O istocie i twarzach wiary było tutaj i sporo tutaj
A temat "Wiara - co to takiego?" chyba powinien być przyklejony na stałe w ABC Racjonalisty, skoro dotyczy jednego z fundamentalnych pojęć

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

.
>O istocie i twarzach wiary było tutaj i sporo tutaj
A może być i tu:
www.racjon(*)m.php/z,0/d,1/s,464956#w465289
Czy koniecznie trzeba wierzyć? Sam nie uważam wiary za rzecz człowiekowi konieczną, a całkowitą niewiarę za rzecz możliwą. Nie będę się tu odwoływać do klasyki, choć oczywiście warto tam sięgać, aż po starożytność, nie mówiąc już o współczesnych, powiem tylko, że właśnie jestem takiej postawy przykładem. Nie jestem teistą, ale też nie uważam się ani za ateistę, ani za agnostyka, bliską jest mi postawa racjonalno-empirycznego sceptycyzmu i dlatego z filozoficznego punktu widzenia zdecydowanie, dosłownie i precyzyjnie "w nic nie wierzę".Zgadzam się z twierdzeniem, iż obszary współczesnej wiedzy są tak wielkie, że większość naszych podstawowych przekonań musimy przyjmować "na wiarę". A idąc dalej, to język zwyczajnych rozmów oraz dyskusji różni się od języka dysput filozoficznych i w nich używam często zwrotu "wierzę w to" lub "wierzę w tamto". Ale przecież czynię tak tylko dlatego, że w codziennym języku trudno używać zwrotu "na podstawie posiadanych przesłanek jestem bardziej lub mniej przekonany o prawdziwości podawanej informacji". Swoje przekonania staram się opierać na wiedzy naukowej, a nie na wierze. Istnieje dla mnie tylko rzeczywistość świata materialnego dostępnego ludzkim zmysłom i przekonują mnie tylko argumenty poddające się naukowej weryfikacji. Wiem, że aktualne przekonania mogą okazać się błędne, ale wtedy zmienię je, gdyż w przeciwieństwie do wiary, nauka nie opiera się na dogmatach. Na gruncie światopoglądowym wiara w absolut, czy istnienie jakiejkolwiek nadprzyrodzoności, do zrozumienia świata nie jest mi potrzebna, nawet odwrotnie czyni ten świat absurdalnym.

Osobiście uważam, że każda wiara (w cokolwiek - wcale nie musi być to wiara religijna) jest złą, a im jest głębszą tym jest jest gorszą.

Każda wiara ogranicza nas intelektualnie - podsuwając proste (albo tylko prostsze) odpowiedzi. A im jest bardziej absolutną (w jedynosłuszność własnej prawdy), tym ogranicza nas bardziej.

Serdecznie pozdrawiam.

@@@
.

>Osobiście uważam, że każda wiara (w cokolwiek - wcale nie musi być to wiara religijna) jest złą

Bez wiary nie da się żyć Panie Andrzeju.
Aby przejść przez most musi Pan wierzyć, że jest zrobiony solidnie i się pod Panem nie zawali.
Wsiadając do pociągu, samolotu czy samochodu musi Pan wierzyć, że cało i zdrowo dotrze Pan na miejsce. Inaczej Pan by się z domu nie ruszył.

Idąc do lekarza musi Pan wierzyć, że Panu pomoże. Itd.Itp.
Czytając książkę o Pigmejach musi Pan zawierzyć Cejrowskiemu, że istnieją takie małe ludziki.

Domyślam się zaś, że ma Pan na myśli wiarę irracjonalną np. we wróżby Cyganki, czy w sztuczki prestidigitatora.
Wiadomo, że Cyganka , mimo najszczrszych jej chęci i Pańskich pieniędzy, prawdy o przyszłości Panu nie powie.
Królik zaś w kapeluszu nie powstał z niczego.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>Aby przejść przez most musi Pan wierzyć, że jest zrobiony solidnie i się pod Panem nie zawali.
Oj, blade masz pojęcie o mostach, prof.Grabowska....
A o jakim konkretnie moście mówisz?

>Domyślam się zaś, że ma Pan na myśli wiarę irracjonalną
O! Znasz jakąś inną...?

