Katechizm polskiego dziecka

- Kto ty jesteś?
- Polak mały.
- Jaki znak twój?
- Orzeł biały.
- Gdzie ty mieszkasz?
- Między swemi.
- W jakim kraju?
- W polskiej ziemi.
- Czem ta ziemia?
- Mą ojczyzną.
- Czem zdobyta?
- Krwią i blizną.
- Czy ją kochasz?
- Kocham szczerze.
- A w co wierzysz?
- W Polskę wierzę.
- Coś ty dla niej?
- Wdzięczne dziecię.
- Coś jej winien?
- Oddać życie.

Przeszukałam wiele tematów zarówno na tym jak i na innych forach i postanowiłam tu spróbować(jeśli zrobiłam błąd to przepraszam). Otóż sprawa wygląda tak - wyżej wkleiłam tekst, który chyba każdy z nas zna.. nauczyciel poprosił nas, abyśmy porozmawiali z teologami, racjonalistami i filozofami, aby oni pod względem swoich poglądów interpretowali nam ten tekst. Pomożecie mi?

O co naprawdę chodzi chrześcijanom? Czy rzeczywiście kochają swojego wymyślonego boga? Wydaje mi się że nie. Istotą religii chrześcijańskiej nie jest żadna koncepcja kosmologiczna, ani uwielbienie do wyimaginowanej istoty najwyższej. Jej sednem jest wiara w życie po śmierci, obiecywane na każdej ze stron ewangelii. Chrześcijan nie obchodzi jaki jest ich bóg. Oni pragną kontynuacji swojej egzystencji po jej wyznaczonym przez naturę czasie. Chrześcijaństwo nie jest religią miłości, w żadnym z możliwych do przyjęcia znaczeń tego słowa. Jest religią kontraktu głoszącego życie po śmierci. Dlatego też chrześcijanin nie wysłucha argumentów Dawkinsa mówiących o tym, że wizja świata z Biblii jest zupełnie niespójna z Rzeczywistością. Chrześcijanina to nie obchodzi. Chrześcijanin nie wysłucha też wyników analizy psychologicznej Jahwe, czy Jezusa. Nawet, jeśli usłyszy w tym wieść o potworach, chce żyć wiecznie. I dla tej swojej nadziei będzie fałszował świat, a gdy trzeba, ucieknie się do kłamstwa i przemocy. Dla przykładu przytoczę rozmowę z katoliczką, która niespodziewanie wyraziła krytyczną uwagę o kreacjonistach amerykańskich.

Katoliczka: „Ale głupi ci kreacjoniści! Papieże już dawno zgodzili się na ewolucję.”
Ja: „Z dwojga złego wolę kreacjonistów, gdyż są przynajmniej w jakimś sensie uczciwi. Widzą, że ewolucja w ostateczny sposób przeczy ich wierze.”
Katoliczka: „Ależ to nieprawda! Papież przecież uznał ewolucję.”
Ja: „Ale Jezus obok swej..

Radość wątpliwości. Przeciw chuci wiecznego istnienia. (to mój kiedyś opublikowany esej, odpowiadam w nim na recenzję dzieła Unamuno, lecz i bez tej recenzji treść poniższego powinna być zrozumiała. Pisałem go w paszczy teistycznego lwa, więc musiałem ukrywać, a nawet trochę przeinaczać niektóre z moich poglądów, inaczej tekst nie doczekałby się druku - proste).


Artykuł Beaty Anny Pokorskiej "Agonia wątpliwości" poruszył temat, który wciąż do mnie wraca - w różnych lekturach, rozmowach z ludźmi i zdarzeniach. Na ile należy łączyć temat egzystencji z tematem boga? Bo przecież tylko w ten sposób wątpliwości natury religijnej mają w sobie coś z agonii. Ja słysząc słowo "wątpliwości" uśmiecham się i, o ile mam czas, popadam w stan przyjemnych rozmyślań. Nijak się ma ten mój stan z agonią, która dla osoby nie mającej skłonności masochistycznych z całą pewnością miła nie jest.

