Czy prawa logiki nie są tylko i wyłącznie ludzkim "narzędziem" do badania treści pojęć? Chodzi o to, że pojęcia wewnętrznie sprzeczne takie jak "kwadratowe koło na płaszczyźnie w geometrii euklidesowej" nie mają treści, podobnie jak słowa takie jak "zdwsded23dfsadf". W związku z tym uważam za bezsensowne wnioski, że skoro Bóg jest wszechmocny to powinien móc sprawić, że 2+2=5 albo stworzyć kwadratowe koło. Czy zgadzacie się z tym?

Witam wszystkich serdecznie po długiej przerwie. z wielką przyjemnością ponownie wracam do lektury i udziału w racjonalista.pl
Nie ukrywam, że przywiodła mnie tu potrzeba. mianowicie mam prośbę.. muszę napisać pracę i mam do wyboru 2 możliwości:
1)charakterystyka wybranej epoki w filozofii polskiej
2)charakterystyka wybranych problemów filozofii polskiej w oparciu o źródła.

W związku z tym mam pytnie, a w zasadzie ogromną prośbę o pomoc, czy też sugestie, dot. który temat wybrać, ew. jakimi tekstami sie posłużyć.
Osobiście chcialem napisać pracę nr. 2 na temat koncyliaryzmu z filozofii polskiej ale zupełnie nie wiem gdzie szukać źródel.

Bardzo proszę o pomoc
Pozdrawiam.

Temat nawiązuje trochę do ku mojej uciesze szeroko komentowanego wątku o obiektywizmie. Czy racją nie jest to co za racje uważa większość? Jeśli osoba która nie popełniła przestępstwa zostanie wskazana jako winna przez 10000 osób, uwierzymy wówczas w jego winę. W przypadku wszelkich demokratycznych wyborów również mamy do czynienia z decyzją większości, ale czy większość zawsze ma rację, czy podejmuje decyzje które po latach okazują się słuszne?
Niczym jest wola jednostki wobec większości.

Większość osób, które dowiadują się o moim ateizmie, pyta: "Jaki widzisz sens w życiu?". I kiedy odpowiadam: żaden, zastanawiają się, dlaczego właściwie jeszcze nie popełniłam samobójstwa. Dla mnie jest oczywiste, że żyję, gdyż tak mi się podoba. Ale właśnie, co z ludzmi, którzy muszą dostrzegać głęboki sens, wyraźny cel w życiu? Co ja, "promując" ateizm, mogę im zaproponować ?
Czy wiara w boga, patrząc z czysto egoistycznego punktu widzenia, nie pomaga? Nie mówię o żadnym konkretnym bogu, w którego de facto nie wierzy większość moich znajomych, ale o nieskonkretyzowanej istocie wyższej nadającej właśnie upragniony sens życiu (np. poprzez gawarancję życia wiecznego). Jeśli nie bóg, to co wzamian ?
Miłość, dzieci, praca, własny rozwój, powiększanie majątku ? Do czego to prowadzi ? Uzależnienie, a przy stracie ból, ktow wie, czy nie samobójstwo albo pogrążanie się dla odmianny w innych nałogach (alkohol, narkotyki). Co jest lepsze dla przetrwania jednostki: wiara czy niewiara? Być może ludziom niezbędny jest stały element w życiu.
Na koniec długiej listy pytań: Co byście doradzili? "Promować" ateizm czy pozostać biernym w kwestii wiary/niewiary? Nie chcemy mieć przecież nikogo na sumieniu

Pozdrawiam

Witam,

Czy wszyscy chrześcijanie nie powinni wymrzeć już u początków, zaraz jak powstała ich doktryna ideologiczno-światopoglądowa? Jest to coś, co amerykańscy profesorowie nazywają "Ultimate Death Worship" - wyznawaniem śmierci w stopniu najwyższym, jako spełnienie życia doczesnego. Bo przecież czym innym jest życie po śmierci jak nie ukoronowaniem naszego życia na Ziemi - którego to znaczenie jest raz po raz przekreślane przez kler?

Skutkiem jednak tego jest okrutny wniosek - "Idźcie i rozmnażajcie się" jest przekreśleniem chrześcijańskiego ideału - prawdziwy bogobojny chrześcijanin powinien przeżyć swoje życie według nakazów Boga i nigdy nie odbyć stosunku płciowego - bo powstrzymywanie zapłodnienia to grzech a spowicie dziecka jest również złe - dając nowe życie chrześcijanin ryzykuje, że nie będzie ono wolne od grzechu i nie trafi do nieba. W związku z tym życie wszystkich chrześcijan powinno zakończyć się już w pierwszym pokoleniu - tym sposobem wszyscy oni trafiliby do nieba aby przebywać w obliczu Boga w radości i dostatku po wieki wieków, amen.

Tak czy inaczej pogarda chrześcijan dla życia doczesnego jest chora i de facto hamuje rozwój, chęć przeżywania, radość życia i ogólne zdrowe i pełne energii odczuwanie - zapaść w stagnację i powtarzanie wyjątkowo depresyjnym głosem psalmów okazuje się najlepszym przepisem na życie. Dziwi mnie, że chrześcijaństwo ma swoich filozofów i to na przestrzeni dwóch tysiącleci wcale ich nie zabrakło, jednak mimo, że "ojcowie kościoła"..