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>O! Znasz jakąś inną...?
Przecież mówię, że jest wiara racjonalna.
Np. idąc na operację serca do znanego kardiochirurga wierzysz, bo przecież nie wiesz do końca, że wszystko będzie dobrze. Ale wierzysz dlatego, że słyszałeś, że ten kardiochirurg miał cały szereg udanych operacji. Wierzysz, bo czytałeś o postępach medycyny.

Twoja wiara zaś byłaby irracjonalna, gdybyś z chorobą serca udał się do zielarki czy innej szeptuchy.
Ludzie co prawda by mówili, że im pomogła i ich uzdrowiła, ale czy niedomykającą się zastawkę też potrafiła domknąć?

> A o jakim konkretnie moście mówisz?
O takim jednym, za daleko.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>Np. idąc na operację serca do znanego kardiochirurga wierzysz, bo przecież nie wiesz do końca, że wszystko będzie dobrze. Ale wierzysz dlatego, że słyszałeś, że ten kardiochirurg miał cały szereg udanych operacji. Wierzysz, bo czytałeś o postępach medycyny.
>Twoja wiara zaś byłaby irracjonalna, gdybyś z chorobą serca udał się do zielarki czy innej szeptuchy.

Może po prostu nadużywamy tego pojęcia? Idąc przez most zakładam, że się nie zawali. Moje założenie opieram na tym, że ktoś kto projektował most miał na uwadze moje bezpieczeństwo Jest to może zbliżone stwierdzenie, ale chyba bardziej trafne. Myślę, że wiara na ogół kojarzy się z czymś irracjonalnym, stąd wynikają niejasności w określeniu, czy dana wiara jest racjonalna, czy też nie.

W czasach przed-kopernikańskich ludzie wierzyli, że Słońce krąży wokół Ziemii. Czy jest to wiara irracjonalna, czy racjonalna? Gdybyśmy zapomnieli o naszej wiedzy wychodząc na dwór i obserwując ruch Słońca odnieślibyśmy wrażenie, że rzeczywiście Słońce krąży wokół Ziemi W tym wypadku wierzymy w coś co jest kompletną bzdurą, a zarazem jest całkowicie racjonalnym wnioskiem.

>Idąc przez most zakładam

Pascal też zakładał, stąd "zakład Pascala".
Ja jednak odróżniałabym wiarę racjonalną, którą możemy nazywać ufnością, założeniem,
od wiary irracjonalnej.
Wiara irracjonalna ociera się, dla mnie przynajmniej, o jakieś zaburzenie psychiatryczne.
Ktoś dorosły ,kto wierzy w krasnoludki jest na pewno, albo niespełna rozumu, albo upośledzony umysłowo.
Jednak gdyby 90% dorosłych ludzi silnie wierzyło w istnienie krasnoludków nie byłoby to odbierane jako wariactwo.

Życie zaś przeciętnego człowieka musi z konieczności opierać się na wierze (zaufaniu, założeniu).
Składając pieniądze w banku zakładam, że bank mnie nie oszuka, chociaż może upaść.
Siadając na fotel u fryzjera ufam, że mi nie wbije nożyczek w gardło tylko zrobi trwałą.
Skacząc ze spadochronem wierzę, że się otworzy.
> W czasach przed-kopernikańskich ludzie wierzyli, że Słońce krąży wokół Ziemii.
Nie tyle może wierzyli, co stwierdzali taki fakt. Ale ulegali złudzeniu.
Tak jak czasami siedzisz w pociągu, a pociąg stojący obok rusza, to wydaje ci się, że to twój pociąg jedzie. Dopiero po chwili się orientujesz , że jest na odwrót.

Jest oczywiście różny stopień tej wiary racjonalnej, uzależniony od naszej wiedzy i doświadczenia.
Widząc żelazny, porządny most, po którym przejeżdzają ciężarówki, śmiało nań wkraczamy z mocną wiarą, że się nie zawali.
Natomiast wchodząc na kruchy lód mamy duszę na ramieniu bo nauczeni doświadczeniem własnym lub cudzym wiemy, że w każdej chwili może się załamać pod nami.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

.
>Bez wiary nie da się żyć Panie Andrzeju.
Czy koniecznie trzeba wierzyć?
Sam nie uważam wiary za rzecz człowiekowi konieczną, a całkowitą niewiarę za rzecz możliwą. Nie będę się tu odwoływać do klasyki, choć oczywiście warto tam sięgać, aż po starożytność, nie mówiąc już o współczesnych, powiem tylko, że właśnie jestem takiej postawy przykładem.
Nie jestem teistą, ale też nie uważam się ani za ateistę, ani za agnostyka, bliską jest mi postawa racjonalno-empirycznego sceptycyzmu i dlatego z filozoficznego punktu widzenia zdecydowanie, dosłownie i precyzyjnie "w nic nie wierzę".