"Agonia wątpliwości" zaczyna się od cytatu z dzieła Miguela de Unamuno "Agonia chrześcijaństwa". "Czemu chcę wiedzieć, skąd przychodzę i dokąd zmierza wszystko co mnie otacza, i co to wszystko znaczy? Nie chcę bowiem wszystek umrzeć i chcę wiedzieć, czy muszę umrzeć ostatecznie, czy nie. A jeśli nie umieram - to co ze mną będzie? Jeśli zaś umieram - wszystko traci sens. Istnieją trzy możliwości: a) albo wiem, że wszystek umrę, a wtedy nieuleczalna rozpacz, albo b) wiem, że nie wszystek umrę, a wówczas rezygnacja i zgoda, albo c) nie mogę wiedzieć ani jednego ani drugiego, a wówczas rezygnacja w rozpaczy lub..

Sonet dla muchy

mała przyjaciółko o srebrzystych skrzydłach
wierna córko ziemi wyrosła z eonów
jestem tylko mgłą przy rzece twych pokoleń
mimo to się cieszę pięknem twego lotu

jesteś zgrabniejsza od wiosennego wiatru
twoje miękkie stopy błądzą w ziarnach piasku
baldachimy traw rosną nad twą głową
pomimo ich przemian pozostałaś sobą

czasem siądziesz na ścianach mojego domostwa
choć to ja jestem gościem wśród twoich krain
gdyż znasz lepiej słońce barwiące przestworza

gdy ciebie nie widzę zatopiony w myślach
przypominasz mi jak płytkie są ich tonie
zbudzony z nich pragnę abyś mnie dostrzegła

Ps.: Nie zależy mi na ocenie powyższego sonetu, jestem dość dowartościowanym poetą. Zamieściłem wiersz by zainicjować dyskusję filozoficzno światopoglądową. Jej temat jest zarazem treścią wiersz.

Witam.
Mam problem, gdyż muszę chodzić na lekcję religii, uczyć się do bierzmowania, nosić medalik i chodzić do kościoła. Chciałabym pozbyć się tych oto rzeczy, gdyż to mi przeszkadza w byciu ateistką. Na dodatek moja mama i babcia są bardzo zaangażowane w życie kościoła katolickiego, i to stwarza nie lada problem.
Co mam w zaistniałej sytuacji począć? Dodam, że chodzę do 6 kl. SP. Gdybym powiedziała o tym mami, to albo by mnie tak nabiła, albo wszystko z pokoju wyrzuciła, albo po prostu poszłaby na operację żylaków (w tym przypadku miałabym obelgi od babci i sąsiadów w stylu "bezbożnik", "szatan", "diabeł").
Proszę o szczere odpowiedzi.

Normalność jest tylko systemem standardowych stereotypów. Nie chcę być normalny, bo każda norma powstaje na podstawie wytycznych. Bardzo tego nie lubię, ale podświadomie manipuluję osobami, które takie (czasem „absolutnie prawdziwe” wytyczne mi dają i nakazują akceptować. To pole do konkurencji i walki, a to Marks mówił, że życie jest walką... ja nie podzielam tego zdania, choć czasem nie ma dla mnie znaczenia czy wygram czy przegram, a w tych chwilach wszyscy zaczynają tracić. Nie lubię być normalnym, za to lubię być sobą. Powtórzę to jeszcze raz: nie staram się być normalny, chcę być sobą i nie chcę takiego widzenia świata narzucać innym, choć w atmosferze gwałtu na moim jestestwie, agresja udziela się i mi powodując bunt.

Pośród innych książek Richarda Dawkinsa "Bóg Urojony" nie jest z pewnością najlepszy. Jednakże obok jakości naukowej i literackiej imponuje mi w tej książce ogromna odwaga w obronie prawdy. Już od dawna zastanawiali mnie chemicy, czy biolodzy wierzący w osobowego boga. Badali ewolucję, reakcje pierwiastków chemicznych nie zdając sobie wcale sprawy z tego, że są z tych elementów w 100% złożeni. Zarówno ich ciała, jak i osobowość, jak i percepcja. Najwyraźniej stali gdzieś obok wraz z memem Jezusa.

Gdy się tak nad tymi uczonymi (nie tak nielicznymi) zastanawiałem, myślałem sobie o pięknie natury, takiej, jaką już ją znamy. O zachwycie, jaki ona, bez żadnych wymysłów nam niesie. I tajemnicy, zupełnie innej niż te chciwie egoistyczne religijne misteria (żyć!żyć! żyć!). O prawdziwej, pożądnej tajemnicy, nie spełniającej cudów, lecz przerastającej nasze intuicje i marzenia. Dawkins również o niej mówi i to jest naprawdę piękne.

