Ostatnio nurtuje mnie, jak człowiek może być dumnym z czegoś czego sam nie osiągnął. O tym pisał już Schopenhauer:

"Najmniej wartościowym natomiast rodzajem dumy jest duma narodowa. Kto bowiem nią się odznacza, ten zdradza brak cech indywidualnych, z których mógłby być dumny, bo w przeciwnym wypadku nie odwoływałby się do czegoś, co podziela z tyloma milionami ludzi. Kto ma wybitne zalety osobiste, ten raczej dostrzeże braki własnego narodu, ponieważ ma je nieustannie przed oczyma. Każdy jednak żałosny dureń, który nie posiada nic na świecie, z czego mógłby być dumny, chwyta się ostatniej deski ratunku, jaką jest duma z przynależności do danego akurat narodu; odżywa wtedy i z wdzięczności gotów jest bronić πυξ και λαξ [rękami i nogami] wszystkich wad i głupstw, jakie naród ten cechują".

Nie oszukujmy się, dzisiaj (nie wiem, czy zawsze tak było) polskimi patriotami są głównie prostacy, frustraci, których jedynym osiągnięciem w życiu jest to, że się urodzili w Polsce. Gdyby na tym kończył się patriotyzm to jeszcze ok, nic mi do tego czy ktoś kocha Polskę czy inną Somalię. Ale z patriotyzmem idzie również nienawiść do innych, przecież wydarzenia na Wołyniu (czy wiele innych zbrodni) miały charakter PATRIOTYCZNY, upowcy mordowali bo uważali, że ich naród jest lepszy od innych, i to jest kwintesencja patriotyzmu, uważać siebie za lepszego bo urodziliśmy się na danym terytorium. Czysty idiotyzm, ale dla polskiego społeczeństwa - idealny..

JA KOMPLETNIE NIE ROZUMIEM. JAK NORMALNY MĘŻCZYZNA MOŻE NIENAWIDZIEĆ KOBIET.
NAWET JAK JEDNA CZY DWIE DAŁY MU NAWET NIESPODZIEWANEGO KOSZA CZY TEŻ ODESZŁY NAGLE DO INNEGO.
PRZECIEŻ SĄ JESZCZE TRZY MILIARDY INNYCH!

Cyberprzemoc wobec kobiet już istnieje i jest to nowe miejsce praktyk mizginistycznych (patrz link na dole).

Mizoginia lub mizoginizm - nienawiść albo silne uprzedzenie w stosunku do płci żeńskiej.
Często bywa też przyrównywany do antykobiecego seksizmu lub mizoandryzmu.

Objawy mizoginii - jak je rozpoznać?

Istnieje wiele objawów wstrętu wobec kobiet - na pewno nie sposób wymienić ich wszystkich. Zaczynając od najmniej wrogich form, mogą to być nieśmiałość, małomówność i unikanie kobiet. Mężczyźni korzystają z tej metody w myśl zasady "lepiej unikać problemu". Chociaż ignorancja nie jest zbyt miła, istnieją gorsze symptomy.

Idąc o krok dalej, kobiety mogą się spotkać z brakiem szacunku i dyskryminacją. Na co dzień często mogą usłyszeć kąśliwe uwagi lub seksistowskie propozycje. Zdarza się także, że mizogini, uważając się za lepszych, twierdzą, że mają przyzwolenie na zdradzanie swoich partnerek.

Problemem w związku, stanowiącym objaw mizoginizmu, bywa też nadmierna kontrola. Objawia sprawdzaniem swojej ukochanej, zabranianiem jej samotnych wyjść, zakazywaniem spotkań ze znajomymi, dokładaniem starań, by odseparować ją od rodziny, aby była w pełni zależna od partnera. Taka kontrola często może przerodzić się w przemoc psychiczną, kiedy mężczyzna będzie chciał psychiczni..

