Nie dawno prowadziłem korespondencję na gg z pewnym kolegą. On głęboko wierzący ja... biegun
przeciwny. On twierdzi, że wiara w życiu człowieka to rzecz bardzo istotna. Zaczęły się wycieczki osobiste w moją stronę w stylu: Jak uwierzysz w boga to skończy się Twoje cierpienie itd.
(koleś mnie nie zna nic o mnie nie wie)
Wiara czy wiara musi być tożsama z Bogiem? mogę wierzyć, że jutro będzie lepszy dzień
albo grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę. Uważam, że wiara nie jedno ma oblicze
i nie koniecznie musi to być oblicze bozi kiwającego na mnie palcem.

Szanowni Państwo,

chciałbym podzielić się refleksją na temat umieszczania, przemieszczania czy eliminowania krzyży z różnych miejsc publicznych.

Mianowicie nie jestem w stanie zrozumieć tego zamieszania wokół krzyża sejmowego. Jako ateista nie rozumiem, dlaczego budzi aż takie refleksje po "obu stronach barykady". Bo, że ciemnogrodzianie się burzą, to sprawa jasna. Ale zwolennicy państwa laickiego? Czy ten krzyż zmienia coś w wartościach ustroju RP? Czy jest czymś więcej niż kawałkiem drewna(?) na ścianie? Dla mnie osobiście nie, dlatego może sobie wisieć aż nie spadnie.

Niepokoi mnie za to fakt, że ludzie nie utożsamiający się z religią stawiają ją w centrum zainteresowania wszystkich. Najlepszą formą walki z kultami jest ich zapomnienie. Prawdziwa laicyzacja to zapomnienie, że istnieje coś takiego, jak religia. Przynajmniej ja tak uważam.

Jakie jest wasze zdanie?

Przeczytałem pare wypowiedzi i jestem zdruzgotany, nietolerancją innych osób do osób homo. Jak miłość do innego człowieka może być postrzegana jako zło? -> niech ludzie w swoich osądach użyją rozumu. Wiekszość z nich kieruje się tym co mówi kościół, a może warto byłby pomyśleć -> własciwie co w tym złego? Że jakaś kobieta kocha kobietę, są szczęśliwe i budują wspólną przyszłość? GDZIE JEST ZŁO? Jestem otwarty na kontrargumenty, tylko żeby było sensowne? Najbardziej powala mnie argument , że to wbrew naturze! Jak to? Tak skonstruowała natura mózg pewnej osoby i tyle!
A co do seksu... bardziej wiąże sie to chyba z niewychowaniem ludzi, ktorzy osądzają. Cielesność to sprawa intymna, dotyczy osób wspołżyjacych ze sobą. Sypialnia to taka piaskownica na placu zabaw dorosłych. Bawimy się z kim chcemy, kgoo lubimy i z kim nam dobrze i wesoło. Używamy zabawek jakich tylko chcemy, dopoki daje to wszystkim radosc. Następnie kończymy zabawe....i i i wiemy, jak w przypadku piaskownicy, ze piaskowe pączki nie są do jedzenia,bo to tylko zabawa....- przechodzimy do normalnego życia (no i co w tym złego?). To tak a pro po różnych zabawek itd. Nie wtrącajmy się do życia intymnego innych, do stosowanych przez nich zabaweczek, czy upodoban seksualnych. Dajmy ludziom w spokoju i szczesciu pożyć, dopoki nie sa dla nas zagrozeniem. Nie wydaje mi się, żeby homoseksualisci o ktorych rozmowa sie rozwinęła zagrażali ludziom.... Ja sie nie wtracam w tą sfere zycia swoich przyjaciół....cenie ich za to że..

Ostatnio zastanawiam się nad tym czy lepiej realizować zamiary niż mieć rację.
Może ktoś podzieli się ze mną swoją opinią

Jeśli ktoś w coś tam wierzy , to od razu jest debil? Chyba nie! Nie oceniajmy ludzi pochopnie. My mamy swoje poglądy, inni postrzegają wszechświat inaczej. Ich sprawa! Podstawowa zasada współistnienia - żyjmy tak, by nie szkodzić innym! Czy jastem łysy, czy mam fioletowe włosy, czy wierzę w Jezuska, czy Zaratustrę, czy w Stephana Hawkinga-moja sprawa!
Jeśli Ktoś chce o tym pogadać-zapraszam! Jeśli jestem nudny-niech moderator mnie wykasuje! Pozdrawiam!

Wywrotowy racjonalizm ?

Myśl zawartą tu czasami można od Dawkinsa usłyszeć ale zawsze jakoś tak na boku, powtarza ją czasami w niepełnym kształcie przyparty do muru przez pytanie o dającą nadzieję i sens życia siłę religii.

Tutaj jednak ta myśl jest podana w całej okazałości i ogólności jej należnej, bo przecież religia scala społeczeństwa tylko w oczach ludzi religijnych, my tak naprawdę wiemy że to jest niekonieczne, i że może dzielić (o czym też tu mówi). Ale w swoim bardziej ogólnym znaczeniu zdanie to ma już głębszy i zdecydowanie bardziej złowrogi przekaz.

www.youtub(*)etailpage&v=N-TFIxW1d10#t=389s



A teraz pozostawiam wam, jako zadanie domowe, jakie to poglądy mogły by być racjonalne tzn. zgodne z prawdą materialną/rzeczywistością ale społecznie szkodliwe (czyli w tym znaczeniu nieracjonalne). Jak widać racjonalizm rozdwaja się tu na dwa nurty jeden utylitarny a drugi wywrotowy. Szkodliwość to mam na myśli (chociaż też ale nie przede wszystkim) w sensie dla obecnego establishmentu czy partii, religii itp... szerzej, szerzeeeej. Idzie o prawdę która jest (może być, czy taka jest?) szkodliwa dla ludzkich społeczeństw per se. I czy wtedy prawda taka przestaje być prawdą ex definitio ?

