Wielce Szanowni Racjonaliści ateiści, dajecie się wmanewrować w twierdzenie, iż - tak jak nie ma dodów na istnienie Boga - tak nie ma dowodów na jego niestnienie.
Albo jesteście wierzącymi i wtedy ta wiara jest lepsza, która jest mocniejszą, albo stoicie na gruncie nauki, gdzie dowód istnienia (czegokolwiek) spoczywa na twierdzącym, a nie na przeczącym. (Nauka nie zajmuje się żadnymi dowodami "na nieistnieje" ani Pana Boga, ani Baby Jagi, ani kranoludków).
Ponieważ nie znam, nie tylko żadnego dowodu, ale nawet dającej się logicznie udwodnić przesłanki, iż Bóg istnieje. (Jego istnienie można przyjąć tylko na wiarę - jako aksjomat.) To oczywistym jest, że dla racjonalisty opierającego konsekwentnie swój światopogląd na nauce (naturalizmie metodologicznym) Bóg istnieć nie może.
Co więcej, mówiąc o Bogu istniejącym - oddziaływującym na rzeczywistość - należałoby przedstawić definicję tego bytu oraz wskazać sposoby Jego oddziaływania, także możliwości tego sprawdzenia.
To co wyżej przedstawiłem jest pośrednim dowodem, iż taki byt nie istnieje, a nawet gdyby istniał nie miałoby to żadnego znaczenia dla człowieka.
Duże znaczenie dla ludzi ma idea Boga i wszystkie mity z tą ideą związane. Organizacje religijne i ich struktury, kulty itp. sprawy, ale to już inna bajka.

Nasza współczesność będzie może określana kiedyś jako czasy przesądów, mających poważniejszy wpływ na ludzkie życie i poziom cywilizacji, aniżeli tzw. ciemne czasy. Owe ciemne były na tyle ciemne, że niewiele mogło im zaszkodzić - nasze nie są na tyle jasne, by mieć takąż odporność. Nauka walczy z ciemnymi przesądami, stopniowo je eliminując. Ale to nie pociesza.
Rzecz w tym, iż nauka stworzyła sobie całkiem pokaźny zestaw przesądów naukowych.
Nie są one aprioryczną wiarą, podlegają zasadom logiki. Przynajmniej pozornie. Noszą nazwę założeń, z których wyciągane są wnioski. Stają się one podstawą teorii, nawet praktyk, w których się świetnie sprawdzają. Budowane są na nich całe gałęzie i konary wiedzy. Zwątpienia i dyskusje niesłychanie rzadko dotyczą założeń, skupiają się na wnioskach.
Jednym z najpoważniejszych przesądów jest założenie rytmu Z niego wynika kolejne założenie reguły.
Przyjmuje się bezkrytycznie, że wszystko na świecie poddane jest jakiemuś rytmowi. Człowiek ma rytm pracy, snu, jedzenia i wypróżniania. Dzień i noc następują w określonym rytmie. Ziemia wokół Słońca też krąży w rytmie. I Słońce wokół osi. Kometa Halleya pojawia się w swoim rytmie.
Mają rytm atomy, molekuły i związki. W określonym rytmie wydzielają się hormony, potem znikają. Kwiaty kwitną i więdną w rytmie. Po prostu cała przyroda, wszystko co nas otacza rytmuje po swojemu. Tych rytmów jest nieobjęta rozumem ilość, intensywność i częstotliwość. Nie można zbudować..

Analizujac te wszystkie religie i wyznania istniejace na swiecie, to tak naprawde nasuwa sie jeden, wspolny im wszystkime wniosek - ktos wierzy w tych bogow. Ktos wyznaje dana religie, kult, dekalog. Czy jakakolwiek religia, i dalej, jakiekolwiek bostwo istnialoby gdyby nie bylo ludzi w nia wierzacych? Wprost - czy jesli istnieje Bog to moglby istniec bez ludzi, czy moze wlasnie istnieje dlatego ze ludzie w niego wierza?....

W filozofii często posługujemy sie pojęciem prawdy, lecz tak naprawdę czym ona jest? Która definicja prawdy jest najlepsza? Klasyczna definicja prawdy mówi że prawda jest zgodnością mysli z rzeczywistością. Ale już sceptycy twierdzili, że rzeczywistości ułomny człowiek poznać nie może, więc jak ma sprawdzać czy zgodna jest z nią myśl(przekonanie, zdanie, sąd)? Wielu twierdzi że klasyczna definicja prawdy jest błędna gdyż nie ma kryterium. Frege krytykując ją, pisze, że prawda nie może być zgodnością bo wtedy chcielibyśmy aby się mysl i rzeczywistość pokryły, a tego nie chcemy. Jeśli miałyby się pokrywać w pewnym stopniu to nalezy tą definicje i tak odrzucić bo prawda nie może być stopniowalna.I czy możemy w ogóle podać jej definicje? Czy istnieje prawda absolutna? A może Frege ma racje że jest ona swoista, niedefiniowalna? Być może o prawdzie możemy mówić tylko na terenie logiki, jak robił to Quine ( prawdziwe jest zdanie gdy wszytskie zdania mające tę samą co ono strukturę są prawdziwe)? A może rację miał Tarski włączając w to semantykę (Zdanie "śnieg jest biały" jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy gdy śnieg jest biały), ale tak naprawdę nie mówi nam to nic o rzeczywistości, bo dotyczy tylko modelu, rzeczywistości matematycznej... Czy więc jest tak, że w każdej nauce panuje pewna koncepcja (definicja) prawdy, ale nie ma tej jednej wyjątkowej obejmującej wszytsko? Czekam na Wasze komentarze

