Niektórzy wierzą a inni nie wierzą w możliwość dobrych relacji miedzy wierzącymi a niewierzącymi. Między ludźmi różnych wiar nie ma, przynajmniej w teorii, tego problemu ponieważ wszyscy oni uznają jakąś realną i pozytywną płaszczyznę w wyniku której oni są właśnie wyznawcami. Tymczasem dla niewierzących taka płaszczyzna nie istnieje i istnieć nie może tym bardziej im bardziej, stosują przeciwko religii argument z wielości i niezgodności miedzy nimi. Bo przez uczciwość rozumiem tutaj uznanie dla przyjętego czy wyobrażonego przez daną jednostkę źródła i uzasadnień własnego postępowania (światopoglądu). Tylko w taki wypadku może pojawić się sytuacja partnerstwa.

Inna różnica między wierzącym a nie wierzącym, jest taka, że pierwszy drugiemu może przypisać postępowanie jedynie na podstawie niewiedzy a drugi na podstawie błędnej świadomości. Dla wszystkich którzy nie wyznają intelektualizmu (idealizmu etycznego) i nie widzą związku między wiedzą a koniecznością danego postępowania etycznego, ten drugi przypadek jest kłopotliwy i gorszy od przypadku postępowania na podstawie niewiedzy. Tym bardziej, że mamy dobrze zakodowaną kulturowo formułę, "nie wie co czyni więc trzeba mu wybaczyć", może się nauczy, znajdzie, zmądrzeje i nie ma żadnego "uszczerbku" dla jego obecnej niewiedzy. Dlatego można twierdzić, ze nie jest tak jak niektórzy chcą, że dyskryminacja głęboko wierzących wśród niewierzących to jedynie efekt stadności a dyskryminacja niewierzących wśród wierzących to koniecznie..

Jest to kontynuacja wątków:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,93490#w98798
oraz "O principiach wszelakiego dyskursu..." cz. (www.racjonalista.pl/forum.php/s,98781)
Postanowiłam odpisać bo temat mnie zainteresował....

JATO postawił taką tezę, że po pierwsze w religii oczywiste "aksjomaty" świeckiej nauki która opiera się na oczywistych przesłankach zostały zastąpione nieoczywistymi "dogmatami", a po drugie , ze "aksjomat" można zmienić a "dogmaty" -przyjmuje się bez dyskusji i już nigdy się ich nie zmienia. I to ma wg racjonalistów świadczyć na niekorzyść religii.
Proponuję wyjśc od takiej definicji aksjomatu, która jest szersza od tej podanej w Wikipedii:
Definicja aksjomatu: ptta.pl/pef/pdf/a/aksjomat.pdf
System aksjomatyczny: ptta.pl/pef/pdf/a/aksjomatycznysystem.pdf
encyklopedia.pwn.pl/1177_1.html

Aksjomat nie jest wyrazem jednoznacznym... Przedstawianie "aksjomatu" jako antagonizmu w stosunku do "dogmatu" jest dość niefortunne, bo "prawdy wiary" (dogmaty) też pełnią role aksjomatów w systemie zwanym "teologią" Aksjomat jest to ogólnie mówiąc zdanie niedowodzone w jakimś systemie (nauce), pierwsza podstawa myśli.
Możemy jednak trzymać się dla uproszczenia tego, że "aksjomaty" są w nauce a dogmaty w religii chrz.

Dyskusja nt. możliwość zmiany "aksjomatów" nie jest w tym temacie ważna, bo i bez tego można wykazać, że racjonaliści też "dogmatyzują" a wierzący także mogą zmieniać aksjomaty.

Nie jest prawdą, że w..

www.dzienn(*)=208&year=2007&nrw=178&art=719
Myślę, że to bardzo interesujący tekst.

umiar był i jest przez wielu uważany za cnotę.
w przeciwieństwie do niego nadmiar traktowany jest często
jako głupota, ze wszelkimi jej konsekwencjami.

co powiecie o luksusie?
czy jest on racjonalny? czy luksus nie jest formą intelektualnego i moralnego kretynizmu?

Staram się uporządkować polskich ateistów spośród tych co bardziej znanych. Słyszałem, że zaliczają się do nich m.in. Zbigniew Zapasiewicz, Cezary Pazura, Bogusław Linda. Nie potrafię jednak tego ani potwierdzić ani zaprzeczyć. Czy ktoś mógłby mi pomóc?

