Nawiązuję tutaj poniekąd do wpisów BelfraOO na pewien temat.
Choroba psychiczna, nerwica, zaburzenie osobowości.
Kiedy seksualność człowieka może podpadać po te kategorie?
Wydaje mi się, że wtedy , kiedy człowiek nad swoją seksualnością nie panuje. I nie jest istotne czy jest to seksualność heteroseksualna, homoseksualna czy też pedofilna.
Nadmienię skromnie, że o tych sprawach pisał już Platon, o erosie wszetecznym i o erosie niebiańskim.
Dzisiaj eksponuje się w mediach erosa wszetecznego. Abp. Wesołowski, Roman Polański, abp. Paetz, a nawet, o zgrozo, zalicza się do niego Mariusza Trynkiewcza.
A jakoś mało, albo i wcale, nie wspomina się o erosie niebiańskim.
A dlaczego?
Czyżby eros niebiański był tak samo groźny jak i wszeteczny?

Co to jest wolność?
Mówi się, że uświadomiona konieczność.
Albo, że granicą mojej wolności jest czyjaś (twoja) wolność.
Ale tak na chłopski rozum wolność to robienie tego na co ma się ochotę - "w granicach prawa".
Czy zwierzęta posiadają poczucie wolności?
Nie wiem czy wszystkie, chociaż dżdżownica lub ślimak pełzną tam gdzie chcą, chociaż mogą też pełznąć tam gdzie ktoś im każe.
Ale pies, a szczególnie kot, to już na pewno wiedzą czego chcą.
Psa może łatwiej nakłonić do zrezygnowania z wolności niż kota, bo taka jego psia natura.
Ale to nie znaczy, że pies nie wie czego chce.
A skoro wie czego chce, a czego nie chce, to znaczy, że posiada wolność wyboru lub decyzji.
Czym innym zaś jest przedmiot wolnego wyboru.
Możemy wybierać korzystnie dla siebie albo niekorzystnie.
I tutaj wkracza kwestia ograniczania naszej wolności.
Ktoś z zewnątrz decyduje co nam wolno a czego nie wolno.
Albo raczej, co jest dla nas "dobre" a co "złe".
Ale nawet to nie podważa naszego poczucia wolności.
Jest jeszcze kwestia szanowania czyjegoś poczucia wolności, czyli czyichś wyborów.
W związku z tym czy powinniśmy szanować tylko wybory OSÓB DOROSŁYCH czy też również wybory zwierząt jako też i dzieci?
Jak się krowa opiera przed pójściem na rzeź to czy powinniśmy uszanować jej wybór?
Ale co wtedy ze zrazem wołowym z kluseczkami?
A jak dziecko chce coś z czym się diametralnie nie zgadzamy , a co mu niczym nie zagraża, a jedynie narusza nasze poczucia?

Witam jestem na forum nowy dołączyłem tu praktycznie tylko po to aby podyskutować z użytkownikami na temat transferu świadomości i wykonalności takiej operacji. Jest kilka zasadniczych pytań związanych z tym tematem oto pierwsze z nich:czy w przypadku utworzenia w komputerze idealnej kopii naszego mózgu i uśpienia mnie zostanę świadomy w komputerze? Następne pytanie jest czysto teoretyczne o to ono: w przypadku usytuowania mnie w białym pokoju 2x2x2 i analogicznie mojej dokładnej kopii która myśli identycznie i w tym samym momencie widzi to samo i słyszy to samo czuje etc... co właściwie sprawia, że to ja jestem w swoim ciele a nie w jego? położenie we wrzechświecie? pierwszeństwo powstania?

Wątek rozrywkowy na świętego Wciętego

Cytat:
pl.wikipedia.org/wiki/Porównanie

[cytat]Mechanizm psychiczny – w psychologii ewolucyjnej jest to zespół procesów zachodzących w umyśle jednostki i tworzących jednocześnie ten umysł. W psychologii ewolucyjnej zakłada się dodatkowo, że:
- Mechanizm psychiczny w formie, jaką ma u jednostki, jest ukształtowany w toku ewolucji.
- Mechanizm ewolucyjny przyjmuje tylko wąski zakres informacji, które w toku ewolucji były przydatne jednostkom i gatunkom do przetrwania.
- Bodźce uruchamiające mechanizm psychiczny stawiają za każdym razem jednostkę w sytuacji problemu adaptacyjnego, przy czym jednostka nie jest tego świadoma.
- Informacje przyjmowane przez mechanizm psychiczny przetwarzane są na odpowiednie wobec bodźca reakcje, zgodnie z istniejącymi w mechanizmie psychicznym procedurami decyzyjnymi.
- Reakcją mechanizmu psychicznego na bodziec może być aktywność fizjologiczna, przekazanie informacji innemu mechanizmowi psychicznemu lub widoczne zachowanie.
- Rezultat działania mechanizmu psychicznego..

