Kolega Jacek Krysztofik napisał, że jego zdaniem zdanie "Bóg jest stwórcą wszechświata" może być zweryfikowane naukowo i ze dobrze uzasadnił to Stephen Hawking.
   
Aby to potwierdzić swoją jakże intrygujacą tezę Jacek podał ten oto fragment, który jego zdaniem to dobrze uzasadnia:
   
p>To nie jest cały wywód, a jedynie konkluzja:
Stephen Hawking, A Brief History of Time:

Pierwszy akapit to manifestacja nieakceptacji zwyczajów innych gatunków. Na głowę kładą to zwykłe rozważania Carda na łamach jego powieści sciene-fiction, gdzie ludzie dokonują praktycznie kompletnego zniszczenia (ksenocydu) innego gatunku inteligentnego na podstawie oceny jego czynów poprzez ludzki pryzmat. Po tamtejszych rozważaniach nie sposób traktować poważnie krytyki wizji Boga poprzez krytykę form egzystencji innych gatunków. Jest to raczej postawa, która w przypadku spotkania z Innymi doprowadziłaby do holocaustu innego gatunku.
'
Początek drugiego akapitu to informacja, że ludzie mają w genach zakodowane, że wszystko jest celowo. Niczego nam nie wiadomo o tem, by w genach było coś podobnego.
'
Trzeci akapit choć zaczyna się od zupełnie błędnej sugestii, że ludzie doszukiwali się celowości (po co?) w przyrodzie, bo ich narzędzia domowe miały jakiś cel, to jednak zawiera w sobie pytanie o to dlaczego ludzie pytają o dlaczego mimo że pytanie "dlaczego" nie jest pytaniem "po co". I podstawowe "Dlaczego istnieje raczej coś niż nic?" zostaje obśmiane poprzez sugestię, że takie pytanie jest pozostałością po prymitywnych przodkach. Cóż zaś w pytaniu dlaczego w ogóle istnieje coś? Wszak nie "Po co?" jak zaczynał ten akapit Dawkins, lecz "dlaczego?". Jest to więc utrzymana linia w nurcie radykalnego XIX-wiecznego pozytywizmu, gdzie nurtujące ludzkość pytania egzystencjalna jawiły się po prostu jako niewłaściwie postawione.
'
Piąty akapit to potwierdza, gdzie wprost Dawkins mówi,..

Wyobrazmy sobie ze zdołamy stworzyc inteligentna maszyne, w rozmowie z ktora nie bedziemy w stanie odroznic czy rozmawiamy z czlowiekiem czy z maszyna. Czy wowczas mozemy powiedziec, ze rozmawiamy juz z czlowiekiem?
Druga kwestia. Jesli poziom grafiki komputerowej dojdzie do poziomu fotorealizmu (moze juz doszedl ale ktos przed nami to ukrywa) jak bedziemy weryfikowac prawdziwosc materialow roznego rodzaju programow informacyjnych siedziac przed telewizorem 1000km od zdarzenia?

To niejako kontynuacja wątku Agnostyka wątpliwości kilka. Dla zainteresowanych początkiem link www.racjonalista.pl/forum.php/s,94273
G: jak niewielkie zmiany wielkości fizycznych uniemożliwiły by powstanie życia, które przynajmniej w znanej nam formie jest tworem niezwykle kruchym. Sporo do myślenia daje też kwestia prawdopodobieństwa.
W: Ja to widzę trochę inaczej. Może za pomocą dziwnego przykładu. Niech materią będzie dom. Odpada z niego jedna cegła i rozbija się. Niech życie będzie tą rozbitą cegłą. I pytania. Jakie jest prawdopodobieństwo, że odpadnie kolejna cegła? Jakieś tam jest, mniejsze lub większe. Ale jakie jest prawdopodobieństwo, że kolejna cegła rozbije się w identyczny sposób jak poprzednia? Zerowe? Problem jest taki, że jak na razie zauważyliśmy rozbicie tylko jednej cegły. Dla mnie niesamowite jest to, że materia moze łączyć się w złożone układy, że to sie po prostu nie rozpada .Nie znam szczegółów, ale gdzieś wyczytałem, że nauka już częściowo zmienia pogląd na wpływ warunków fizycznych na powstanie życia. Przykładem są ekstremofile, czyli organizmy, które żyją w bardzo trudnych warunkach, np. w pobliżu wulkanów - trujące gazy, w głębinach morskich - brak światła. Życie może być bardziej odporne, niż nam się zdawało.

G: Prawdziwym problemem zdaje się być raczej stwierdzenie że granice ludzkiej percepcji są granicami poznania, inaczej mówiąc że nie ma tego czego nie percepujemy - czy nie wydaje Ci się to dziwne?
W: Świetne zagadnienie! Istnieje pogląd..