Witam, mam 14 lat (2 gimnazjum). chciałbym poruszyć temat jaki mnie dołuje od jakiegoś czasu. Pośród uczniów są "zasady" które dla mnie są bardzo dziecinne. Nie można porozmawiać z nikim poważnie i na poziomie inteligentnego człowieka. Wszyscy obracają każde słowo w żart. Próbowałem porozmawiać z nauczycielami czy psychologami szkolnymi, nie dlatego że mi coś dolega lub chcę się wygadać, lecz po prostu mam potrzebę porozmawiać dojrzale, poważnie. bezskutecznie.
Nie ma możliwości porozmawiania z koleżanką, ponieważ nie wiem z jakiego powodu jest to brane od razu za powód do śmiania się i dogryzania. Osobiście przestałem się tym przejmować.
Jednak jeśli chodzi o stosunki w klasie/szkole są na bardzo dobrym poziomie. Wszystko się zmienia gdy jak już wspomniałem próbuje porozmawiać bardziej dojrzale i o ważniejszych rzeczach niż np: obgadywanie innych i oglądanie nowych e-papierosów.
nie potrafię tego zrozumieć. Przyszłość naszego kraju jest w rękach młodych ludzi, takich jak ja. Ale gdy widzę poziom moich rówieśników, to naprawdę można się zdziwić. Myślę że wszyscy po jakimś czasie dojrzeją ale do tego czasu co mam zrobić? Napisałem to tak naprawdę aby usłyszeć wasze propozycje i komentarze na temat mojej sytuacji. Chciałbym podzielić się z kimś moim światopoglądem i poglądem religijnym.

Według sondażu z 2015 r. 89 % Pakistańczyków jest gotowych walczyć za swoj kraj. W Indiach ów odsetek wynosi 75 %, w Turcji 73 %, w Chinach 71 %, w Rosji 59 %, w USA 44 %, w Wielkiej Brytanii 27 %, w Japoni 11 %
W zestawieniu jak wyżej ogromnie zaskakuje bardzo niski odset osób gotowych walczyć za ojczyznę w Japonii. Tym bardziej, że Japonię utożsamiamy z rozbudzonym nacjonalizmem, heroizmem walki, instytucją kamikadze. Wygląda na to, iż w ciągu kilkudziesięciu lat ktore minęły od czasu zakończenia II wojny, nowe pokolenia Japończyków zostały gruntownie...spacyfikowane a ofiara Mishimy - seppuku popełnione po nieudanym zamachu stanu z 1970 roku - nie zdobyły względów bogini Amaterasu.
A może jest inaczej, może owe pacyfistyczne nastroje to werniks kamuflażu pod którym nadal drzemie nacjonalistyczny duch, gotowy się wybudzić i wychnąć na zewnątrz jak Godżilla z głębin oceanu - gdy tylko nastanie ku temu odpowiednia pora?
Na marginesie, ciekawym jaki odsetek Polaków i Niemców jest gotowy walczyć za swój kraj?

www.bbc.com/news/world-asia-39351262


"During World War Two, thousands of Japanese pilots volunteered to be kamikaze, suicidally crashing their planes in the name of their emperor. More than 70 years on, the BBC's Mariko Oi asks what these once revered men mean to Japan's youth. Irrational, heroic and stupid: this was what three young people in Tokyo said when I asked them about their views on the kamikaze.
"Heroic?" queried Takumi, of his younger brother Shunpei's..

Filozofia jest tak naprawdę prosta, komplikują ją czynniki historyczne, egoistyczne. Wątpię by epoki po starożytności wniosły jakąś nową, świeżą myśl filozoficzną, myślę że to raczej dodatki estetyczne, tworzenie pojęć abstrakcyjnych które w rzeczywistości mogą być w jasny sposób przedstawione a są komplikowane tworząc otoczkę tajemniczości, sprawiając pozory naukowości, elitarności klasowej. Przyjęło się że książka ma zawierać dużo stron inaczej książką nazwaną być nie może, toteż tworzą ludzie różne zawiłości myślowe wokół prostego tematu, wokół prostej myśli. Bez wkładek historycznych, teoretycznych, emocjonalnych z książki 1000 stronicowej zrobiła by się książka 100 stronicowa której skondensowane myśli byłyby warte zapamiętania - bo inaczej jest to błądzenie i ciągłe poszukiwanie tego samego o którym się już zapomniało - przeczytana książka daje warsztat językowy ale tak naprawdę nie wnosi dobra, szczęścia, miłości i prawdziwej świadomości opartej na zapamiętanej drogą powtarzania istoty rzeczy. Chyba każdy z nas zna na pamięć ojcze nasz czy zdrowaś mario - i oklepane raz na tydzień przez kilka lat zdania zostają z nami już do końca - i już żadne książki, ebooki nie były by potrzebne bo każdy miałby światłość w sobie wiedząc że każda kolejna książka to nie wnoszący niczego nowego zbiór inaczej ułożonych myśli. I taka codzienna mantra z uważnością dałaby efekty na każdy kolejny dzień. Człowiek rozpoczął by życie dla siebie i dla innych pracując i nie przemęczając się przy..