Niech ktoś się..

Od jakiegoś czasu nęka mnie kwestia patriotyzmu. Czy rzeczywiście jest tak, jak mi od najmłodszych lat wpajano, że patriotyzm jest jedną z najbardziej pożądanych wartości?

Przyjmując definicję patriotyzmu, jako postawy cechującej się umiłowaniem i poszanowaniem ojczyzny, przywiązaniem do elementów kultury narodowej i dziedzictwa narodowego, traktująca ją jako jedną z najwyższych wartości człowieka, możemy stwierdzić, iż przyczynia się on do powstawania poczucia odrębności wśród członków jednego narodu w stosunku do drugiego. Ponadto, że jest bezpośrednim źródłem nacjonalizmu i w konsekwencji prowadzi do jego skrajnej formy - szowinizmu.

Na podstawie tej dedukcji jestem w stanie stwierdzić, iż to właśnie patriotyzm jest jedną z przyczyn powstawania konfliktów społecznych. Jeżeli moja logika w którymś momencie zawodzi, proszę mnie poprawić.

Obecnie opowiadam się za jak największym dążeniem do powstania jednego wielkiego narodu (a więc jednej wspólnej ojczyzny). Powstanie takiego narodu byłoby jednak możliwe tylko wtedy, gdyby istniała wspólna kultura, a ludzie mówiliby w jednym języku. Innymi słowy - gdy nie istniałyby czynniki przyczyniające się do poczucia odrębności. Nie potrafię jeszcze odpowiedzieć na pytanie, czy jest to utopią.

Nie widzę także sensu w kultywowaniu dorobku kulturowego naszych przodków. I w tym przypadku mój argument wywodzi się z braku argumentów za tezą przeciwną.

Prosiłbym o krytyczne zweryfikowanie moich poglądów.
Zapraszam do dyskusji.

dla moralności i etyki dla postawy wypływającej z wartości chrześcijańskich.

Otwieram ten wątek, bowiem zauważyłem, że w obecnej gorącej dyskusji strona katolicka twierdzi, że nie ma innego spójnego systemu etycznego i wzorca dla postaw moralnych jak tylko ta, która wypływa z nauki i tradycji chrześcijańskiej.

Jak opisać krótko taki system wartości dla współczesnej Polski (świata, Europy), który jasno pokaże, że alternatywa tkwi w historii Europy starożytnej, ludów pogańskich (Germanowie, Słowianie, Celtowie) no i oczywiście tradycji chrześcijańskiej.

Zwrócić należałoby uwagę na to, że chrześcijaństwo nie stworzyło dzisiejszej etyki i moralności. Jest jedynie spadkobiercą tych poprzednich. Obecny zaś system moralny został poza tym ubogacony dorobkiem nowożytnej myśli humanistycznej itd.

Brak jest moim zdaniem wypracowanego "hasła" na odrzucenie innego hasła - "chrześcijańskia tradycja". Bez takiego "oręża" trudno rozmawia się z chrześcijanami, bo wymaga to dłuższego wywodu, a oni mają gotowca. Chrześcijaństwo po raz kolejny zamierza przywłaszczyć sobie cały dorobek kulturowy Europy.

Zapraszam do wyrażenie poglądów.

Jakiś czas temu przeczytałem w POLITYCE wywiad z bioetyczką dr. Joanną Różyńską. Dowiedziałem się z niego, że podobno nie należą do rzadkości sytuacje, gdy rodzice „żądają dostępu do genetycznej diagnostyki preimplantacyjnej lub prenatalnej, aby móc „wybrać” embrion lub płód, który jest dotknięty tą samą przypadłością genetyczną co oni.” Pani Joanna uważa takie wybory za niemoralne. Dodaje jednak, że trudno to teoretycznie uzasadnić. Jej zdaniem „nie można powiedzieć, że świadomie powołując do istnienia osobę dotkniętą na przykład genetycznie uwarunkowaną głuchotą rodzice wyrządzili jej krzywdę. Gdyby para lesbijek skorzystała z nasienia innego mężczyzny, urodziłoby się inne dziecko. To nie byłby ten sam chłopczyk, bo powstałby z innej gamety męskiej, a może także z innej komórki jajowej. Gdyby zatem kobiety dokonały innego wyboru prokreacyjnego, chłopiec ten nigdy by nie zaistniał. A skoro jego życie będzie najpewniej życiem wartościowym, choć będzie żył w świecie bez dźwięków, nie można twierdzić, że kobiety postąpiły by dla niego lepiej, gdyby wybrały innego dawcę.” (POLITYKA, nr. 45 (2832))

Teoretycznie sprawa nie jest chyba aż tak bardzo skomplikowana. Gdy dziecko już jest, to nie można powiedzieć, że źle, że jest. Z kolei gdy dziecka jeszcze nie ma, to lepiej powołać do życia zdrowe dziecko, bo zdrowy człowiek jest mniejszym ciężarem dla społeczeństwa. Podejmując taką decyzję nie wyrządza się krzywdy choremu dziecku, jako, że go nie ma.

Bohaterowie tekstu Artura Domosławskiego w tygodniku "Polityka": www.polity(*)-o-konflikcie-z-palestyna.read
w izraelskich prawicowych mediach są określani mianem zdrajców. Co o tym myślicie? Czy permanentny stan wojny w jakim znajduje się to państwo usprawiedliwia taką opinię?