Odnośnie życia ludzkiego.
Jakiekolwiek pytania jak, dlaczego, po co są bez sensu.
Jesteśmy produktem 3 mld lat ewolucji.

Smaczne rzeczy i seks oraz ciekawość poznawcza (i estetyczna) świata, a także pomaganie podobnym istotom (w tym dzieciom) to naturalne i oczywiste działania.

Brednie o 5 poziomach rozwoju to wymysł przefilozofowanych psychologów z mylnej epoki psychologii.

Włodzimierz Żabotyński jeden z czołowych działaczy pionierskiego okresu syjonizmu, lider syjonizmu rewizjonistycznego - nie był jedynym wybitnym liderem tej odmiany syjonizmu uchodzącej powszechnie za emanację żydowskiego faszyzmu. Jeszcze bardziej "na prawo" od Żabotyńskiego sytuował się Abba Ahimeir, założyciel i lider frakcji rewizjonistycznych maksymalistów, przez długi okres czasu najbardziej wpływowej w całym ruchu syjonistycznego rewizjonizmu. Najbardziej wpływowej i najbardziej radykalnej, także radykalizmem postaw i faszystowskich poglądów swoich reprezentantów.
Urodził się jako Abba Szaul Geisinowicz w roku 1897 pod Bobrujskiem na terenie dziejszej Białorusi. Szczegóły jego biografii do momentu zwiżania się z ruchem syjonistycznym podane sa w podlinkowanym materiale. Dość powiedzieć, iż nazwisko swe zmienił dla uczczenia pamięci swojego brata Meira, który w 1920 r. miał zostać zabity przez Polaków w pogromie. Jakkolwiek nie mamy w tym zakresie żadnej pewności - nie można jednkaże wykluczyć, iż jego brat nie padł ofiarą typowego pogromu - został natomiast rozstrzelany w warunkach stanu wojennego 1920 r. za sprzyjanie Sowietom, co było wielce charakterystyczną postawą sporej części Ostjuden.
Abba Ahimeir uważał się za faszystę i utożsamiał się z ideologią faszystowską, także z nazizmem. Jeżeli krytykował nazizm, to tylko ze względu na stosunek nazistów do Żydów - w żadnym wypadku nie z powodu jego metod i celów.
W hebrajskim czasopiśmie Doar HaYom w roku 1928 r. opublikował..

W lutym 1930 r. Zygmunt Freud napisał list do dr. Chaima Kofflera - usiłującego skaptować go do idei syjonizmu.
A oto jego fragment:

"Drogi Panie!

Nie mogę zostać syjonistą - jakby Pan sobie tego życzył. Ktokolwiek chce wpływać na masy musi dać im jakąś podniecającą i zapalną ideę i moja trzeźwa ocena syjonizmu nie może zaakceptować tego faktu. Z pewnością sympatyzuję z jego celami, dumą napawa mnie nasz uniwersytet w Jerozolimie i sprawia mi zadowolenie sukces naszej polityki kolonizacyjnej. Ale z drugiej strony, nie sądzę aby Palestyna ( znów użycie tego słowa przez Żyda - Arminius) mogła kiedykolwiek stać się żydowskim państwem lub też żeby kiedykolwiek świat islamski i chrześcijański stal się przygotowany na oddanie ich świętych miejsc pod opiekę żydowską. Wydaje mi się, iż bardziej sensownym byłoby ustanowienie żydowskiej siedziby narodowej w kraju mniej historycznie obciążonym. Wiem też , że taki racjonalny punkt widzenia nigdy nie zdobyły entuzjastycznego poparcia mas i finansowego wsparia możnych tego świata. Przyznaję ze smutkiem ,iż BEZPODSTAWNY FANATYZM NASZYCH LUDZI jest w części odpowiedzialny za wzbudzenie podejrzeń i nieufności u Arabów. W żadem sposób nie jestem w stanie wzbudzić w sobie sympatii do całej tej niewłaściwie ukierunkowanej troski, w wyniku której kawałek herodowego muru (to jest ściana płaczu) przekształcany jest w narodową relikwię - obrażając w ten sposób uczucia autochtonów. Osądź więc sam, czy ja - z takim krytycznym poglądem - jestem właściwą..