Często spotykam się ze stwierdzeniem, że ateiści to materialiści, albo że nauka jest materializmem.

To błąd językowy, który wynika z intuicyjnego błędu polegającego na niedokładnym przemyśleniu tematu, a jest on bardzo prosty.

Materia to wg nauki budulec, z którego składa się świat. Tak po prostu przyjęto roboczo, że gdy ustalimy, że coś istnieje*, to analizujemy to logicznie. A to znaczy, że mowa o mechanizmie. To jak odbieramy fizycznie zjawiska po prostu nazywamy materią. Mamy jednak na myśli ten intuicyjny twór, który nazywamy materią. To jest nieistotne pojęcie na poziomie filozoficznym. Być może jakieś mechanizmy nie składają się z materii, tylko np praw, którym materia się podporządkowuje. Mowa jednak nadal o mechanizmach, logice i istnieniu. Te trzy pojęcia są aprioryczne i należą do niezbędnych poznawczo aprioryzmów (jeśli ktoś ich nie przyjmuje, to porozumienie się na płaszczyźnie intersubiektywnej jest niemożliwe). Właśnie to są 3 główne składniki racjonalizmu.


*wg nauki ustalenie istnienia to zaobserwowanie czegoś i potwierdzenie badaniami; w filozofii nauki podstawowymi jej składnikami są świadomość niezbędna do obserwacji, logika niezbędna do dedukcji i klasyfikacji, a także obiektywizacji modeli naukowych i kreatywne przypadkowe łączenie teorii i "indukowanie brakujących w dedukcji mechanizmów")

Logiki nie można odrzucić, bo to jedyny element doświadczenia, który je obiektywizuje. Odrzucenie logiki odbiera sens i użyteczność klasyfikacji..

Twarde prawicowe wychowanie krzyczy, że wartości trzeba wpajać. Trzeba ich uczyć siłą. Dziecko dostaje moralny kodeks gdzie wymienione jest zło jako to czego nie wolno i dobro jako to co trzeba. Takie wychowanie idzie w parze z wiarą w wolną wolę, co obarcza odpowiedzialnością i chwali za sukcesy co daje warunkową pseudomiłość i pseudoakceptację. Wynika z tego ciągłe poczucie winy i kompleksy jeśli się w to wierzy. Jeśli się w to nie wierzy lub nie do końca wierzy to sprawa jest zupełnie inna. Niewierzące dziecko takich rodziców traci z nimi miłość i bliskość. Bariera możliwości porozumiewania się jest przekroczona, a relacje są powierzchowne i oficjalne. Obcowanie z takimi ludźmi może wyrobić negatywną opinię o całej ludzkości. Najczęstsze skutki dla psychiki są takie:
- stanie się wierzącym klonem bez własnych poglądów, reagującym tak samo jak reszta klonów (zostanie na niższym szczeblu i nie rozwinie się, "duchowo"/mentalnie pozostając na poziomie np psów, kotów i świń.
- zaburzenia osobowości z powodu niedoboru uczuć ze strony otoczenia - wrażliwość i uczucia mogą zostać wyparte w całości, ale też mogą być w konflikcie z wartościami i tym co jest obserwowane w świecie i swoich emocjach; uzależnienia
- zaburzenia poznawcze i rozdwojenie poznawcze wynikające z nawyku wiary bez sprawdzenia (ma to odzwierciedlenie w budowie mózgu)
- ciągłe uczucie bezsensu i niedosytu
- depresja, zaburzenia neuroprzekaźnictwa mózgu wynikające z braku możliwości robienia tego co się lubi i możliwości..

W kwestii wolnej woli ważne są przynajmniej trzy elementy: Definicja, wiedza o człowieku w świecie i metodologia.

1. Jeśli chodzi o definicję to moja propozycja wygląda następująco: Jestem wolny, gdy potrafię pokonać przeszkodę. Sednem takiej definicji jest stosunek do ograniczenia. To sedno lepiej oddaje czasownik 'wyzwalać się' niż rzeczownik 'wolność'. I to w zasadzie wystarczy. Dodawanie do tej definicji dodatkowych elementów wprowadza bałagan pojęciowy jak w przypadku tak zwanej wolności pozytywnej. Odpowiedzialność dla przykładu nie jest elementem wolności. Jest jedynie wezwaniem do tego, aby nie robić czegoś, z czego nie będziemy się w stanie wytłumaczyć. Jest to zatem próba ograniczenia jednej wartości przez inną.