Komisja Europejska stworzyła w ostatnim czasie projekt deklaracji, której przyjęcie przez Unię Europejską i Radę Europy ustanowi "Europejski dzień sprzeciwu wobec kary śmierci". Sama treść owej deklaracji uzasadniająca takie właśnie stanowisko, jest nie tylko sprzeczna z zasadami demokracji, które kłamliwie postuluje Unia Europejska, ale również uwidacznia manipulacje zawarte w Karcie Praw Podstawowych. Artykuł 2 owej karty głosi iż Nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej działaniu". W artykule 11 czytamy: każdy ma prawo do wolności wypowiedzi. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Natomiast artykuł 54 głosi: Żadne z postanowień niniejszej Karty nie będzie interpretowane jako przyznające prawo do podejmowania jakiejkolwiek działalności lub dokonywania jakichkolwiek aktu zmierzającego do zniweczenia któregokolwiek z praw i którejkolwiek z wolności uznanych w niniejszej Karcie lub ich ograniczenia w większym stopniu, aniżeli jest to w niej przewidziane.

Okazuje się, że nie tylko sama UE wspiera określoną ideologię, która z góry zakłada iż wykonywanie wyroku śmierci jest niedozwolone, ale te prawo jest spisane w Karcie Praw Podstawowych. Artykuł 54 jest logicznie niespójny z art.2 i 11 bowiem stwierdza iż osoby opowiadające się za karą śmierci nie mają takiej swobody i wolności w głoszeniu swojego światopoglądu jakie..

Św. Augustyn zanim został Doktorem Kościoła mocno błądził.

Na Jego nawrócenie duży wpływ miały kazania Biskupa Mediolanu Św. Ambrożego.

Głównym przesłaniem Św. Augustyna było twierdzenie, że każdy odczuwa pragnienie Boga.
To pragnienie jest u każdego człowieka bez wyjątku. I nie można zaznać spokoju wewnętrznego zanim człowiek nie Uwierzy w Boga.
Niewierzący, agnostyk, ateista, antyteista zawsze będzie odczuwał wewnętrzny niepokój.
Pokój i spokój wewnętrzny jest skutkiem pozyskania Światła Bożego.

Przesłanki do Jego filozofii czerpał od Platona (także Wierzącego)

Zanim został Katolikiem był wielkim grzesznikiem. Został Biskupem Hippony.

Wasz głos o Św. Augustynie
www.racjonalista.pl/kk.php/s,1837

Czy pojęcia agnostyk lub ateista wyczerpują Wasz stosunek do "kwestii boga"? (oczywiście nie pytam się osób wierzących, czy też religijnych)
Chodzi mi o to, że język religijny rozwijał się bardzo długo i można go używć w miarę precyzyjnie, żeby wyrazić swoje poglądy, natomiast język "nie-teistyczny" miał dużo mniej czasu i wydaje mi się, że nie oddaje bogactwa różnych poglądów związanych z "kwestią Boga".
Dla mnie np. jest problemem krótko określić mój światopogląd w tej sprawie - ostatnio zacząłem mówić: antyteista albo pragmatyczny antyteista, co zwykle prowadzi do konieczności dalszych wyjaśnień.
Czemu utarte pojęcia mi nie wystarczają?
Określenie ateista jest zogniskowane na wierze, określenie agnostyk na poznaniu, ale dla żadnego osi nie stanowi to, co uważam za podstawowe w moim stosunku do "kwestii boga", a mianowicie życie ze swoimi wyborami, problemami i stosunkami międzyludzkimi.
Krótko mówiąc: nie ontologia, nie epistemologia, a pragmatyzm.
Na czym polega różnica?
Gdyby objawienia boga były stałym elementem w świecie, gdyby można było z nim prowadzić debaty i nikt nie wątpiłby w jego istnienie, gdyby codziennie, spektakularnie i nie pozostawiając cienia wątpliwości, co do swego udziału prezentował w pełni swoją wszechmoc, wszechwiedzę, czy też nieskończoną dobroć, to i tak w moim postrzeganiu świata plasowałby się tylko trochę powyżej sąsiada, który się rzadko myje, a poniżej kumpla, z którym nie raz się pobiłem.
Reasumując: bóg jest tylko bogiem i dlatego jest mało..

Oprócz wierzących w Boga mamy wierzących ateistów i wierzących agnostyków. Głupotę zastępuje się głupotą. A jak być powinno? Najpierw trzeba zdefiniować Boga, a potem udowodnić, że jest, lub że nie ma.

   Zdumiewające, jak dalece załamuje się nasza wiedza w sprawach granicznych, w sensie dosłownym. Nie tylko nie radzimy sobie ze stosowaniem kryteriów, lecz nawet z ich rzeczowym określeniem. Dotyczy to spraw małych i wielkich, ważnych i nieważnych, konkretnych i abstrakcyjnych.

   Któż ściśle odpowie na pytania - gdzie kończy się nasz układ słoneczny, a zaczyna kosmos, gdzie kończy się stan materii nieożywionej, a zaczyna ożywionej, gdzie kończy się mądrość, a zaczyna głupota, gdzie kończą się podatki, a zaczyna grabież, etc itd...

   Wskazuje to, jak nieskończenie umowna jest nasza wiedza i nasze poglądy. A może tylko język, który nie potrafi wyrazić dostatecznie jasno tej wiedzy i poglądów?