Witam!
Dyskutując o kulturze i jej ocenianiu zarzucono mi, że posługuję się dogmatycznymi kryteriami 'lepszości-gorszości' wynikającymi z kręgu kulturowego, w którym istnieje.
Poniekąd zakładając tamten wątek zgadywałem, że do takiej sytuacji dojdzie i nie opierałem się na ideach dobra i zła, czy użyteczności, wiedząc, że są to sprawy skomplikowane. Mają mnóstwo cichych założeń, które różnie wyglądających w różnych kulturach.
Założyłem więc, że obiektywną kategorią będzie destruktywność względem jednostki. Ale i tu zarzucono mi dogmatyczność (bo odnosi się do wolności jednostki itp).
Proszę więc o pomoc w znalezieniu lub dodefiniowaniu pojęcia/kryterium obiektywnego.
Wydaje mi się, że powinno się ono odnosić do biologii ludzkiej i praw fizycznych (innych?) rządzący światem i danych nam niezmiennie.
Czy da się na dzień dzisiejszy coś takiego znaleźć?
Pozdrawiam

Prawda, podobnie jak koło, nie ma swego autora. Jak myślicie, kiedy odkryto prawdę? A może mamy ją w spadku po zwierzęcych przodkach? Bo przecież niektóre zachowania zwierząt zdają się sugerować, że znana jest im w jakimś sensie prawda i fałsz (zjawisko mimikry, zabawy).

Witam, nie wiem czy w dobrym miejscu zakladam wątek ale warto spróbować. Mam do napisania pracę na temat "zagadnienia wolności i działania". z jakich materiałów, a raczej książek mogę korzystać? jesli chodzi o wolność myslalam o Platonie, Kancie, Kartezjuszu, Sartre, Heglu i Kartezjuszu.. Dobrze wybralam czy mam sie skupic jeszcze na kims innym ..? a co z działaniem? nie bardzo orientuje się w tej kwestii.. z gory dziekuje za wszystkie odp..

W związku z łamaniem praw człowieka w Szwajcarii (zezwolenie na budowę wież kościelnych przy jednoczesnym zakazie budowy minaretów), powrócił w moich myślach termin ukuty bodajże przez Orianę Falacci - "chrześcijański ateizm". Postawa ta oznacza ateistę żywiącego szczególny szacunek wobec tradycji chrześcijańskiej i broniącego jej przed wpływami innych, bardziej "obcych" tradycji religijnych. Chrześcijański ateista w sporze chrześcijan z przedstawicielami innych religii przeważnie stoi po stronie tych pierwszych, wspierając prawo ochrzczonych do pielęgnowania wrażenia "ekskluzywności" ich "Jedynej Prawdy".

Chrześcijański ateizm jako zalecana postawa, jest mi całkowicie obcy. Staram się być po prostu ateistą. Nie jest to proste, gdyż jeszcze do niedawna w Europie wszyscy musieli być chrześcijanami, a jeśli nimi nie byli, można było ich w jawny sposób prześladować. Nawet symboliczne dołączenie do grona chrześcijan było jeszcze do niedawna (1965 bodajże) wymagane w administracji i szkolnictwie wyższym Wielkiej Brytanii. Zatem, w jakimś sensie, "chrześcijański ateizm" ciążyć musi nad wieloma ateistami z Europy i mało kto może o sobie powiedzieć, iż rzeczywiście się z tego uwolnił. Tym niemniej uważam, że należy się starać.

Chrześcijańscy ateiści postrzegają wszystkie odmienne od chrześcijaństwa religie jako "bardziej obce". Bardzo łatwo zapominają o historii, obcy (muzułmanin, hinduista, animalista) przeszkadza im TERAZ. Cała historia zaczyna się dla nich od..

Za nie długo, bo za trochę mniej niż 2h, nadejdzie nowy rok. Dla wielu ludzi jest to okazja, aby sobie coś postanowić, sporządzić sobie cele na przyszły rok itp. Duża część tych postanowień nowo rocznych dotyczy zmienny siebie: "przestanę pić", "zacznę się uczyć", "nie będę taki agresywny", a może nawet "dam wreszcie spokój tym katolikom. Hmmm... Albo i nie : >".

Kwestia postanowień noworoczny jest jednak, w tym temacie, tylko pretekstem do trochę innych rozważań. Chodzi mianowicie o dwa spokrewnione, ale różne pytania: "czy można zmienić siebie?" i "Co to właściwie jest SIEBIE? Co znaczy JA?".

Pytania te, choć ich praktyczność i przydatność jest zerowa, są ciekawe z filozoficznego punktu widzenia. Bo jeśli mogę "zmienić siebie", to czy nie zabijam tym samym swojego starego JA? Albo, wchodząc na wyższy poziom abstrakcji, czy gdybym mógł sklonować siebie z 100% dokładnością, to czy żyłbym nadal, gdybym popełnił samobójstwo? Wszak dokładnie taki sam JA nadal żyje...