Jako darwinista zastanawiam się, skoro geny mutują, tworzą nowe informacje lub modyfikują istniejące, i to się dzieje przez wpływ filtru środowiska i dobór naturalny...
To dlaczego i z jakich pobudek pofrunął pierwszy ptak?
W zasadzie, kiedyś nic nie miało skrzydeł. Żeby zwierzątko pofrunęło, musi zmienić szkielet na lżejszy i pusty w środku (zarazem bardziej podatny) oraz w końcu pozbyć się silnych ramion by wyeoluować zgrabne skrzydła.
Problem jest taki, że mechanizm potrzebny do lotu ewoluował miliony lat, i dopóki nie był w pełni gotowy to można było najwyżej szybować.
Przez co było bardzo słabe, słabsze niż na początku. Przez zmiany ewolucyjne był gorzej przystosowany niż na początku gdyż musiał mieć lżejszy szkielet i nie mieć silnych łap i samemu zmienić formę na zgrabną i delikatniejszą.
Odwrotnie niż zakłada przystosowanie do środowiska.
Czy ja to dobrze rozumiem?
Może ktoś podeśle materiał jak powstały ptaki?

Najpewniej już wkrótce, w jednej z londyńskich - prywatnych, co dosyć istotne – szkół, chłopcy będą mogli nosić jako strój szkolny plisowane spódniczki. Wokół całej sprawy unosi się ostro zaprawiony zapaszek ideolo z podbukietu gender – blender. Zainteresowanych odsyłam do podlinkowanego tekstu. Tymczasem warto zwrócić uwagę na fakt, iż cały problem najpewniej zaistniał z powodu wielokrotnego narzekania uczniów płci męskiej na obowiązek noszenia długich spodni w gorące dni – jako elementu obligatoryjnego szkolnego mundurka. Po prostu zazdrościli oni swoim koleżankom krótkich spódnic – gwarantujących w upalną pogodę zdecydowanie lepszą wentylację i schładzanie określonych części ciała. Propozycja jest na pierwszy rzut oka szokująca – jednakże z drugiej strony warto pamiętać, iż onegdaj europejscy mężczyźni chodzili przecież w tunikach i innych tego typu luźnych szatach. Szkoci do dzisiaj chodzą w kiltach, nie wspominając o sukienkowatych szatach noszonych przez mężczyzn w innych kulturach. Więc być może diabeł nie jest taki straszny jak go malują. Byle tylko spece od gender nie wywrócili na ideologiczne nice tego problemu. Tego najbardziej się obawiam. I dlatego może jednak byłoby bezpieczniej umożliwić chłopcom chodzenie w szortach – gdy są upalne, parne dni. Dlaczegóżby nie? Dużym chłopcom w biurach i korporacjach też. Stylowe szorty plus stonowane w kolorze podkolanówki, do tego szykowne półbuty, niekoniecznie od razu od Kielmana –..

Toczymy spór wobec tego co dzieje się po śmierci. Zasadniczo są 3 poglądy - czyli nicość, przeniesienie w inne miejsce, reinkarnacja. Jeśli chodzi o nicość, błąd myślowy tu popełniają zarówno osoby wierzące jak i ateiści, bowiem jednorazowość wymaga kontroli czegoś wyżej - porównując to do rzutu kością, gdzie wartości nieparzyste oznaczają "życie" a parzyste "brak życia", przy losowym rzucaniu kością prędzej czy później musi wypaść wartość oznaczająca życie, podczas gdy stale występująca wartość oznaczająca jego brak wymaga stałej kontroli przez kogoś. Tak więc z czysto logicznego punktu widzenia osoby wierzące w Boga powinny być bardziej sceptyczne wobec wiary w życie po śmierci niż ateiści. W poruszanym niegdyś przeze mnie wątek "reinkarnacja bez duszy" również próbowałem przekonać, że reinkarnacjonizm jest najbardziej ateistyczną wizją życia po śmierci.

Ale nie o tym. Wyobraźmy sobie czwartą drogę, moim zdaniem najbardziej materialistyczną. Mamy wielki wybuch, powstaje wszechświat, żyjemy my jako homo sapiens. Po X miliardów lat siła wybuchu maleje do tego stopnia, że wszystko staje a następnie - zgodnie z zasadami grawitacji, zaczyna się kurczyć i wraca do maksymalnego skupienia ... i znów wielki wybuch i wszystko powtarza się identycznie. Co sądzicie o takim założeniu?