Racjonalizm mimo swych ogromnych zalet stosowany jest przez człowieka dość selektywnie. W pewnych dziedzinach jak nauka i technika stosowany jest powszechnie i z ogromnym sukcesem a w innych takich jak kultura duchowa i stosunki społeczne wypierany jest przez inne systemy wnioskowania i kierowania naszym postępowaniem takie jak na przykład instynkty, popędy czy ideologie. Homo Sapiens jest, więc istotą wielce niespójną, u którego dwa systemy wnioskowania i podejmowania decyzji są słabo skoordynowane, co coraz częściej prowadzi do dramatycznych sytuacji. Taka sytuacja jest wynikiem sposobu działania ewolucji, która nie tworzy według z góry założonego projektu tylko wykorzystuje oportunistycznie przypadkowe mutacje w charakterze łatek do istniejącej już konstrukcji. Dopiero później selekcyjne sito środowiska eliminuje nosicieli niekorzystnych i nieskoordynowanych zmian. Wydaje się, że taka eliminacja zaczyna coraz bardziej grozić również naszemu gatunkowi, bowiem stopień niespójności naszych systemów wnioskowania osiągnął już chyba graniczne rozmiary. Mamy, bowiem z jednej strony spektakularne osiągnięcia w dziedzinie racjonalnego i logicznego rozumowania, które radykalnie zmieniły nasze warunki bytowania zapewniając nam środki materialne o niezwykłej skuteczności działania - niestety nie tylko pozytywnego. A z drugiej strony mamy sytuacje decydujące o naszym istnieniu, w których nie potrafimy wyciągnąć wniosków logicznych na poziomie nieomal elementarnym. Takim przykładem jest..

1. Czy istnieje bezwzgledny ruch jednostajny?

2. Czy istnieje bezwzgledny spoczynek?

Q.E.D.

Primum vivere, deinde philosophari. Najpierw żyć, potem filozofować. To klasyczna formuła przyznająca prymat praktyce przed teorią. Sugeruje ona, że filozofia to swego rodzaj luksus, który można uprawiać dopiero po zaspokojeniu elementarnych potrzeb. Nic dziwnego, że najprostszym sposobem pozbawienia ludzi myślenia, jest zredukowanie ich do istot pogrążonych w zaspokojaniu podstawowych potrzeb. Kiedyś była to łyżka strawy, teraz jest to laptop, luksusowy samochód lub rata na dom. I tak zmieniła nam się owa formuła, o której na wstępie: Najpierw luksusowo żyć, a potem filozofować. Tylko że na to drugie nie pozostaje już (prawie) czasu. Kiedy rozmowa zaczyna nabierać nieco bardziej abstrakcyjnego charakteru, rozmówca zerka na cyfrowy zegarek i mówi, że ma właśnie do załatwienia jakąś życiową sprawę, że... nie ma czasu. Nawet tu na forum spotykam takie wyznania. O tempora, o mores...

Religie oraz atezimy odmawiają człowiekowi stanięcia w prawdzie wobec możliwości jego poznania.
Już Kant dowiódł, że "rzecz sama w sobie" jest nam niedostępna a twierdzenia "Bóg istnieje", "Bóg nie istnieje" są równoważnymi zdaniami a priori. Tymczasem religie i ateizmy uczą, że z obserwacji możemy wyciągać jakieś przesłanki za tym jaka jest "rzecz sama w sobie". Przez to oszukują człowieka w jego drodze do poznania. Iluzja ta prowadzi do występowania ze stanowisk omnipotentnych, przez co religie i ateizmy w ich historycznym ujęciu, posiadają krew na swych rękach ludzi, którzy nie podzielali ich przekonań.
Jedynie agnostycyzm poznawczy jest prawidłowym rozpoznaniem stosunku człowieka wobec nieznanego. Wszystkie zaś przesłanki religii i ateizmów są już tylko kwestią interpretacji. Zapewne też nikt nigdy w imię agnostycyzmu nie zabijał, a także nie ma fanatycznych ruchów agnostycznych.
Religie nas potępiły, ludzie tacy jak Dawkins odrzucili.
Tymczasem od Kanta wiemy, że rzeczy tak się mają iż poznanie ludzkie jest w relacji agnostycznej wobec "rzeczy samej w sobie", istnieje miejsce na irracjonalną wiarę, nie ma miejsca na omnipotente światopoglądy.
Stąd też religie i ateizmy są nieetycznymi systemami światopoglądowymi. Jakkolwiek te pierwsze uważają się za objawione, a te drugie za oświecone. Nie odmawiamy im tego. Są takiego, gdyż się takimi ogłosiły.
Wiemy jednak dobrze, że są błędne w swych pośpiechu i niezbyt je cenimy.

załóżmy, że dowiedliśmy istnienia boga.
mało tego: dowiedliśmy też, że przysługują mu wszystkie oszałamiające przymioty, o jakich mówi biblia i katechizm.
między innymi i to, że, jak głosi św. jan, bez boga nic się nie stało, co się stało. a więc i dowód, o którym właśnie mowa, ma w gruncie rzeczy boskie źródło. w ten sposób dowiedliśmy też pośrednio, że jednym z zajęć boga jest dowodzenie sobie, że istnieje.
czy to nie dziwne zajęcie?