Kilka artykułów jakie przeczytałem ostatnio na Onecie skłoniło mnie do pewnej refleksji na pewną dwulicowością zachodniej moralności. Jeśli zastanowić się nad tym nieco głębiej można dojść do wniosków, które mogą rozśmieszyć lub wręcz przerazić. Oto bowiem mamy kulturę, która w zadziwiający sposób dobrała sobie zestaw "grzechów głównych", których popełnienie jest do dzisiaj tematem tabu, z kolei na inne "grzeszki" zwykła spoglądać przez palce...
Mamy w obowiązującym powszechnie systemie moralnym pewne zasady, których przestrzeganie jest czymś naturalnym i wynika chociażby z prostego Imperatywu Kategorycznego Kanta - chcemy, aby ludzie postępowali z nami w określony sposób - nikt nie życzy sobie być oszukanym, obrabowanym, pobitym czy zamordowanym. Niestety - często zapomina się o drugiej części tej zasady, która jest kluczowa jeśli chcemy budować ład i porządek - aby świat tak wyglądał musimy nie tylko wymagać przestrzegania tej zasady od innych, ale przede wszystkim przestrzegać jej sami.
Poza tą grupą "grzechów" ziązanych z naruszeniem cudzego terenu, cudzej nietykalności osobistej można wymienić jeszcze całą długą listę "grzechów przeiwko moralności", niekiedy nawet dosyć mocno skryminalizowanych i objętych odpowiednimi paragrafami w kodeksie karnym. Co prawda wycofano z niego takie pojęcia jak "czyn homoseksualny" i nie skazuje się już nikogo za podobne praktyki, co ma być dowodem naszej rzekomej wyższości cywilizacyjnej nad świetem Islamu, podobnie jak pozycja kobiety, jednak..

macjan:
Kontrast:
macjan:

---

Horacy, w tłumaczeniu Lucjana Rydla:

Witam,
jakis czas nie bylem obecny na stronach Racjonalisty, ale po tej dluzszej przerwie postanowilem wrocic i przez dyskusje nauczyc sie nieco...
nie zamierzam poruszac w tym watku tematu egzystencji po smierci. Chcialbym skupic sie na zyciu i jego sensie. czy w ogole taki istnieje? czy jest jeden czy kazdy moze powinien poszukiwac wlasnego sensu zycia?
Mam nadzieje, ze temat Was zadziekawi i zacheci do dyskusji, bo na tym mi najbardziej zalezy...

Czym dla przeciętnego człowieka jest wolność?(dodam że nie ma przeciętnych ludzi jest tylko średnia którą dałoby się wyliczyć z zachowań wszystkich)Tym że mogą ruszyć ręką...? nogą....? może tym że mogą decydować czy nauczyć się stać na rękach albo grać na pianinie?Otóż wyobraźmy sobie że w przyszłości ludzie stworzyli "robota" nie takiego zwykłego kuchennego ale takiego który potrafi wykonywać działania na korzyść np : domu jednorodzinnego (sprzątanie gotowanie itp)samodzielnie wybierając co ma zrobić w danej sytuacji.Otóż ma on wbudowane urządzenie, jego część dostosowuje się automatycznie do danej potrzeby poprzez czujniki wbudowane w urządzeniach domowego użytku.Ponieważ robot "myśli" naukowcy wiedzą że nie zrobi tego sam z siebie (bo w jakim celu?)Ale wiedzą że potrafi się uczyć,na tej podstawie zamontowali mu zraszacze z kwasem siarkowym.Gdy robot nie wykonuje polecenia zraszacze zostają automatycznie włączone.Jednak gdy wykona poprawnie zadanie zostanie mu to wynagrodzone wtryśnięciem odpowiedniego płynu do ośrodka przyjemności.Czy "robot" jest wolny kiedy uczy dzieci w tym domu angielskiego?Czy jest wolny sprzątając cały dom 2 razy dziennie?Robi coś co kompletnie nie zależy od niego.Czy zrobi coś niezgodnego z jego przyjemnościami?Dlaczego nam ludziom nie mogą się pozapalać czerwone lampki kiedy musimy coś zjeść?Dlaczego nie wtedy kiedy trzeba iść do wc a jest się na ważnym wykładzie lub lekcji?Trzeba czuć wtedy ból?A może ból to przyjemność ?Przecież podobno działa w..

Kiedy ktoś jest nienormalny? Czy wtedy, kiedy jest inny niż reszta? Ale jak określić tę resztę? Społeczeństwo? Tyle, że ktoś może wykraczać poza normę tu, a być normalnym tam.

Homoseksualizm, mimo, że jest przez większość tolerowany, to czy jest normalny?

Nienormalny - wykraczający poza normę? Jaką normę? Gdzie ta NORMA ma swój początek, a gdzie koniec?

A może teraz bycie nienormalnym na jakikolwiek sposób jest normalne?

na ogół przyjmuje się, że poznanie zakłada podmiot i przedmiot poznania.
jak przy takim założeniu wygląda podział świata na tzw. świat wewnętrzny i zewnętrzny?
przecież wszystko, co jawi się podmiotowi jest z definicji "na zewnątrz" podmiotu, nie tylko rzeczy zewnętrzne, ale i wyobrażenia, czy doznania cielesne (np. ból), a więc to wszystko, co dostępne jest introspekcji.
św. augustyn uważał, że prawda ukryta jest we wnętrzu człowieka (in interiore homine habitat veritas).

ale... czy istnieje świat wewnętrzny?