Być racjonalistą. Co to znaczy? Lektura tego forum pozwoliła mi na określenie statystycznego racjonalisty (użytkownika forum) "poznaje świat za pomocą rozumu i doświadczenia odrzucając absolutnie to co irracjonalne (tzn. niedające się w pełni wyjaśnić przez doświadczenie z użyciem rozumu), np wiara, ufo, jasnowidztwo, itp.
Z pewnością moja definicja racjonalisty jest niedoskonała, stworzona na potrzeby wątku, ale jest punktem wyjścia do rozważań.
Wynika z tego że racjonalista odrzuca całą sferę emocji człowieka, "duchowości" jako jednego ze źródeł wyjasniania świata, dochodzenia do prawdy.
Rozum jednak (mój przynajmniej) nie pozwala mi ignorować takich zjawisk jak objawienia, niewyjaśnione cuda, miłości. Takie zjawiska zachodzą, czy wszystkie są oszustwem?
Człowiek rozsądny jeśli czuje że kocha drugiego, powie mu: Kocham Cię.
Racjonalista powie: Kocham Cię miłością darwinistyczną (nie wiem czy poprawnie).
Czy pomijanie sfery duchowej człowieka jest rozsądne? Czy nie sądzicie że racjonalista staje w sprzeczności z rzeczywistością, w pewnym sensie staje się hipokrytą?

pozdrawiam

Czy dusza ludzka istnieje, czy jest nieśmiertelna?
Czy istnieje życie pozagrobowe?

Drogi Czytelniku!

Wierzę, że jesteś osobą dojrzałą oraz inteligentną. Treści tu przedstawione są moimi subiektywnymi odczuciami i przemyśleniami.


Nie bardzo wierzę w to, że Jezus był Bogiem w ciele człowieka. Byłabym bardziej skłonna do tezy, iż posiadał dużą wiedzę życiową oraz wiele zmienił w życiu ludzi. Jedni w niego wierzą i uważają za proroka, a drudzy myślą o nim jak o zwykłej osobie.

Nie wolno mi go oceniać

Tak naprawdę nie mogę oceniać Jego istnienia oraz życia, bo nigdy nie poznałam Go naprawdę. Sądzę, że to, iż nie jestem praktykującą chrześci-janką wpływa na moją opinię o tym człowieku (?), ponieważ w większości nie wierzę w cuda, których podobno dokonał. Uważam, że skoro można coś udowodnić za pomocą nauki, to to już cud nie jest. Cud to zdarzenie, którego nie da się racjonalnie wytłumaczyć.

Stał się początkiem

Był on niewątpliwie inteligentną i mądrą osobą, dokonał wiele - uwierzyło w niego ponad połowa populacji Europy. Był on początkiem prawdziwego chrześcijań- stwa, jednej z największych religii na świecie, co świadczy o Jego przekonywującej postawie wobec ludu do własnej wiary i osoby.

Postaci historyczne, a Jezus

Lecz, gdyby bardziej pomyśleć nad istnieniem Jezusa, można by dojść do wniosku, że nie ma powodu aby nie wierzyć w Jego istnienie, to tak jakby nie wierzyć w różne postaci historyczne. Osoby takie jak : Kartezjusz, Pitagoras, Tales - mężczyźni żyjący w starożytności, ale dlaczego ludność jest w stanie uwierzyć w istnienie tych ludzi, a niczemu..

„Racjonalne wychowanie czyni człowieka mniej szczęśliwym, aby jego otoczenie było mniej nieszczęśliwe.” Ta myśl Tadeusza Kotarbińskiego (pojawiająca się wśród złotych myśli „Racjonalisty) jest bardzo niepokojąca. Zanim zacznę się zastanawiać dlaczego mnie ona niepokoi, przypomnę myśl innego uczonego z tego samego okresu – Florian Znaniecki twierdził, że człowiek dobrze wychowany, to człowiek, który nie posiada własnych myśli – wszystko przejął od swojego (swoich) wychowawcy.
Kiedyś rozmawiając o tym z moją dziewięcioletnią wówczas córką usłyszałem pytanie – a co jeśli wychowawca uczy samodzielnego myślenia? No właśnie, złote myśli mają swoje ograniczenia.
Z moimi uczniami żartuję często, że rodzice i nauczyciele są często przekonani, że uczniowie naprawdę zrobieni są z gliny. Każdy próbuje uformować ich na swój obraz i podobieństwo. Jak obejrzycie swoje dusze w lustrze zobaczycie jakie mają dziwaczne kształty od tego ugniatania przez różnych Pigmalionów.
Szczęśliwie nauczyciele nie są z jednej gliny. Z jednej strony różnorodność ugniatających nas twórców, z drugiej naturalna odporność samych ugniatanych daje pewne szanse na względnie samodzielne myślenie. Może go być więcej, jeśli wśród rodziców i nauczycieli więcej będzie racjonalistów.
Dlaczego jednak racjonalista ma być mniej szczęśliwy niż „człowiek dobrze wychowany”? Jeśli założymy, że znak równości między racjonalnością a myśleniem jest uprawniony, to z myśli Tadeusza..