2. I teraz na bazie wiedzy o człowieku w świecie ustala się, czy taka wolność jest faktem. Twierdzi się mianowicie, że sytuacja wyzwalania się jest złudzeniem. Człowiek bowiem jest jedynie podzbiorem zbioru oddziaływań i jedynie biernie uczestniczy ich w grze.

3. W tym momencie pojawia się kwestia metodologii i pytanie, czy w takiej sytuacji eksperyment jest w ogóle potrzebny. Jak wiadomo wolną wolę testował Benjamin Libet i ustalił, że mózg podejmuje decyzję zanim ją sobie uświadomimy. Eksperyment ten został wiele lat później powtórzony przez Stefana Schmidta (Universitätsklinikum Freiburg; www.planet(*)edanken-wirklich-frei-100.html 50 minuta), który zauważył, że ustalenia Libeta nie dotyczą osób medytujących. Czy..

Leonard Cohen wielkim bardem był i poetą też. Są też tacy, którzy uważaja, iż zmarły rok temu pieśniarz był wielkim syjonistą. Na wieść o jego śmierci premier Izraela B. Netanyahu zaświergolił następującymi słowy:
"I'll never forget how he arrived to sing to soldiers during the Yom Kippur War, out of a sense of solidarity,"
("Nigdy nie zapomnę jak Cohen - w poczuciu solidarności z narodem żydowskim - przybył na linię frontu podczas wojny Yom Kippur aby dawać koncerty żołnierzom - tłumaczenie Arminius). I faktem jest, że w owym 1973 r. Cohen dosyć jednoznacznie utożsamiał się z syjonistyczną ideologią - czemu dał wyraz czynem jak wyżej przytoczony. Ale 11 lat później światopogląd Cohena był już chyba dosyć zasadniczo odmieniony - na tyle w każdym razie aby z kolei inni uznali go za bezpardonowego krytyka Izraela i syjonizmu. Bowiem w swym tomiku poetyckim z 1984 r. zatytułowanym "Księga Miłosierdzia", napisał jak poniżej:

"Israel, and you who call yourself Israel, the Church that calls itself Israel, and the revolt that calls itself Israel, and every nation chosen to be a nation — none of these lands is yours, all of you are thieves of holiness, all of you at war with Mercy.
The Covenant is broken, the condition is dishonored, have you not noticed that the world has been taken away? You have no place, you will wander through yourselves from generation to generation without a thread. Therefore you rule over chaos, you hoist your flags with no authority, and the heart that..

Zainspirowany dyskusją z Olsonem chciałbym się bliżej przyjrzeć pojęciu sprzeczności. Z moich obserwacji wynika bowiem, że problemy z tym pojęciem pojawiają się już na etapie szkoły średniej gdzie uczniowie jako parę zdań sprzecznych wskazują: a<0 i a>0 zamiast a<0 i a>=0. O ile jednak tego typu błędy są przez nich uznawane i z czasem pojawiają się coraz rzadziej, o tyle w przypadku fizyki współczesnej natrafia się na mur nie do przebicia. Powszechnie bowiem jest ona uznawana za sprzeczną i traktowana z przymrużeniem oka.

Weźmy na przykład doświadczenie Younga z elektronami. Jak wiadomo strumień elektronów wysyłanych że tak powiem gęsiego po przejściu przez dwie szczeliny da obraz interferencyjno-dyfrakcyjny. To już się nikomu w głowie nie mieści i jest kwitowane jako sprzeczność.
W tym przypadku w sposób jaskrawy wychodzi na jaw, że pojęcie sprzeczności jest powszechnie nierozumiane, bo fizyka współczesna nie jest sprzeczna! Nie ma żadnych sprzeczności w aparacie matematycznym, którym się posługuje. Jest też potwierdzona doświadczalnie. Wszystko się zgadza. Zatem w czym problem?

Problem w tym, że za sprzeczność bierze się niezgodność wyobrażeń. Tymczasem to, co należałoby zrobić chcąc pokazać sprzeczność dwóch zdań, to przetłumaczyć je na język symboli.
Pokazać na przykład, że dwie wypowiedzi mają schemat: (p i q) versus (~p lub ~q). Bo zaprzeczeniem koniunkcji jest alternatywa zaprzeczeń. Tych praw logicznych (tautologii) jest całe mnóstwo. I właśnie dlatego na studiach..