Z religijnego punktu widzenia sprawa jest niezwykle wręcz prosta: "JA" to dusza, więc mój klon nie jest mną, a ja po zmianie, nadal jestem sobą. (hipoteza ciekawa - ma tylko jedną wadę: owa dusza jest niewidzialna, nienamacalna i w ogólnie nie da jej się badać, więc trzeba w nią uwierzyć, pomimo tego, że jest co najmniej nieprawdopodobna). A jak się sprawa ma z naszej ateistyczno-agnostycznej perspektywy?

Innym ciekawym zagadnieniem są nasze "gęby". Skoro względem różnych ludzi i sytuacji, jesteśmy różny, to kim..

Witajcie,

Dokładnie jak w temacie. Mam obecnie na tapecie dwa teksty... Pierwszy to "Cogito Marzyciela" Gastona Bachelarda a drugi to (nie)sławny "Bycie i czas" Martina Heideggera... Przyznam szczerze, że potrzebuję pomocy, bo teksty te potrzebne mi są do pracy magisterskiej. Moja praca traktuje (a przynajmniej w zamierzeniu ma traktować) o reprezentacjach post-apokalipsy w literaturze amerykańskiej po 1959 roku... Próbuję odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób retoryka kanonicznych dzieł prozy post-apokaliptycznej przełomu XX i XXI wieku odzwierciedla przemiany wyobraźni poetyckiej w kontekście lęku przed ostatecznym końcem na tle przemian dominujących idei filozoficznych i estetycznych omawianego okresu...

Heideggera nie rozumiem za grosz... Nie bardzo łapię też na czym polega fenomenologia... Nie wiem czy dobrze rozumuję, ale czy Husserlowi chodzi o to, że należy wrócić do postrzegania rzeczy bez tego wszystkiego co narzuca nam nauka, religia, świadomość i język?

Bardzo proszę o pomoc.

Według niektórych sposobów rachuby czasu o północy 31. grudnia 2009 r. minie pierwsza dekada XXI wieku. Wejście w nowe tysiąclecie większość z nas świętowała wszak nocą z 31.12.1999. na 01.01.2000. Nawet jeżeli kalendarzowi puryści nie do końca się z tym zgodzą, okrągła data nowego roku zachęca do podsumowań, oczywiście w duchu racjonalno-krytycznym.
Jakie idee, poglądy, przekonania i ideologie obecne w tej dekadzie okazały się tytułowymi Wielkimi Fikcjami, rządzącymi społeczną wyobraźnią, ale jednocześnie prowadzącymi nas wszystkich na manowce?
Zapraszam do konsumpcji tematu i załączam dwie propozycje:

1. Ludzkość jest zdolna do solidarnego działania, ograniczenia partykularnych interesów państw i potrzeb konsumpcyjnych w imię ratowania Ziemi przed ekologiczną katastrofą. Wielka Fikcja, która upadła na konferencji w Kopenhadze.

2. Inwestowanie w biopaliwa jest korzystne dla gospodarki i środowiska. Wielka Fikcja, która upadła w konfrontacji z realiami rynkowymi i z obrazem olbrzymich obszarów wcale nie ekologicznych monokultur rolniczych.

Dzień Dobry

Chciałbym tu poznać Państwa opinie dotyczące istnienia biedy. Pretekstem do poruszenia tematu jest film emitowany przez telewizję ("Planete") produkcji holenderskiej. Temat dokumentu to podtrzymywanie biedy w krajach afrykańskich przez organizacje, których celem jest ... 'walka z biedą'. Programu nie oglądałem (i nie zamierzam), sama tematyka wydaje się wystarczająco konfundująca.

Czy musimy być zawsze skazani na taki mechanizm, że pożary wywołują strażacy, choroby służba zdrowia a terroryzm antyterroryści?

P.S.
Jak myśleć racjonalnie w takiej sytuacji - " szto nam diełat' - kak żit' "?

Tablica Arbeit macht frei wróci niebawem na swoje miejsce.
Kilku złodziejaszków będzie miało okazję w pudle przemyśleć problem wolności.
Emocje powoli opadają. Zastanówmy się: Czy to prawda, że
praca czyni wolnym?

A jeśli nie praca, to może dzisiaj
POŻYCZKA CZYNI WOLNYM?

Czy taka parafraza nie powinna wisieć
nad każdym bankiem?

Szanowni Państwo jest to mój pierwszy post na tym portalu więc proszę o łagodne traktowanie nowicjusza.
Chciałem zadać jedno proste pytanie: CZY MOŻE POWSTAĆ COŚ Z NICZEGO? Chodzi mi o znalezienie odpowiedzi na pytanie czy istnieją byty (osoby, rzeczy, zjawiska) istniejące realnie w naszym fizycznym, materialnym świecie dla których nie można by wskazać racjonalnych fizycznych podstaw i przyczyn ich istnienia.