i problem dotyczy egzaminu z analizy tekstu filozoficznego. Do wczoraj byłem święcie przekonany, że jest to przysłowiowa kaszka z mleczkiem i spokojnie zdam to na 90-100% (przeglądałem bowiem egzaminy z poprzednich lat). Wczoraj jednak w ręce wpadły mi przykładowe egzaminy z analizy tekstu, przeprowadzane na owym wydziale w roku 2001/02, między innymi tekst Sextusa Empiryka "O kryterium prawdy". Okazało się, że tekst ów jest b. trudny i wymaga dużo więcej wysiłku umysłowego, niż zakładałem. Pytanie moje więc brzmi: jak przygotować się do takiego egzaminu (czy istnieją jakieś antologie tekstów filozoficznych wraz z pytaniami, czy może są lepsze sposoby przygotowywania się?). Będę wdzięczny za odpowiedzi.

Nie jestem pewny czy racjonalne myślenie przeciwstawia się idei istnienia istoty wyższej. Nawet ludzie obdarzeni najtęższymi umysłami naszych czasów zdają się wahać w tej delikatnej materii. Np. Stephen Hawking pisze " silna zasada antropiczna stoi w sprzeczności z całą historią rozwoju nauki. Od geocentrycznej kosmologii Ptolemeusza i jego poprzedników przez heliocentryczną kosmologię Kopernika i Galileusza doszliśmy do współczesnego obrazu wszechświata, w którym Ziemia jest średnią planetą, okrążającą przeciętną gwiazdę, położoną na skraju zwyczajnej galaktyki spiralnej, jednej z ponad miliona galaktyk w obserwowanej części wszechświata. A jednak silna zasada antropiczna głosi, iż ta cała konstrukcja istnieje po prostu dla nas. Trudno w to uwierzyć".
Jednak dzięki wierze w Boga (siłę sprawczą, istotę wyższą, etc..) Wszystko mozna poskładać do kupy. Jasne, każdy racjonalista powie, że jeszcze nie wiemy dlaczego tak się stało, że powstał nasz wszechświat. Tłumaczenie, że sam z siebie jest równie prawdopodobne, że ktoś zadał warunki początkowe i rozkręcił to wszystko. Może jednak czas jest tylko ułomnością postrzegania naszego umysłu i tak na prawdę nie istnieje? Wtedy poszukiwanie początku straciło by sens, ale też pytanie skąd się wziął Bóg będzie bez sensu.

Poniższy tekst ma na celu przedstawienie w skrócie podstawowych problemów i wewnętrznych sprzeczności religii katolickiej (rzymsko-kat.) i opartego na nich światopoglądu.
I. Wstęp
Według dogmatów religii rzymsko-kat:
(1) Bóg istnieje, i jest zdefiniowany jako istota:
- niematerialna,
- wieczna,
- wszechobecna,
- wszechwiedząca,
- wszechmocna,
- sprawiedliwa i
- dobra
Ponadto:
(2) Do owego wszechobecnego Boga dotrzeć można (przynajmniej w pełni) jednak TYLKO i WYŁĄCZNIE poprzez Kościół Rzymsko-katolicki.
II. Kościół i kler nie są potrzebne Wszechobecnemu i Wszechwiedzącemu Bogu
Mamy tu na samym początku bardzo poważną sprzeczność, albowiem jeśli Bóg Katolików istnieje, i jest rzeczywiście wszechobecny i wszechwiedzący, to nie jest mu potrzebny żaden kościół czy kler, albowiem może on, i to bez najmniejszej trudności dotrzeć do każdego człowieka i wysłuchać jego modlitw bezpośrednio, bez pośrednictwa kleru. Stąd wynika wyraźnie, iż Kościół (z dużej litery jako instytucja) jest potrzebny tylko Bogu ułomnemu, który nie jest w pełni wszechwiedzący i nie jest w pełni wszechobecny, czyli nie jest właściwie Bogiem, a tylko rodzajem ducha, mniej lub bardziej potężnego, ale na pewno ani wszechobecnym ani wszechwiedzącym.
III. Boska dobroć i sprawiedliwość a jego wszechmoc
Bóg Katolików, jest z jednej strony wszechmocny, z drugiej strony zaś sprawiedliwy i dobry. Pojawia się w naturalny sposób pytanie: kto i co nakazuje Mu być sprawiedliwym i dobrym? Zakaz bycia niesprawiedliwym i zakaz..

Przyszła mi do głowy pewna myśl:
W przyrodzie każde zjawisko można przewidzieć. Najprostrze to zachowanie się bil na stole bilardowym. Można na przykład zrobić symulacje komputerową, czym więcej i czym dokładniejsze są dane można lepiej przeprowadzić symulacje. Mając więc odpowiednio dużo danych można przeidzieć WSZYSTKO. Czy można więc w ten sposób dzięki komputerowi przewidywać przyszłość ?
Jeśli się nie myle można by spróbować zrobić symulacje mózgu człowieka. Można by poznać myśli człowieka zamim sam o tym pomyśli. Jeśli to chociaż teoretycznie możliwe oznaczalo by to żę myśli i decyzje które podejmuje każdy człowiek są z góry ustalone !!!
Teraz na temat duszy. Ja uważam że można przewidzieć wszystko, oprucz myśli. Wierze w istnienie dyszy i Boga. I myślę że przewidywanie myśli człwieka zamim sam o niej pomyślal jest niemożliwe ponieważ procezy zachodzące w mózgu zą nieprzewidywalne, nadprzyrodzone, i łamiące znane nam prawa fizyki.
Jest jeszcze jeden problem. Dla ludzi którzy nie wieżą w dusze i Boga życie traci sens ponieważ jeśli dusza nie istnieje każda ich myśl jest już ustalona i nie mogą nic zrobiż żeby to zmienić.
Na obecnym etapie techniki nie możemy tego sprawdzić ale racjonalnie myśląc istnieją dwa rozwiązania:
1.Okaże się żę nasze życie jest ustalone z góry.
albo
2.Nie będziemy nigdy w stanie przewidzieć myśli i będzie to według mnie jakiś dowód na istnienie duszy.