Miłość jako zagadnienie etyczne było rozpatrywane przez wielu filozofów. Współczesna biologia uczy nas, że jest tylko wynikiem hormonów, efektem pobudzenia odpowiednich części mózgu, niczym więcej niż impulsem nerwowym.. Czy Wy, Racjonaliści zgadzacie się z tym poglądem? Czy Platon wierząc w ideę Miłości, "piękno samo w sobie" mylił się? Czy miłość jest tylko stanem organizmu? Czy może jest w niej coś więcej, czego biologia nie widzi...?

Witam.

Mimo iż zdaję sobie sprawę, że podobne tematy były poruszane na tym forum nie jeden i nie dwa razy, chciałbym rozpocząć tą dyskusję, ze względu na pewne informacje, które być może każą wam zmienić zdanie - niekoniecznie całkowicie, jednak w mniejszym zakresie.

Mój ateizm czy racjonalizm oraz jego istnienie w mojej osobie, jeśli można to tak określić, nie ulega już od dłuższego czasu żadnej wątpliwości - pewne rzeczy są na tyle absurdalne w samym założeniu swego istnienia, że nie można ich zaakceptować. Pomimo tej świadomości chciałbym rozważyć możliwości na tle psychicznym przydatności popularnej formy wiary w boga czy bogów, pomijając fakt życia w ciemnocie i zakłamaniu.

Wiele psychologów na całym świecie, wierzących i nie, mniej lub bardziej racjonalnych, podaje wyniki swoich badań nad wpływem na człowieka przynależenie do różnych, również wyimaginowanych, grup społecznych (m.in. prof. Michael Argyle z Oxford Brookes University). Zacznę od samego początku - na świecie gruntownie przebadano na wielu płaszczyznach ludzi, którzy regularnie oglądają opery mydlane. Badanie te wykazały, że odsetek ludzi szczęśliwych i usatysfakcjonowanych ze swojego życia w tej grupie jest niemal dwukrotnie większy niż u ludzi, którzy seriali nie oglądają - dość szokujące. Inne nawiązujące do tematu badania pozwoliły stwierdzić, że to przez poczucie przynależności do jakiejś niewielkiej grupy znających się, ufających sobie, mających podobne poglądy i zainteresowania ludzi, których można..

uważam, że za klimatyczną katastrofą, która wisi nad nasza cywilizacją, stoi dominująca w bogatych krajach postawa etyczna, którą jest hedonizm. to on (a nie np. rozum) określa kondycję naszego dziejowego momentu. tu i ówdzie dają się słyszeć głosy protestu (zieloni), ale to tylko głosy, bez możliwości skutecznego przeciwdziałania na cywilizacyjną skalę. jesteśmy jak smok z baśni, który z pragnienia zapije się na śmierć. to moja diagnoza. a lek? właśnie owa katastrofa. po burzy bywa pogodniej.

Ciekawi mnie czy ktoś ma podobny problem jak ja. Odkąd ujawniłem się z przekonaniami moja rodzina rozpoczęła na mnie nagonkę. Kontrolują, czy przypadkiem nie odwiedzam ateistycznych stron w necie, czy nie kontaktuję się z ateistami itp. Schowali przede mną biblię bo powiedziałem, że to na jej podstawie doszedłem do ateizmu. Zmuszają mnie do chodzenia do kościoła, opieprzają o byle co, szantażują. Chcieli mnie nawet wywalić z domu, ale znajomy rodziny stanął w mojej obronie, choć nie popiera mojego ateizmu. Tak jest już od pół roku! Już mi brakuje argumentów na swoją korzyść...

Wielu ludzi uważa, że człowik może odkryć wszystko, ja nie. Przecież nie wszystko jest dal nas dostępne i nie wszystko nasz mózg jest w stanie pojąć. Większość ludzi nie może pojąć nieskończoności (chyba nikt) ja zresztą też nie i wydaje mi się, że nigdy nikt nie będzie umiał jej wyjaśnić.
Często człowiek jest postrzegany jako centrum Wszechświata (przynajmniej przez ludzi), jednak sądzę, że z czasem ludzie dojdą do wniosku, że tak nie jest. Podobnie było z Ziemią. Uważano ją za centrum Wszechświata, a teraz wiemy, że tak nie jest. Myślę, że z czasem cały świat przekona się, że tak naprawde wszystkiego nie odkryjemy nigdy...

Na czym tak naprawdę polega ideologia anarchizmu? Dlaczego kojarzy się go wyłącznie z ateizmem i powszechnie uważa się go za zło?