Niektórzy wierzą a inni nie wierzą w możliwość dobrych relacji miedzy wierzącymi a niewierzącymi. Między ludźmi różnych wiar nie ma, przynajmniej w teorii, tego problemu ponieważ wszyscy oni uznają jakąś realną i pozytywną płaszczyznę w wyniku której oni są właśnie wyznawcami. Tymczasem dla niewierzących taka płaszczyzna nie istnieje i istnieć nie może tym bardziej im bardziej, stosują przeciwko religii argument z wielości i niezgodności miedzy nimi. Bo przez uczciwość rozumiem tutaj uznanie dla przyjętego czy wyobrażonego przez daną jednostkę źródła i uzasadnień własnego postępowania (światopoglądu). Tylko w taki wypadku może pojawić się sytuacja partnerstwa.

Inna różnica między wierzącym a nie wierzącym, jest taka, że pierwszy drugiemu może przypisać postępowanie jedynie na podstawie niewiedzy a drugi na podstawie błędnej świadomości. Dla wszystkich którzy nie wyznają intelektualizmu (idealizmu etycznego) i nie widzą związku między wiedzą a koniecznością danego postępowania etycznego, ten drugi przypadek jest kłopotliwy i gorszy od przypadku postępowania na podstawie niewiedzy. Tym bardziej, że mamy dobrze zakodowaną kulturowo formułę, "nie wie co czyni więc trzeba mu wybaczyć", może się nauczy, znajdzie, zmądrzeje i nie ma żadnego "uszczerbku" dla jego obecnej niewiedzy. Dlatego można twierdzić, ze nie jest tak jak niektórzy chcą, że dyskryminacja głęboko wierzących wśród niewierzących to jedynie efekt stadności a dyskryminacja niewierzących wśród wierzących to koniecznie coś więcej. Owszem więcej to i może jeśli trochę schizofremicznie uzna się słuszność pewnych określonych postaw wyrażających religię, jednakże jest to bardzo niebezpieczne z punktu widzenia niewiary. Jest tak ponieważ można postawić kolejną tezę, niewiara prowadzi do zinstrumentalizowania ludzi wierzących albo próby ich totalnej eliminacji. Ponieważ eliminacja brzmi mało humanistycznie i jest raczej niewykonalna współcześnie stawia się na pierwsze. Jednakże instrumentalizacja taka oznacza dziwny dysonans poznawczy wobec tej bardzo starej teorii, ze ludźmi wierzącymi i religią sterują, manipulują ludzie źli, mądrzy i niewierzący. W bezstronnych obserwatorach rodzi się poczucie niesprawiedliwości w takich relacjach, co ustawia paradoksalnie wszelkie wiary w lepszej sytuacji. I podsuwa domysł, że laicyzm jest po to aby kolejna grupa mądrych ludzi innymi manipulowała. Trudno przecież ustalić minimalną granicę, a jak mówić o konsensusie mądrych i światłych w tej sprawie, to jakie mogą istnieć "gwarancje", ze w praktyce to jednak nie doprowadzi do eliminacji? Konsensus się może zawsze zmienić ,nawet samo pytanie o takie gwarancje jest absurdem... . Tym czasem wiadomo skądinąd, ze to co ideologiczne ma skłonność do radykalizacji. Nie wiem czy jest tak na pewno ale nie sądzę na przykład.: żeby w Czechach ateiści-intelektualiści mniej radykalnie i bardziej stonowany sposób reagowali na religię. Zresztą dziś się te sprawy zaczynają robić globalnymi a nie tylko lokalnymi.

Dlatego uważam, ze takiej możliwości nie ma o ile obie strony poważnie traktują swój światopogląd. I nie lubują się choćby w "sentymentalnych" listach Kotarbińskiego do życiowej (nie-intelektualnej) przyjaciółki zakonnicy i zapominają, że gdyby jedna albo druga strona miała pełnię władzy i możliwości ustalania ładu w świecie konsekwentnie na podstawie swych przekonań (to znaczy zgodnie ze swymi wyobrażeniami na temat owych konsekwencji- nie chcę dyskutować co z czego koniecznie tu wynikać musi w sensie obiektywnym), to ani ona ani on szczęśliwy nie byłby.

Myślę, ze więcej osób bardziej przychylnie patrzyłoby na realną możliwość dobrego współżycia gdyby obie strony przystawały na pewne nie do końca trafne wyrażenia w sensie logicznym czy filozoficznym, które wyrażają coś takiego jak wspólnotę egzystencjalną ludzi. O ile wierzący potrafią na nie przystać (niewiara jako rodzaj braku uzdolnienia, ślepoty względem wiary co bywa takim ukłonem ze strony niewierzących względem znajomych), a niewierzący nie bardzo akceptują twierdzeń typu: ty tylko wierzysz w nieistnienie. Tymczasem nie ma się tu co specjalnie oburzać jeśli naprawdę uważa się wiarę w bóstwa za wiarę w różne nieistnienia.

Mi sie przynajmniej zdaje, ze mam słuszność ale chciałbym móc sie przekonać, że nie mam racji, proszę wiec o pokazanie jak one (dobre relacje) są możliwe wobec oczywistej sprzeczności między wiara i niewiarą. Spotkałem sie z kilkoma technikami pokonywania tego problemu: Moja niewiara, twoja wiara jest nieistotna (trochę kłóci sie z obustronnym "nawracaniem przez świadectwa"), milczenie jednej strony czyli forma konformizmu własnego bądź narzucanego innym.