Z góry przepraszam za rpzpartolenie tekstu. Wypowiedzi Obarskiego zaznaczyłem kursywą.
Pozwolę sobie na polemikę z artykułem zamieszczonym na Racjonaliście. Pod tytułem Katolicyzm, miłość i seks.

>>Katolicyzm, a więc popłuczyny po historycznym chrześcijaństwie, zawsze oddzielał miłość od seksu, A chrześcijańską doskonałość rozumiał jako tegoż seksu represjonowanie
Widać tu typową nienawiść i ignorancję. Przecież o wiele mniej chętni miłości cielesnej byli purytanie, prawosławni i inni protestanci. Zaś katolicki, niechętny stosunek do seksu ukazał się w baroku kiedy to tworzono mnóstwo rzeźb nagich aniołków lub w średniowiecznych zwyczajach wspólnego kompania się nago mężczyzn i kobiet wszystkich stanów. W podejmowaniu w łaźni posłów. Oraz w ówczesnym twierdzeniu że, nie należy się wstydzić tego czego Bóg nie wstydził się ulepić. 1
>> Te błędy nie pozostały bez konsekwencji, nie tylko dla ludu kościoła (unieszczęśliwiające człowieka kościelne "nauki"), ale okazują się też zgubne i dla samego Kościoła, który stojąc na średniowiecznym stanowisku, traci nieustannie miliony wiernych. I nie pomoże, aby ich zatrzymać, czysty surrealizm, czyli nadprodukcja kolejnych kościołów w połączeniu z modną ostatnio w Kościele gigantomanią budowlaną, będącą, jako żywo, sygnałem zmierzchu tej religijnej formacji
Zwykłe lanie wody o kryzysie kościoła. Ciekawe czy Obarski słyszał o rekordowej liczbie powołań na kapłanów w tym roku pomimo nachalnej krytyki mediów i nagłaśnianych skandali.
>>Młodzi..

Każdy myślący człowiek (no, powiedzmy, że każdy inteligentny myślący człowiek) zastanawia się czasem nad sensem istnienia. Myśląc o tym dłużej stwierdza, że to wszystko nie ma żadnego sensu. Tak, człowiek jest zwierzęciem, żyjącym schematycznie: rodzi się, dojrzewa, najczęściej zakłada rodzinę, a potem umiera. Ażeby móc tę swoją rodzinę utrzymać, pracuje. Staje się zwykłym zjadaczem chleba, a jego życie nie wnosi nic ciekawego do historii tego świata. Można się kłócić, że przecież życie każdego człowieka (a nawet każdej istoty) jest na swój sposób ciekawe, bo każdy ma swoje problemy i trochę inaczej je postrzega - jest to jednak tylko małe odchylenie od powszechnego schematu. Bywają ludzie, którzy za wszelką cenę chcą odbiec od schematu. Czy robią dobrze? Są tylko ludźmi, więc ten schemat (przynajmniej w części) prędzej czy później ich dopadnie. Poza tym, skoro człowiek żyje według schematu, to chyba 'musi być w tym coś dobrego'. Więc jaki jest sens w życiu poza schematem? Schemat sprowadza ludzkie istnienie do poziomu zwierzęcia, które ma określone zadania do wykonania, a potem umiera. Ale jest jedna luka, którą ja powzięłam sobie jako dewizę: co podczas życia zobaczy (przeżyje) - TO JEGO.
Żyjemy w XXI wieku, więc trudno nie wziąć za porównanie maszynie, dzięki której współczesny człowiek obejść się już nie może - komputera.
A więc: skoro przyszłam na ten świat, to chyba powinnam spróbować wszystkiego, zużyć to nędzne życie. To tak jakby się dostało komputer i chciało się maksymalnie..

W Nowym Państwie zamieszczono artykuł Tomasza Terlikowskiego "Mengele współczesnej bioetyki".Pozwolę sobie go wkleić,i jednocześnie proszę o ustosunkowanie się Czytelników Forum do jego treści.
"W świecie bioetycznym nadal funkcjonują badacze dowodzący, że niektóre jednostki ludzkie nie mają prawa do życia, a zatem dla dobra społeczeństwa powinny zostać wyeliminowane. Najbardziej znanym z nich jest Australijczyk profesor Peter Singer.

