Camus mówi, że sama walka o szczyty wystarczy, by wypełnić serce człowieka.

Ale czy naprawdę tak łatwo być szczęśliwym w zmaganiach?

Czy to miał na myśli? Że można być szczęśliwym, stawiając czoła trudnościom?

Bo jak to w ogóle możliwe? To znaczy, można próbować być szczęśliwym, ale powiedziałbym, że naprawdę bardzo trudno być szczęśliwym, cierpiąc lub zmagając się z trudnościami.

Czy istnieje odwrotność solipsyzmu - coś w rodzaju: zamiast "istnieje tylko to, co postrzegam" (czyli "tylko ja naprawdę istnieję"), mamy "nie istnieję, ponieważ inni ludzie nie postrzegają mnie wcale lub nie robią tego wystarczająco często; jestem postrzegany jedynie powierzchownie, a głębsze aspekty mojej natury nigdy nie są naprawdę dostrzegane, więc nie jestem prawdziwą osobą i nie istnieję - przynajmniej częściowo, jeśli nie całkowicie"?
router login

Dlaczego ludzie tak bardzo się zmagają, gdy ktoś decyduje się na samobójstwo?

Rozumiem, że samobójstwo głęboko dotyka innych ludzi, ale jeśli ktoś naprawdę nie chce już żyć, dlaczego dodajemy mu poczucia winy i presji, zamiast uszanować jego autonomię?

Dlaczego utrzymanie kogoś przy życiu zawsze jest uważane za ważniejsze niż jego własny wybór, czy chce dalej żyć

bądźmy jak bawoły, tam jest demokracja www.youtub(*)v=gpCNV3bm0Bs&list=WL&index=34 od 11.30 minuty
u nas patoelity mówią, ze nie można stosowac demokracji np referendum, bo Polacy to niedorozwojki.
A bawoły mogą?
fakt, nie sa libkami dla których najważniejsza jest wolność, indywidualizm, własność.
jestem bawołem, tak wyglądało nasze życie w raju, z tym że lwy się nas bały i nie atakowały

Czy prawo własności jest prawem natury lub prawem nadanym przez Boga - czy może wywodzi się z samego instynktu stadnego, który każe zwierzętom społecznym organizować się hierarchicznie?

Czy relacja własności nie jest w istocie szczególną formą nadrzędności i podporządkowania, pozwalającą odrębnym fizycznie jednostkom tego samego gatunku działać, poprzez podporządkowanie jednej drugiej, tak jakby stanowiły jeden organizm?

Nie jestem pewien, czy to odpowiedni subreddit, ale mam wrażenie, że nie potrafię krytycznie myśleć o tym, co robię, czytam czy oglądam. Kiedy oglądam film i pojawiają się w nim rzeczy nielogiczne, nie dostrzegam tej nielogiczności – po prostu przyjmuję wszystko tak, jak jest; dopiero gdy ktoś mi na to zwróci uwagę, zaczynam to rozumieć. Jeśli na przykład czytam książkę, nie zauważam braku głębi u bohaterów; traktuję ich po prostu takimi, jakimi są. Gdy czytam o jakiejś sprawie – powiedzmy o bieżącej polityce – zapoznaję się z różnymi opiniami, a następnie wybieram tę, która najbardziej mi odpowiada. Chciałbym się dowiedzieć, jak zacząć krytycznie analizować i kwestionować takie rzeczy – czy to filmy, książki, czy ogólne sprawy życiowe. Nie powiedziałbym, że wolno przyswajam wiedzę, ale mam wrażenie, że z trudem przychodzi mi samodzielne wyrabianie sobie opinii i wyciąganie wniosków, a chciałbym to potrafić.

Nowa hipoteza: Stratum
Myślałem o tym od dłuższego czasu, zwłaszcza patrząc na te wszystkie nowe odkrycia teleskopu Webba, który znajduje masywne, stare galaktyki tam, gdzie teoretycznie w ogóle nie powinno ich być. Standardowy model Wielkiego Wybuchu po prostu przestał mi się spinać. Chciałbym zaproponować trochę inne podejście, nad którym pracowałem. Nazywam to Teorią Stratum.

W skrócie: uważam, że musimy porzucić pomysł, że wszechświat wziął się z jakiegoś jednego, nieskończenie małego punktu i z niczego. Co jeśli rzeczywistość ma formę fraktalną i jest nieskończona, coś jak rosyjskie matrioszki włożone jedna w drugą?

Spójrzmy na to jak na "poziomy" – czyli Strata. Nasz wszechświat, to wszystko, co widzimy, to Stratum 512. Poziom niżej, czyli świat atomów, to Stratum 513. Świat sub-kwantowy, czyli to, z czego zbudowane są atomy, to 514. Z kolei nad nami jest makro-wszechświat, czyli Stratum 511. Z perspektywy bytu, który żyje w 511, cały nasz Układ Słoneczny jest po prostu pojedynczym, niewidzialnym atomem, a np. widzialny wszechświat bilionami atomów.