Porozmawiajmy o kapitale.

Wczoraj obejrzałem w niemieckiej telewizji program, w którym poruszona była kwestia kont bankowych Żydów zgładzonych przez niemieckich nazistów. Była mowa o kontach prowadzonych przez szwajcarskie banki. Niemieckie telewizje dużo mówią o holokauście, programując przy tym młodych ludzi częstymi widokami wielkich stert żydowskich trupów.
Pojawiły się oczywiście komentarze stwierdzające jaka to wielka niesprawiedliwość się stała, iż szwajcarskie banki zachowały środki pieniężne ludzi spalonych w piecach obozów koncentracyjnych, wspomniano też o odsetkach i takie tam bla, bla, bla.

Jako, że mam zgoła inne od powszechnego spojrzenie na kapitał, zaraz w głowie zaświtało mi pytanie, co w rzeczywistości ci szwajcarscy bankierzy po tych Żydach mają?
Trochę zapisków, trochę żelastwa, trochę błyskotek - w dwóch słowach "kupa śmieci!". Potem przypomniało mi się jednak, że ta kupa śmieci uruchamia u większości homo sapiens silne instynkty, więc doszedłem do wniosku, że Szwajcarzy, dzięki tej kupie śmieci mogą kontrolować wszystkich ludzi, którzy instynktownie na tę kupę śmieci reagują.

Postanowiłem krótko prześledzić definicję kapitału na wiki:

[cytat]Kapitał - termin z dziedziny ekonomii i finansów oznaczający zasoby trwałe (majątek, środki, aktywa) służące rozpoczęciu lub kontynuacji działalności gospodarczej. Jest jednym z podstawowych, klasycznych czynników produkcji, obok pracy i ziemi. Występuje on w postaci zasobów pieniężnych, środków produkcji oraz zasobów..

Od lat chodzi mi po głowie taki temat. Jest on związany ze śmiercią, podobnie jak większość wątków, które założyłem na R.
Proszę, drogi czytelniku, o potraktowanie tematu na luzie i jako zabawę (jeśli masz na nią czas) z racji wysokiego poziomu spekulatywności

PYTANIE:
Jakie jest prawdopodobieństwo, że po śmierci i ROZŁOŻENIU materii naszego ciała nastąpi KIEDYŚ jej powtórne ZŁOŻENIE do formy równie złożonej jak ta, którą przejawiamy obecnie, tj. przejawiającej procesy życiowe i myślącej?

WĄTPLIWOŚĆ:
Jeśli nawet takie prawdopodobieństwo istnieje to oczywiście pojawia się wątpliwość: Jakie to ma znaczenie? Nawet jeśli materia naszego ciała stanie się kiedyś udziałem innej żywej i myślącej istoty to przecież i tak nie będziemy to MY! Będzie to inna osoba. Żadne nasze myśli i doświadczenia z obecnego życia nie zostaną przeniesione na tę nową osobę!

Tak, ale z drugiej strony czym jest "OSOBA"? Czy istnieje ona realnie czy jest tylko konstruktem myślowym? To temat rzeka. Wielu filozofów kwestionowało istnienie OSOBY lub indywidualnej JAŹNI, np. Hume, a współcześnie ze znanych mi: Blackmore, Metzinger. Einstein mówił, że największą tragedią ludzkiej egzystencji jest iluzja odrębności. Z oczywistych względów pomijam zdanie mistyków z różnych religii (również buddyjskich).
Nauki ścisłe nie zajmują się pojęciem OSOBY. Jest to pojęcie abstrakcyjne. Prędzej prawo, etyka, filozofia.
Ale do czego zmierzam?

ZAŁOŻENIE 1:
Załóżmy ROBOCZO, że poczucie odrębności, autonomiczności..

Definicje:

Zbiór pełny (pierwotne znaczenie bytu) – zbiór jednoelementowy, do którego nie należy zbiór pusty.

Zbiór pusty (pierwotne znaczenie niebytu) – zbiór bezelementowy, do którego nie należy zbiór pełny.

Liczba (pierwotne znaczenie związku) – uporządkowana grupa zbioru pełnego i zbioru pustego.

--------
W rzeczywistości fizycznej pełnym zbiorem jest siła a zbiorem pustym jej brak.