Co sądzicie o Stanisławie Ossowskim? Ostatnio w czytelni natrafiłem na jego bardzo sensowny, dorzeczny i solidnie zrobiony tekst o możliwych a zarazem faktycznych relacjach między nauką a innymi aspektami życia i kultury. Napisał go jeszcze przed wojną gdy Kotarbiński z Suchodolskim debatował o tym, czy gdy naukowiec działa z pobudek czysto egzystencjalnych w nauce, to jest czy nie jest wysublimowanym egoistą.Autor w swej analizie twierdzi, że nie ma żadnych zasadniczych sprzeczności w tym, że działalność naukowa wynika z różnych źródeł niekoniecznie z szukania prawdy i w ogóle przypomina swoją socjologizujacą postawą Kuhna. Trochę mnie to zdziwiło, był uczniem Kotarbińskiego.

Ciekawostka:
Ponad 1,5 mln dolarów nagrody dla polskiego księdza

Zaciekawiło mnie zdanie:

[..]
Nagroda Templetona, wręczana od 1973 r., jest najwyższą na świecie nagrodą finansową przyznawaną indywidualnie naukowcowi - bije pod tym względem nawet Nagrodę Nobla i wynosi ponad 1,6 mln dolarów. Jej fundator chciał w ten sposób podkreślić, że szerokie poszukiwania interdyscyplinarne, także te, które rozwijają duchowość człowieka, więcej znaczą dla ludzkości niż szczegółowe badania w odrębnych dyscyplinach naukowych
[..]


Po przeczytaniu nasuwają się pytana:
- Ile jeszcze ludzie zmarnotrawią energii i pieniędzy, aby innych zachęcić do wszelkiego rodzaju religii ?
- Ile jeszcze powstanie mądrych ksiąg, które niespecjalnie prowadzą do szeroko pojętego postępu ? Ile jeszcze za te księgi zapłacimy ?
- Ilu z ludzi religijnych pozna prawdziwe poglądy ludzi wspierających religijność ? Pytam, bo z tego co przeczytałem wynika że ks. prof. Michał Heller niespecjalnie przystaje do obrazu idealnego katolika, a może nawet chrześcijanina.
- Jak długo jeszcze światopogląd oparty na metodzie naukowej będzie atakowany ?
- Co powinno się zdarzyć, aby ludzie dostrzegli że tylko edukacja i wspieranie szeroko pojętej nauki przynosi wymierne korzyści ?

Jestem przygnębiony faktem, że w XXI wieku trzeba jeszcze zajmować się takimi tematami.
..

Warto się zapoznać:
[url=http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,4775/q,O.Templetona.dla.Witwickie..

O libertarianizmie raz jeszcze, ponieważ stary wątek o tej samej tematyce ma już trzy lata.

Odniosę się do tamtejszego pytania: czy można pogodzić libertarianizm z racjonalizmem?

Ja uważam, że tak.

1.Jednym z celów racjonalistów jest laickość państwa. Przy minimalizacji państwa lub jego braku problem jest rozwiązany.

2.Jeżeli sprzeciwiamy się władzy kleru, to czemu mamy lubić inną władzę narzucającą określoną wizję (państwo opiekuńcze, minister edukacji i inne reżimowe sprawy)? Dlaczego kler ma być be, a np. minister edukacji fajny?

3.Libertarianizm, jak żadna inna doktryna polityczna, sprzyjałaby wolnomyślicielstwu.

Jestem ciekaw odpowiedzi, zważywszy na fakt, że jest tu sporo socjaldemokratów.

Taka "Fitna" Wildersa.
Nie rozumiem, dlaczego ten film wywołuje kontrowersje u racjonalistów. Tak samo, jak nie rozumiem 'poprawnych' ateistów obnoszących się z szacunkiem do religijnej mielizny.

Czy naprawdę o byciu niegrzecznym i kontrowersyjnie dzikim człowiekiem świadczy fakt posiadania sprawnego mózgu i otwartych oczu?
Czy jest histerycznym radykałem ten, który przekonany o szkodliwości dogmatyzmu, zamierza bronić siebie i innych przed tym, co szkodliwe?
Czy koniecznie prawicowym faszystą jest ten, który po prostu rozumie, że tolerancja nie może obejmować tych, którzy nie tolerują tolerancji?
Czy musimy wiecznie skakać z konserwatywnego irracjonalizmu w lewacki i z powrotem i tak w kółko?

Czy umiesz myśleć samodzielnie?

Witajcie!
Mam pytanie do wszystkich.
Jaki cel ma świat, życie ludzi i innych organizmów? Po co i dlaczego my istniejemy? Czy jeśli myślę, że wszystko (czyli też świat, nasze życie) nie ma sensu i wszystko się wzięło znikąd, to znaczy, że jestem nihilistą?

Witajcie!
Mam pytanie do wszystkich.
Jaki cel ma świat, życie ludzi i innych organizmów? Po co i dlaczego my istniejemy? Czy jeśli myślę, że wszystko (czyli też świat, nasze życie) nie ma sensu i wszystko się wzięło z nikąd, to znaczy, że jestem nihilistą?