Choć twierdzenie Pana Kurta Gödla, odnosi się do systemów spełniających konkretne warunki, to wciąż intryguje możliwość jego szerszego zastosowania, oraz wysuwania ciekawych implikacji dalece wykraczających poza czystą matematykę.

1. Co, jeśli udałoby się stworzyć fizyczny system, który łamie powyższą zasadę?
2. Co, jeśli udałoby się matematycznie opisać tę część mózgu, która odpowiada za samookreślenie i procesy decyzyjne, tak, aby jako system spełniał warunki Gödla?
3. Co znaczy fakt, że językiem matematyki i logiki, można sformułować proces sprzeczny, a językiem systemów empirycznych, nie można tego zrobić?
4. Czy nie męczy was kwestia, że istnieją warunki dla systemów tak ścisłe, że nie przepuszczą ani jednego systemu?

Mam swoje przemyślenia, jednak chciałbym aby najpierw ktoś kompetentny w tym temacie, wyraził swoje opinie. Jeśli to co piszę, to tylko czysta fantazja, to proszę mi o tym powiedzieć. Pozdrawiam

O wielu zjawiskach mówi się, że są niematerialne, np. o:
utworze muzycznym,
prawie do nazwy,
urodzie,
wstydzie,
przemówieniu.
co ciekawe mówi się “niematerialne” ale myśli się raczej “niefizyczne”.

Skoro niefizyczne to abstrakcyjne.

Niefizyczna abstrakcja niemająca własnej reprezentacji w świecie fizycznym?

Raczej napięcie w mózgu, które rozprzestrzenia się wskutek obserwacji, zapamiętywania i komunikacji.

Jak sądzicie, czy istnieją fale mózgowe, które wykraczają poza mózg jednostkowy i postępują na złożonym klastrze mózgów?

1. Postulat obiektywnej rzeczywistości (czyli istnienia rzeczywistości niezależnej od świadomości)
nie jest dowiedziony, ponieważ:
nie mamy żadnego dostępu do takiej „rzeczywistości poza świadomością” bez użycia samej świadomości,
wszelkie „dowody” na istnienie obiektywnego świata są dostępne jedynie poprzez percepcję, a więc są już zapośredniczone przez świadomość.
2. Postulat kreacyjności świadomości (czyli że rzeczywistość powstaje lub wyłania się przez świadomość, np. przez konsensus bytów świadomych)
również nie jest dowiedziony, ponieważ:
nie możemy ostatecznie wykluczyć, że istnieje coś „poza” świadomością, co ją warunkuje,
nie da się eksperymentalnie wyizolować świadomości jako twórczej przyczyny bez tła rzeczywistości, którą miałaby rzekomo stwarzać.
3. A zatem mamy do czynienia z alternatywą ontologiczną:
Albo:
rzeczywistość jest dana i niezależna (klasyczny realizm, ale bez dowodu);
Albo:
rzeczywistość jest współtworzona przez świadomość (konstruktywizm, idealizm, konsensualizm – również bez dowodu).
Co mówi TKR?
TKR wybiera trzecią drogę: nie dowodzi, lecz proponuje ramę interpretacyjną, w której:
realność = to, co zostało uzgodnione między świadomymi bytami,
obiektywność = stabilność uzgodnienia, nie niezależność od świadomości,
prawda = zgodność z Objawieniem Boga i pierwotnym konsensusem świadomości.
Nie chodzi więc o „dowodzenie” jednej z opcji, lecz o przyjęcie takiej perspektywy, która pozwala żyć, rozumieć..

Cześć wszystkim,
jestem nowy na forum i postanowiłem dołączyć, ponieważ od dłuższego czasu zajmuję się próbą uporządkowania tego, jak rozumiemy rzeczywistość. Nie jako gotowy system czy zamknięta doktryna, raczej jako propozycja do dyskusji – pewna mapa pojęć, które chcę poddać krytyce, sprawdzeniu, może nawet dekonstrukcji.

Nie mam jeszcze wykształcenia filozoficznego – zastanawiam się nad rozpoczęciem magisterki w tym kierunku – ale traktuję filozofię poważnie, jako narzędzie myślenia i spotkania z innymi. Moim celem nie jest przekonywanie, raczej: testowanie. Uczę się myśleć bardziej precyzyjnie i chciałbym konfrontować swoje intuicje z realną różnorodnością perspektyw.

Główne pytanie, które mnie napędza, to:
Jak możemy sensownie mówić o rzeczywistości, jeśli każdy ma jej trochę inną wersję?
Czy możliwe jest jakieś "minimum wspólne", bez popadania w relatywizm albo dogmatyzm?

Pracuję nad czymś, co roboczo nazywam Teorią Konsensualnej Rzeczywistości – zakłada ona, że to, co uważamy za realne, powstaje przez dynamiczny konsensus bytów świadomych. Ale na tym etapie bardziej zależy mi na tym, by porozmawiać o warunkach możliwości wspólnego świata – zarówno poznawczego, jak i etycznego.

Jeśli ktoś ma ochotę podzielić się swoimi przemyśleniami, zadać pytania, skrytykować – z radością wejdę w dialog.