>Aby przejść przez most musi Pan wierzyć, że jest zrobiony solidnie i się pod Panem nie zawali.
>Wsiadając do pociągu, samolotu czy samochodu musi Pan wierzyć, że cało i zdrowo dotrze Pan na miejsce.
>Inaczej Pan by się z domu nie ruszył.
Widzę, że pamięć to Pani ma dobrą. Zapamiętała Pani lekcje katechezy z podstawówki. Pocieszę Panią, że "Uczeni w Piśmie i Magisterium", czyli teologowie - korzystając z wieloznaczności tego terminu - używają podobnej argumentacji. Tyle że używają przy tym bardziej pokrętnego języka - pokrywając pustosłowie napuszonością i enigmatycznością.

>Domyślam się zaś, że ma Pan na myśli wiarę irracjonalną np. we wróżby Cyganki, czy w sztuczki prestidigitatora.
A po co się domyślać, jak ja to bardzo wyraźnie to napisałem. Wystarczy spokojnie i z zastanowieniem przeczytać. Mało raz, to i trzy razy.
Nie na każdy temat koniecznie trzeba się wypowiadać. Warto się zastanowić czy ma się coś ciekawego, w tym temacie, do powiedzenia.

Źle się Pani domyśla. Przecież napisałem wyraźnie:
"Osobiście uważam, że każda wiara (w cokolwiek - wcale nie musi być to wiara religijna) jest złą,
a im jest głębszą tym jest jest gorszą.

Każda wiara ogranicza nas intelektualnie - podsuwając proste (albo tylko prostsze) odpowiedzi.
A im jest bardziej absolutną (w jedynosłuszność własnej prawdy), tym ogranicza nas bardziej."
Podałem też linka do wątku, gdzie - na pytanie pana Hodży - pogląd na temat wiary precyzuję.
Wystarczyło przeczytać.

Racjonaliści zdecydowanie powinni więcej czytać niż pisać.
Fideistom szczera wiara w swoją jedynie słuszną prawdę wystarcza.

Serdecznie pozdrawiam.

@@@
.

> grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę

A po co wierzyć? Czy wiara pomoże tej szóstce?

>> grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę
>A po co wierzyć? Czy wiara pomoże tej szóstce?
Szóstce nie, ale pytającemu...?
Skoro nie wystarczą mu nadzieja, marzenia, pragnienia, złudzenia to może wiara będzie stanowić panaceum?

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>>> grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę
>>A po co wierzyć? Czy wiara pomoże tej szóstce?
>Szóstce nie, ale pytającemu...?

W każdym razie pomoże właścicielom totalizatora .

---

...ograniczenie wolności winno się jednak nazywać ograniczeniem wolności, nie zaś szczególną formą wolności. (Leszek Kołakowski)

>>>> grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę
>>>A po co wierzyć? Czy wiara pomoże tej szóstce?
>>Szóstce nie, ale pytającemu...?
>W każdym razie pomoże właścicielom totalizatora .

Moja wiara w szóstkę jest tak silna, że nawet nie kupuję losów .

---

>> grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę
>A po co wierzyć? Czy wiara pomoże tej szóstce?
>
No tak... Ale ten dreszczyk emocji

>A po co wierzyć? Czy wiara pomoże tej szóstce?
Wiara czyni cuda!

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

> Wiara czyni cuda!