Skoro rzeczywistość jest nieskończona, to czym w takim razie był Wielki Wybuch? Zamiast wybuchu z niczego, myślę, że to był po prostu "rozrost strefowy" w czymś (Stratum 512), co istniało od zawsze. Wyobraźcie to sobie jak pęczniejącą tkankę. Nasz konkretny fragment wszechświata po prostu zaczął rosnąć i gęstnieć, wpychając się w starsze, istniejące już obok strefy. To dlatego teleskop Webba widzi te "niemożliwe", stare..

Nie ma w nauce niczego co mogłoby wskazywać na kres życia bez możliwości jego przywrócenia. To co się dzieje bardziej przypomina kołowrót zdarzeń, niż coś co ma się skończyć na zawsze. Ciała się składają i rozsypują, ale prawo nie znika bez śladu. Rzeczywistość ukazała świadomości nieusuwalny obraz istniejących praw. Nawet gdyby te prawa wyłoniły się z chaosu możliwości, i tak oznacza to, że świat jaki obserwujemy zawarty jest w rzeczywistości jako możliwy do zaistnienia, i możliwości tej nie da się usunąć. Jest jak dowolna liczba w matematyce, jak ktoś będzie jej potrzebował, ona się zmaterializuje. Idąc w tym kierunku, można pomyśleć, że dowolna rzecz istnieje ponieważ ktoś jej potrzebował, tak jakby wyłowił ją z oceanu wszechmożliwości. A kiedy rozpowszechnił o tej rzeczy informację, ona stawała się realnie istniejącym przedmiotem.
Czy to możliwe, że pierwszy umysł który pomyślał o istnieniu innych planet, tak naprawdę stworzył je? Czy historia może być kreowana wstecznie? Wydaje się, że historia i planeta istnieją niezależnie od umysłu, ale jak wyjaśnić zbieżność zainteresowań z biegiem zdarzeń? Odkąd sięgam pamięcią interesuje mnie kosmos i postęp technologiczny. Czy to "przypadek" że obserwuję ogromny postęp w badaniach kosmosu i technologii? Co by się stało gdybym interesował się od początku życia np. wędkarstwem? Czy świat zapełniłby się niezliczoną liczbą strumyków, rzek, jezior i sposobów budowania wędki, a cała reszta znajdowałaby się w stanie potencjalnym, do możliwego..

Nie jestem pewien, czy to właściwy subreddit, ale czuję, że nie potrafię samodzielnie krytycznie myśleć o niczym, co robię/czytam/oglądam. Jeśli oglądam film i są w nim rzeczy, które nie mają sensu, nie sądzę, żeby miały sens, po prostu akceptuję je takimi, jakie są, jeśli ktoś na to zwróci uwagę, rozumiem. Jeśli na przykład czytam książkę, nie widzę, że postacie nie mają głębi, po prostu biorę je takimi, jakie są. Jeśli czytam o jakiejś sprawie, powiedzmy o bieżącej polityce, czytam o różnych opiniach, a następnie wybieram tę, z którą czuję się najbardziej komfortowo. Moje pytanie brzmi, jak zacząć krytycznie kwestionować/analizować te rzeczy, czy to film, książka, czy ogólne kwestie życiowe. Nie nazwałbym siebie osobą, która nie przyswaja powoli pojęć, ale wydaje mi się, że automatyczne tworzenie opinii i wyciąganie wniosków jest trudne i chcę umieć to robić.

Schematy nie mogą się powielać, ponieważ każdy myśli w zupełnie inny sposób i zaznaje innych bodźców podczas konkretnych doświadczeń przez różne wyczulenie zmysłów. Więc nie twierdźmy że nie wymyślimy nic nowego, będziemy poprostu powielać obrazek, który został utrwalony w głowach ludzi przez nadrzędny program, który każdego kształtuje i uczy ile wynosi liczba pi czy inne znaki w różnych alfabetach w tym szczególności matematycznych, które obrazują podstawową komórkę naszych skojarzeń, jak zwykły znak dodawania, odejmowania, mnożenia.

Śledząc wzorce widzimy połączenia i postrzegamy je graficznie i w uporządkowanym sensie, niektórzy piszą poezję czy malują obrazy aby przedstawić formę odrębną od dotychczasowego myślenia czy postrzegania(ogólnej poznawczości), jest to jednak złudna próba, bo człowiek musi najpierw to zrozumieć.

Zrozumią te obrazy dopiero ludzie, którzy zrozumieli swoją subiektywność i przypasują je do swych obrazów.
Witold Gombrowicz twierdził, że nie da się uciec od formy - we własnych głowach tworzymy nowe formy z dostępnych schematów w podobnym procesie dla każdego, proces który nas „tworzy” od lat i któremu ufamy, to jeszcze większe kłamstwo niż system nauczania w Polsce haha.

~ Każdy nas uczy myśleć obrazowo, słownie, czy inna forma myśli byłaby możliwa dla czlowieka?