Reasumując - wzruszyła mnie ogromna odwaga profera Dawkinsa. W związku z nią mam kilka pytań.

1. Czy Dawkins ryzykuje angażując się tak mocno w walce o prawdę? Czy amerykańscy fundamentaliści chrześcijańscy są dla niego zagrożeniem?
2. Dlaczego tak wielu ludzi zajmuje się nauką i tak niewielu stara się publikować swoich "Bogów Urojonych"?
3. Czy głos Dawkinsa oznacza nadejście lepszych czasów, czy też wręcz odwrotnie - religijność się nasila budząc odwagę wśród nielicznych naukowców ateistów?

JESIEŃ

W Złocieńcu o tej porze
liście wyzłociły się purpurowo i żółto
szarym kaszlem zakrztusił się zmierzch
tulikwiatów
W liściach koją się ptasie niepokoje
zaułkiem (zakaz wjazdu) przemiauknął kot
z zagadkowo oklapniętymi wąsami
Lato było wcześniej obłożnie chore
i nie żywiło nadziei
zresztą słusznie
A kogut zapiał że to piękna śmierć

Jesień w Złocieńcu to bukiet umarłego lata.
****

Moglibyście ocenić ten wiersz, ponieważ jestem poetą bardzo niedowartościowanym. Napisałem dotąd nie więcej niźli 10 wierszy, książek też coś koło tego, ale sądzę, iż wiersze są znacznie lepsze i ciekawsze.
Może zrodzi się tu ciekawa dyskusja filozoficzno-eschatologiczna?

Nie jestem fanatykiem Matrixa, który doszukuje się jakiejś głębokiej prawdy o świecie z tego filmu, jednak jedna rzecz powiedziana w tym filmie jest błyskotliwą maksymą, niestety najbardziej pasującą do Polaków. Chodzi o kwestię w której dowiadujemy się, że powstał wcześniej Matrix, gdzie wszyscy ludzie byli szczęśliwi. Okazało się to katastrofą, gdyż ludzie budzili się "czując ściemę". Więc konstruktorzy wpadli na pomysł, że ludzie muszą mieć wroga, by mogli funkcjonować normalnie . Czy nam Polakom nie jest najbliżej do tej Matrixowej mentalności ? Jeśli tak, to kto jest temu winny ? Moim zdaniem są to postawy typu: "Polska Chrystusem narodów" autorstwa Słowackiego. Trafnie podsumował to Gombrowicz: "Słowacki wielkim poetą był". Niestety kretyni jak Giertych tego nie rozumieją. Wyrzucając Gombrowicza wspierałby polską zaściankowość, butę, potrzebę szukania wroga. Jak to powiedział Linda chyba w "Szczęśliwego Nowego Jorku" ,że należy wyburzyć cmentarze i postawić parkingi, ćwiczyć polskie ryje, żeby wyglądały jak twarze.

Szczęśbożę. Od jakiegoś czasu oglądam w serwisie Youtube, video kręcone przez użytkowników o poglądach Ateistycznych. Podchodzą oni do tematu niezbyt serio (bo jak można na serio mówić o religii) ale bardzo ciekawie. Chciałem wam polecić zapoznanie sie z tymi nagraniami.

www.youtube.com/user/patcondell
www.youtube.com/user/CapnOAwesome

I jeśli kogoś nie razi wulgarna mowa to jeszcze
www.youtube.com/user/TheAmazingAtheist

Jest jeszcze jeden powód dla którego pisze ten post. Użytkownik Youtube o nicku CapnOAwesome
zamieścił niedawno video o nazwie "flying speghetti monster preacher". Video to nie było w żaden sposób obraźliwe, w satyryczny sposób wyśmiewało ono fundamentalne religie i ich wyznawców (nie powiedział na ten temat nic co nie byłoby zgodne z prawdą). Komuś się ono nie spodobało i serwis Youtube zdjął je z serwera bez podania przyczyny. Jeśli ktoś chce poprzeć akcję przywrócenia tego filmiku to proszę pisać na adres moc.ebutuoy@rotide.

Razem ze znajomymi z Youtube zaczęliśmy spamować na tego maila text: "Please put back capnoawesome's "flying speghetti monster preacher""

Może coś to da