Ciekawe, że zwykle cudów doszukuje się w sferze zdrowia. Jakoś nigdy kościół nie odwołuje się do np. gier losowych. Współczesny Jezus wygrywałby w lotto na zawołanie: szczęśliwe numery widziałby tak, jak ja klawiaturę mojego kompa. O spekulacjach na giełdzie nie wspominając.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>szczęśliwe numery widziałby
Właśnie nie widziałby!
Wiara to nie jasnowidztwo! To głębokie przeświadczenie.
Ktoś kto łyka placebo jest przeświadczony, że zażywa drogie doskonałe lekarstwo i zdrowieje. Oczywiście z pewnej puli chorób.
A dlaczego James Bond zawsze wygrywa w ruletkę albo w pokera?
Bo wierzy! I ma licencję na zabijanie!

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>Wiara to ... głębokie przeświadczenie.

Głębie psychologii to zwykłe mielizny.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Głębie psychologii to zwykłe mielizny.
W każdym bądź razie dziś już się uznaje wpływ psychiki na ciało a ciała na psychikę.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>dziś już się uznaje wpływ psychiki na ciało a ciała na psychikę.

Bo to jedno i to samo.
Podobnie głowa ma wpływ na nogi, i odwrotnie.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Bo to jedno i to samo.
Nie do końca. Istnieją przecież wyższe potrzeby psychiczne, procesy decyzyjne, wyższe uczucia itp.
Stres, zjawisko psychiczne, powoduje fizyczny spadek odporności i zwiększenie podatności na chorobę.
Dobre słowo, np. ciepłego i mądrego kapłana, podnieść może na duchu, czyli psychicznie, i zmobilizować do walki fizyczny organizm.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>Istnieją przecież wyższe potrzeby psychiczne...

Hierarchia potrzeb jest zawsze sztuczna, względna.
Czy potrzeba miłości dziecka jest czymś wyższym, czy niższym? Czy trochę matczynego ciepła, 36,6ºC, misiek ze szmateksu za złotówkę, to coś wyższego? Cokolwiek byśmy nie robili żyjemy w jednym wymiarze natury. Można górnolotnie nazywać całe kompleksy odczuć, wrażeń, ale słowa nigdzie nas nie wywyższają, ani nie poniżają. Człowiek wciąż widzi siebie jako pępek świata. Bakteria w człowieku - nie.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>.. Cokolwiek byśmy nie robili żyjemy w jednym wymiarze natury.

Nie.
Co prawda tak bakterii jak człowieka nie traktuje się np. widłami, ale z różnych względów.
Co prawda wyraz "bakteria" i wyraz "człowiek" można wrzucić do jednego słownika, bo to tylko literki, ale różne od tego, co określają.
...
Nie wydaje się sensowny upór przy jakiejś 'Jedni'..

>Nie wydaje się sensowny upór przy jakiejś 'Jedni'..

Oczywiście. Chodzi o różnorodność natury. Możemy stosować różne poznawcze triki, ale odniesienie pozostaje to samo.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>.. Chodzi o różnorodność natury.
Wg mnie to za mało - przypuszczam, że już natur jest niejedna i niejedno do nich odniesienie.

>przypuszczam, że już natur jest niejedna i niejedno do nich odniesienie.

Z odniesieniami (obserwatorami, językami opisu) - zgoda. Ale nie wyznaczają one wielu natur, co najwyżej różne wobec niej zachowania, np. wobec symboli: możesz do krzyża się modlić, ale równie dobrze ogrzać nim pomieszczenie paląc w piecu.

A tak na marginesie: przyroda jest rzeczownikiem bez liczby mnogiej.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>.. możesz do krzyża się modlić, ale równie dobrze ogrzać nim pomieszczenie paląc w piecu.
Diabli z krzyżem, ale jeśli narysowany na piasku, to trudno go użyć materialnie (lepiej się wtedy sprawdza jako np. plus w równaniach).

>.. przyroda jest rzeczownikiem bez liczby mnogiej.
Tak, języki łacno generują monizmy.
.

>Diabli z krzyżem, ale jeśli narysowany na piasku, to trudno go użyć materialnie ...

Krzyż (jako wyobrażenie) ma wiele wcieleń: może być drewniany, sfotografowany, narysowany, powiedziany, napisany, zaprogramowany, itp. Kiedy o nim tylko myślimy ma swą reprezentację neurofizjologiczną, której forma (proces) nie ma już z krzyżem nic wspólnego. Tym niemniej krzyżem, o który chodzi, jest pewien umowny koncept (raz plus, innym razem obiekt religijnej czci).