Starłem się w dyskusji z kimś i podał mi definicję lewicy: "Lewica właśnie od tego jest, by martwić się o słabych.
Silni sobie sami poradzą" i dodała że np jej zdobyczą jest że ludzie mają podstawowa opiekę zdrowotną gratis.

Mnie się to nawet podoba o ile pomysły na to nie rozwalą gospodarki (w Korei Pn sporo ludzi czasem je trawę). Zasiłki nie cwaniaczkom spod budki z piwem.
Podatki 75% hmmm - ryzykowne. Własność prywatna środków produkcji jest ok.
Oczywiście są dziedziny "raczej państwowe".
Ile na wojsko? Nie za dużo, nie nic.
Co do miejsca religii - raczej poza szkołą i poza władzą państwową.

Cześć wszystkim.
Cieszę się, że znalazłem to forum bo myślę, że tu dyskusja może być bardziej owocna niż na forum FB, z którego właśnie mnie wyrzucono. Zadałem proste pytanie jego uczestnikom "Dlaczego nie jesteś muzułmaninem?" - To było FB forum "Filozofia", na którym mimo bardzo późnej pory rozgorzała dyskusja i została nad ranem administracyjnie ucięta. Boli mnie to, że nie mogę podzielić się z nikim moimi przemyśleniami dotyczącymi własnej, ewentualnej porażki jako rodzica, jeśli dziecko powie mi kiedyś: "Tato, wyznaję Islam". Jestem osobą o lewicowych poglądach, rozumiem, że nie mam wpływu na to, że może okazać się mój syn homoseksualistą, nie będzie problemu, ale wyznanie , że jest muzułmaninem uważałbym jako osobistą porażkę i choć tego nie doświadczyłem to mimo to mam obawy i chcę was zapytać - Czy moja obecna postawa jest uzasadniona czy wymaga korekty?

Na gruncie teorii nie da się dojść do tego co jest prawdą w realnym świecie. Tzn da się nawet do tego dojść, odkrywając mechanizmy, ale nie da się poza umysłem stwierdzić, że coś jest w 100% prawdą - zawsze to umysł ostatecznie to uznaje, na podstawie empirycznej weryfikacji. Musimy założyć, że elementy teorii, które poddajemy obróbce logicznej, pokrywają się z rzeczywistością. Jest to założenie ukryte między wierszami, ale aby nasze wypowiedzi miały sens, musimy poczynić takie założenie. Jednak możemy je również poddać w wątpliwość, co w praktyce sprawdza się przy dochodzeniu do szczegółów, czyli mechanizmów. Załóżmy, że obserwujemy mechanizm "alkohol uzależnia" i jest to fakt empiryczny jaki przyjmujemy roboczo jako dogmat. Dzieje się tak, ponieważ obserwujemy wpływ alkoholu na człowieka, rozłożony w czasie. Można jednak dla zabawy rzucić tezę "alkoholizm nie istnieje". Adwersarz musi przyjąć teraz metodę naukową i udowodnić, że istnieje, a każdy jego argument można obalić z osobna. Np argument, że widzimy uzależnienie, można zbić poprzez postawienie alternatywnej tezy na ten temat. Szukamy mechanizmu i okazuje się, że człowiek, którego nazywamy alkoholikiem, zareagował w taki, a nie inny sposób z wielu powodów. Są to czynniki, które wpłynęły na powstanie takiej sytuacji. A priori mamy fakty, a do tego powstają różne teorie (interpretacje). Ich podstawową cechą jest osadzenie w intersubiektywnej rzeczywistości. Jednak ludzie popełniają często błąd, jakim jest wyabstrahowanie..

Świętowanie rocznic, ważnych wydarzeń, to rzecz w społeczeństwie normalna. Zastanawiam się jednak czy świętowanie wszelakich zdarzeń ma nie tylko sens, ale czy jest społecznie dopuszczalne. Zauważyłem w mediach, że świętuje się m.in. rocznice powstania więzień będących z zasady instytucjami represji... mam mieszane uczucia z tym związane. Nie chcę przedstawiać swojego stanowiska, aby nie „zabarwiać” odpowiedzi. Chciałbym poprosić Forumowiczów o opinię, czy obchodzenie rocznic powstania więzień w Polsce jest zasadne? Wiąże się ono bowiem ze skomplikowaną sytuacją społeczno-polityczną powojennej historii państwa polskiego.