Singer jest zwolennikiem "prawa wyboru", które w jego ujęciu powinno obejmować: prawo kobiet do zabijania swoich dzieci (nie tylko poczętych, ale również tych narodzonych, co najmniej do pierwszego roku życia), prawo lekarzy do zabijania pacjentów pozbawionych świadomości czy wreszcie prawa pacjentów do decydowania o własnej śmierci i korzystania przy samobójstwie z pomocy wykwalifikowanych lekarzy.

Nieostre granice człowieczeństwa

Peter Singer, wykładowca uniwersytetu Princeton, guru postępowych bioetyków, były przewodniczący International Association of Bioethics, sam siebie określa przede wszystkim jako radykalnego obrońcę praw zwierząt. Jego poglądy w tej materii opierają się na prostym przekonaniu, wyrażonym w Filozoficznym autoportrecie, że "gatunek jest sam w sobie oderwany od statusu moralnego, tak jak rasa czy płeć. Wskutek tego jesteśmy zobowiązani do równego [...] traktowania wszystkich bytów: to znaczy, że nie powinniśmy przypisywać interesom innych gatunków mniejszej wagi, niż to czynimy w odniesieniu do interesów naszego gatunku"...

W interesującej książce "Golem XIV' Stanisław Lem zauważa, że milczącym założeniem każdej filozofii jes uniwersalnośc ludzkiego umysłu, przeświadcenie, że o żadnym innym nie może być mowy. Zastanawia mnie jak bardzo zmienił by się nasz pogląd na świat, gdybyśmy brali pod uwagę ograniczenia dostępnego nam poznania wynikające z naszej natury. Wdaje mi się że zbyt mało się o tym mówi. Przecież większość takich problemów jak natura poznania, relacia między duchem a materią, czy nawet istnienie boga wynika nie z nieodgadnionej struktury świata a z języka jakim się posługujemy.
Co na ten temat macie do powiedzenia?

Witam.
Nie da się zatrzymać postępu. Nie da się ukryć tego że żyjemy w XXI w Nie sposób pominąć milczeniem wielu wątków i dlatego potrzebna jest nam tolerancja wobec wszystkich religi oraz ich braku a także prądów filozoficznych. Ta strona jest bardzo potrzebna.

Takie właśnie pytanie zadał pewien Romek na Forum Pomocy portalu Katolik. Rozwinięcie było następującej treści:
Cytat:
Wydaje się że tak, no bo w imię czego prowadzić szare, nieciekawe i mozolne życie, które na dodatek nie ma żadnego sensu. I nie chodzi tu o kwestię wiary: czy Bóg jest czy go nie ma ale o fakt, że go nie ma.

Ja odpowiedziałem tak jak poniżej. Jeśli chcecie -- komentujcie.
--------------------------------------------------------------------------------------
Powiem Ci jak ja to widzę.
A powiedz mi Romku w imię czego nie przyłożysz w twarz swemu Ojcu, gdy Cię zdenerwuje? Doprawdy jeśli tylko dlatego, że Bóg tego nie chce, to żal mi Cię.
Uczucia i emocje są oczywistym składnikiem psychiki homo sapiens.
Abstrahując od wertykalnego opisu świata, cywilizacja ludzka jest podobna do kamienia, który leżąc na dnie oceanu, jest kształtowany przez wodę, która go obmywa.
Im dłużej ludzkość istnieje, tym bardziej jest pokojowa, tym bardziej ludzie oswajają się z innymi ludźmi, tym bardziej potrafią innych akceptować i odczuwać zadowolenie z bycia częścią wielkiej wspólnoty ludzkiej.
Podobno (bo nie studiuję humanistycznego kierunku) Kant powiedział, że prawa moralne stanowią wolność ludzką i... pamięć.
Człowiek czuje się zadowolony gdy postępuje dobrze - w zgodzie z tym co jego najgłębsze uczucia interpretują jako dobro.
Społeczeństwa zachodnie ponadto już dawno zrozumiały wartość życia dobrego. U nas natomiast co chwila słychać pytanie czy bez Boga wszystko wolno.
Zwykły..