Dzięki i pozdrawiam

en.wikipedia.org/wiki/Emerald_Tablet
pl.wikipedia.org/wiki/Tablica_szmaragdowa

Wielu z Was, sądząc po postach na tym forum, wciąż wierzy, że głębokie myślenie nie wyszło z mody. Że warto zadawać pytania nie po to, by wygrać dyskusję, ale by dotrzeć bliżej prawdy - choćby była niewygodna. I właśnie dlatego piszę ten post.

I choć czasy się zmieniają, a fora trochę przycichły, nie zmieniło się jedno - potrzeba głębokiej, samodzielnej refleksji, która nie boi się trudnych pytań. Wielu z Was tu na forum to ludzie, którzy nie zadowalają się "komentarzem z Onetu" albo "filmikiem z TikToka", tylko wciąż zadają pytania na serio: po co to wszystko, co się z nami dzieje jako cywilizacją, czy istnieje prawda, czy wolność jeszcze coś znaczy, dokąd zmierzamy jako społeczeństwo?

Z tej potrzeby powstały Racjonalia pl - nowa, oddolna inicjatywa ludzi, którzy mają dość treści tworzonych "pod algorytm" i chcą pisać, czytać i dyskutować bez kompromisu intelektualnego.

To nie jest typowy portal popularnonaukowy. To raczej mikrospołeczność ludzi, którzy chcą przywrócić sens debacie publicznej - na styku nauki, filozofii, technologii i psychologii. Refleksyjnie, ale przystępnie. Czasem boleśnie szczerze. Czasem prowokacyjnie.

Kilka przykładów tekstów, które mogą Was zainteresować, a które to cieszą się już parotysięczną atencją:

Żyjesz jak niewolnik, tylko o tym nie wiesz
O tym, jak struktury społeczne i ekonomiczne ukształtowały człowieka, który czuje się wolny, ale tak naprawdę funkcjonuje w ramach niewidzialnych klatek.

Zabiją cię z drona - nie zdążysz być bohaterem
Tekst..

W moim odczuciu nie ma między nimi żadnej różnicy: istniejemy tylko przez pewien czas, więc co najgorszego może się stać, jeśli będziemy cieszyć się każdym aspektem życia, zamiast żyć nudnym, niespełnionym życiem, w którym nasze życie i tak nic nie znaczy? To jest życie, które prowadzę i nie widzę w nim nic złego.

Zachód opluwa i oskarża o wszelkie zło ludzi, którzy nie przyjęli zachodnich wartości, zachodniego stylu życia, zachodnich praw i zachodnich pieniędzy.

W oskarżeniach zawsze skupia się na potężnych różnicach społecznych głosząc, że rządy odmiennych krajów skąpane są w złocie kiedy obywatele głodują.

Chciałbym wyjaśnić kwestię prawdziwych różnic społecznych panujących na Zachodzie na podstawie niepodważalnych faktów a nie wyobrażeń, wierzeń i różnych wizji wyznawców kapitalizmu.

Jak to zrobić?

Jestem nowicjuszem w filozofii, często słyszę, że filozofia jest bezużyteczna i szczerze mówiąc, nie mam wiele do powiedzenia, być może z powodu mojej niewiedzy na ten rozległy temat. Ale kiedy pomyślałem więcej, mam kilka pytań

W przypadku nauki możemy zobaczyć, że istnieje liniowy postęp, jak kiedyś nie wiedzieliśmy, co powoduje pioruny, ale teraz wiemy, czym są cząstki elementarne. W przypadku filozofii jest to jak poruszanie się w kółko. Zaczynamy gdzieś, robimy postępy, aby odpowiedzieć na trudne pytania, a potem znowu jesteśmy tam, gdzie zaczęliśmy. W filozofii jest po prostu bardzo mało postępu. Tak, poprawiła ona ludzkie myślenie, ale nadal nie dostaliśmy tego, o co prosiliśmy. Nadal niewiele wiemy o prawdziwej naturze rzeczywistości. Ponadto, w przeciwieństwie do nauk, w których możemy faktycznie przetestować teorię i dojść do jednoznacznego wniosku, filozofia tak naprawdę nie ma takiej metodologii

Jeden filozof obala drugiego i tak dalej. My jako studenci studiujemy ich filozofię i nadal musimy zaakceptować ich filozofię, w przeciwieństwie do nauki, gdzie jeśli jakaś teoria okaże się fałszywa, to jest ona po prostu częścią historii i naukowcy nawet nie uznają jej istnienia. Chcę usłyszeć twoje argumenty dotyczące mojego pytania.

Nie szukam odpowiedzi w rodzaju „ponieważ jest to dobre dla społeczeństwa” lub „ponieważ utrzymuje wszystko w działaniu” — te wydają się płytkie i utylitarne. Chcę głęboko przekonującego, bardziej fundamentalnego powodu, dla którego powinniśmy dbać o to, by być moralnymi (jeśli taki istnieje). Dlaczego po prostu nie działać w swoim własnym interesie, jeśli można sobie na to pozwolić? Czy istnieje przekonujący powód, by wybrać moralność wykraczający poza konsekwencje społeczne lub wychowanie?