>>.. przyroda jest rzeczownikiem bez liczby mnogiej.
>Tak, języki łacno generują monizmy.

Modna była, a i często jeszcze jest, teza przeciwna: języki generują różne obrazy świata (relatywizm językowy). Taką koncepcję dał Wittgenstein (granice języków jako granice światów). Z innej strony wzmocnił ją Sapir i Whorf. U nas obraz świata (a więc w szczególności obraz monistyczny) uzależnił od pojęciowej aparatury Ajdukiewicz. Język nie jest, jak sadzę, jedynie instrumentem poznania. Jest też uwikłany w różne pragmatyczne (polityczne np.) konteksty, i to one mogą kształtować wizje świata, monistyczne, dualistyczne czy też pluralistyczne. Filozofia podlega modzie tak samo jak fryzury czy krój sukni. To, że w tym samym języku utworzyć możemy odmienne obrazy świata (np. świat Arystotelesa, świat Darwina czy świat fizyki kwantowej) zdaje się świadczyć, że trudno mówić o jakimś jednoznacznym determinizmie językowym.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>
>Bo to jedno i to samo.
> Nie do końca. Istnieją przecież wyższe potrzeby psychiczne, procesy decyzyjne, wyższe uczucia itp.
>Stres, zjawisko psychiczne, powoduje fizyczny spadek odporności i zwiększenie podatności na chorobę.
>Dobre słowo, np. ciepłego i mądrego kapłana, podnieść może na duchu, czyli psychicznie, i zmobilizować do walki fizyczny organizm.
To funkcjonuje tylko w przypadku podatnego medium.

>To funkcjonuje tylko w przypadku podatnego medium.
Człowiek w stresie, chorobie, nieszczęściu ogólnie mówiąc, jest podatny.
Już prof. Kępiński pisał w swoich książkach, że chory przyjmuje postawę dziecka.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>Człowiek w stresie, chorobie, nieszczęściu ogólnie mówiąc, jest podatny.

Bardziej podatny. obserwacje z czasów wojen to też potwierdzają.

>Wiara czy wiara musi być tożsama z Bogiem? mogę wierzyć, że jutro będzie lepszy dzień
>albo grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę.

To nie wiara, to nadzieja, ewentualnie życzenie (mam nadzieję/chciałbym żeby jutro był lepszy dzień i żebym trafił szóstkę).Jak na "wiarę" jest bardzo łatwa do zweryfikowania, trzeba tylko poczekać na jutro albo na najbliższe losowanie i po "wierze".

Wierzyć w sensie niereligijnym, to możesz że np. żona Cię kocha (mówi ze kocha i zachowuje się, jakby Cię kochała, ale tak naprawdę nigdy się nie dowiesz na pewno, pozostaje wiara).
Możesz też wierzyć na słowo rożnym ludziom tylko dlatego, że nie chce Ci się/nie masz środków, czasu, władzy by weryfikować ich twierdzenia.

Jeżeli naprawdę wierzysz, że wygrasz szóstkę w totka, masz wieki problem.

---

"Religion is the opiate of the masses -
- and we all know you should never give drugs to kids"

Czym różni się wiara od nadziei?
Bo są przecież te trzy: Wiara, Nadzieja i Miłość, co znalazło zresztą odzwierciedlenie w imionach żeńskich rosyjskich: Wiera, Nadieżda (Krupska) i Lubow.
Czy zdania: "Wierzę, że żona mnie kocha" i "Mam nadzieję, że żona mnie kocha" są równoważne?
Moim zdaniem zdanie: "Wierzę, że żona mnie kocha" jest silniej umotywowane.
Wierzę, bo widzę jej zachowania, jej uczynki, słyszę jej słowa itp.
A "mam nadzieję" jest trochę słabsze. Bo nawet się mówi, że nadzieja jest matką głupich i że umiera ostatnia.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>nadzieja jest matką głupich

A co z ojcem?
W dobie antykoncepcji, jeśli trzeba - aborcji?
Zdaje się, że wszyscy maja tu nie po kolei: i matka, i ojciec i potomstwo.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

.
>Wierzyć w sensie niereligijnym, to możesz że np. żona Cię kocha (mówi ze kocha i zachowuje się, jakby Cię kochała, ale tak naprawdę nigdy się nie dowiesz na pewno, pozostaje wiara).
>Możesz też wierzyć na słowo rożnym ludziom tylko dlatego, że nie chce Ci się/nie masz środków, czasu, władzy by weryfikować ich twierdzenia.
Żona przyłapana in flagranti.
- I ty mówisz, że mnie kochasz, a wierzysz swoim oczom zamiast tylko mnie wierzyć!