Jak każdego myśliciela zainspirowała mnie do kontemplacji kobieta - moja przyjaciółka Chcę opowiedzieć o nurcie filozoficznym według którego staram się życ od niedawna, przy którym życie staje się łatwiejsze. Nazywam to nurt własnowolnie, wątpię że znajdziecie nazwę tego nurtu w książce czy w interneci, bo sądzę, iż takowego nie ma. Ja chcę go zapoczątkować. Nurt owy nosi nazwę personalizm lukaistyczny a każdy jego wyznawca zowie się lukaistą. Zacząłem z pewnością od nie najistotniejszego wątku, który chcę tu poruszyć. Nie nazwa, bowiem tworzy nurt lecz jego postanowienia. Najpiękniejsze w personalizmie lukaistycznym jest to, żenie ma on twardych zasad. Oczywiscie istnieje maksyma, która nadaje sens temu nurtowi tak jak to było w przypadku epikureizmu (carpe diem). W personalizmie lukaistycznym chodzi o to , aby pozostawać sobą, nie szkodząc tym zanadto innym. Użyłem tutaj słowa zanadto, gdyż nie da się jednoznacznie stwierdzić, iż nie robi się krzywdy drugiemu. Zawsze znajdzie się ktoś, kto nie będzie z nas zadowolony. Świat jest, bowiem pełen subiektywizmu, więc ciężko jest spełnic oczekwiania wszystkich. Można jednak postępować w zgodzie z samym sobą nie pozwalając na to, aby jakieś ogólnie znane systemy bądź osoby przeszkodziły nam w dojściu do szczęścia. A czym jest szczęście według lukaisty? Jest to chyba najtrudniejsze pytanie prawdziwego myśliciela... Nie da się jednoznacznie na nie odpowiedzieć. Być może szczęściem jest stan, w którym wszystko co się wokół nas dzieje..

Bogdanie, przeczytałam poleconą mi publikację i chciałabym zapytać, jak to się ma w odniesieniu do mojego syna?
W skrócie opowiem co mu się przydarzyło. Efektem wspomnianych dręczeń jest diagnoza: autyzm. Ale nastąpiło to w bardzo nietypowy dla tego schorzenia sposób. (Nie będę tu się wdawać w szczegółowy opis rozwoju sytuacji). Podczas pewnego zabiegu medycznego użyto wobec mego dziecka przemocy fizycznej, by doszło do jego zrealizowania.
W wyniku tego procederu, który miał ogromny wpływ na jego psychikę, wystąpiły u syna objawy typowe dla autyzmu. W dodatku wszystkie możliwe po kolei i właściwie jednocześnie. Tego dnia kompletnie zamilkł. W ciągu dwóch tygodni z normalnie rozwijającego się trzylatka stał się zupełnie niemówiącym dzieckiem, typowym autystą, w pełnym tego słowa znaczeniu. Wycofał się w nieznany mi świat. Przez kolejne dwa lata ciężkiej pracy nie powiedział ani jednego słowa. (tu również pominę ciąg dalszy.)
...Bardzo dobrze dobrana terapia, odpowiedni terapeuci i mnóstwo ciężkiej pracy nas wszystkich przynosiło po mału efekty powolnego powrotu do świata.
Po kilku latach, niespodziewanie dla mnie swoją pomoc zaoferowała egzorcystka Wanda Prątnicka. To co mi oświadczyła było szokiem, ale od razu jej działania zaczęły przynosić zaskakujące rezultaty. Były widoczne natychmiast, bo nagle niektóre z objawów w jednej chwili ustępowały. ...
Nie mam dziś wątpliwości, że na nasze życie mogą mieć wpływ duchy zmarłych.
Ale wracając do tematu. Jaki mam wpływ na to, co..