Oczywiście czy staje się lepszy ogólnie? No i jaki świat?
Jeśli chodzi o świat jako całość, to na pewno postęp medycyny oraz rolnictwa (GMO) przyczynił się do jego polepszenia. Naturalnie gdzieś na świecie nadal umierają ludzie na skutek różnych chorób i z głodu, ale już nie w takich, wydaje się, ilościach jak dawniej. Zlikwidowano, dzięki szczepieniom , masowe epidemie, w Europie , obu Amerykach, Australii, w zasadzie w Azji też zjawisko głodu praktycznie na masową skalę nie występuje. A w Afryce w niewielkich enklawach.
Nie toczą się już globalne konflikty zbrojne zwane wojnami światowymi, obejmujące po kilkanaście państw.
Duże zmiany na lepsze, szczególnie w Europie i Ameryce Pn. nastąpiły w dziedzinie obyczajów.
Taką zmianą była niewątpliwie normalizacja, dekryminalizacja a w końcu legalizacja zachowań homoseksualnych. Wielkim też osiągnięciem, szczególnie w Europie, było zniesienie praktycznie we wszystkich krajach kary śmierci.
Także totalny wpływ Kościoła katolickiego został w ogromnej mierze ograniczony.
Ale zawsze znajdą się malkontenci.
Chcieliby, jeśli już nie karać, to przynajmniej zabraniać homoseksualistom wstępowania w związki małżeńskie. Są przeciwni GMO i szczepionkom.
Domagają się przywrócenia kary śmierci. Jako sposób rozwiązywania konfliktów uznają agresję i wojnę a nie jakieś zgniłe kompromisy.
Owi malkontenci nie uznają więc wymienionych zmian na lepsze za krok na przód lecz za krok wstecz. Tych zaś co te zmiany popierają i pochwalają nazywają , nie wiedzieć..

Ten motyw pojawił się we wcześniejszym wątku, ale może być rozpatrywany zupełnie niezależnie.

Rozwinę pytanie. Czy osoba rezydująca w tzw. "moim ciele" np. rok - czy dowolną ilość czasu - temu jest tą samą osobą co ja teraz?
Usłyszawszy to pytanie, większość "twardo stąpających po ziemi" ludzi popuka się w głowę i odpowie: oczywiście, że tak!
Jednak naukowe fakty pozostawiają wątpliwości. Wiemy bowiem, że organizm stale wymienia materię z otoczeniem. Pewne źródła podają, że raz na 7 lat wymieniana jest cała materia organizmu. Ale ja pamiętam "siebie" i sytuacje sprzed znacznie dłuższego czasu - 10, 20, 30 i więcej lat. Musi więc istnieć jakiś element, który w ciele pozostaje STALE, od narodzin aż do śmierci. I nie może to być element materialny, bo jak wspomniano, zostałby on wymieniony z otoczeniem.
Czy to oznacza, że moja tożsamość jest niematerialna? Nie chciałbym wykraczać poza racjonalny tok myślenia i uznawać istnienia bytów nieznanych nauce.

Zatem jedyne racjonalne wytłumaczenie jest dla mnie następujące:
Podmiot doświadczający rzeczywistości poprzez biologiczne ciało w momencie TERAŹNIEJSZYM nie jest tym samym, co podmiot, który doświadczał jej w momencie PRZESZŁYM. CIĄGŁOŚĆ TOŻSAMOŚCI JEST ILUZJĄ. Zapewne ktoś zapyta: skąd w takim razie biorą się nasze wspomnienia, doświadczenia przeszłości? Należałoby uznać, że są to jedynie "echa", pozostałości doświadczeń mózgu. Nie są to doświadczenia nasze. Są one jedynie przejęte przez nas jak obrazy pozostawione na ścianach po..

Kulturalny dyskutant pożądany? Ależ proszę Was. Czy można sobie wyobrazić coś gorszego niż kulturalny, spokojny adwersarz, który lekko przyciszonym głosem niczym terapeuta próbuje coś nam przekazać?
Sytuacja w której sprawiedliwy zostaje skazany jak w przypadku np. Jezusa nie jest przecież własnością którejś religii. Ten obraz to archetyp.
Spokojny dyskutant tak długo nie jest mile widziany dopóki istnieje cień, któremu on zaprzecza. Racjonalność nie obejmuje wszystkiego co jest w cieniu. I tu musi powstać zgrzyt.
Kulturalne dyskusje prowadzone są przez osoby, które ostatecznie są z tej samej bajki.
Na kulturalną dyskusję można sobie pozwolić co najwyżej, gdy ma się podejrzenie, że można kogoś pozyskać. Jednak przy zbyt długim oporze drugiej strony widać wyraźnie, że to wróg. I w tym momencie o wiele lepszy jest dyskutant agresywny. Na pewnym poziomie (co widać raczej po twarzy niż po argumentach) toczy się bowiem z nim po prostu walkę, do której kiedyś używano toporów i siekier. Lepszy bo lepiej się na nim ostrzy te narzędzia.