Pozdrawiam.

@@@
.

> czy wiara musi być tożsama z Bogiem?

Dla religijnego - tylko taka wiara jest wiarą. Każda inna wiara jest ułudą lub po prostu poglądem na jakieś sprawy.

Akceptuję pogląd, że trudno jest żyć bez poczucia jakiegoś sensu, celu życia, planu na przyszłość.
Dla racjonalisty celem może być np. sprawianie radości bliskim i cieszenie się tym; pozostawienie po sobie dobrego śladu w świecie.

Dla wierzącego liczy się - tak naprawdę ponad wszystko inne - sprawianie radości swojemu bogu i kupienie sobie w ten sposób życia wiecznego. Taki jest religijny, katolicki ideał - dla racjonalnie myślącego człowieka taka postawa jest egoistyczna, podła i cyniczna.

Na szczęście, wielu wierzących wciąż spowiada się z grzechu zbyt małej wiary.

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>wiara nie jedno ma oblicze i nie koniecznie musi to być oblicze bozi kiwającego na mnie palcem.

Wiara w to, że jutro wzejdzie słońce, a wiara w boga, w dziewictwo Maryi, w zmartwychwstanie Jezusa, w życie po życiu, czy w świętych obcowanie, to tak różne sprawy, że podporządkowywanie je pod to samo pojęcie uważam za problematyczne. Kiedy mówię, że wierzę w jutrzejszy wschód słońca, to wyprowadzam wniosek w oparciu o zjawiska natury i jej prawa: wniosek ten jest również zjawiskiem natury. Rozumowanie takie, jakby powiedział Nietzsche, wierne jest ziemi (Bleibt der Erde treu!). Nie widzę żadnych podstaw, do wniosków prowadzących poza zjawiskowy świat. Uzasadnia je wyłącznie pozapoznawczy interes. Można być wiernym dobrom doczesnym prawiąc oszustwa na temat dóbr nie z tego świata. To droga kleru i jego sługusów.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>> Kiedy mówię, że wierzę w jutrzejszy wschód słońca, to wyprowadzam wniosek w oparciu o zjawiska natury i jej prawa: wniosek ten jest również zjawiskiem natury.
>

To nie jest wiara. Wiara to "uznawanie za prawdziwe nieuzasadnionych twierdzeń". To, że jutro wzejdzie słońce jest przypuszczeniem, które potwierdza wiele dowodów.

>To nie jest wiara.

Ale... tak się mówi.

>Wiara to "uznawanie za prawdziwe nieuzasadnionych twierdzeń".

Czy sądzisz, że dla fanatyka jego przekonania nie są uzasadnione? I tu jest problem. Umysł jest urządzeniem uzasadniającym (zasada racji dostatecznej). Konflikt zaczyna się tam, gdzie zderzają się ze sobą sprzeczne, ale zdaniem ich zwolenników, równie dobrze uzasadnione doktryny, postawy czy zachowania.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Nie widzę żadnych podstaw, do wniosków prowadzących poza zjawiskowy świat.

Ale nawet w tym zjawiskowym świecie , jak twierdził David Hume, wnioskowanie jest aktem wiary a nie wiedzy.
Krytykował on bowiem pojęcie przyczynowości. Związek przyczynowy nie jest konieczny.
Nie wynika także z doświadczenia. Doświadczenie informuje o stałym następstwie faktów , ale nie poucza ,że jeden fakt wynika z drugiego.

---

The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Oscar Wilde.

>Ale nawet w tym zjawiskowym świecie , jak twierdził David Hume, wnioskowanie jest aktem wiary a nie wiedzy.

Rozróżnijmy wiarę w świat, od wiary w zaświaty pełne aniołów, hurys, (mniej lub bardziej) świętych, kotły wrzącej smoły i całą tą katolicką i niekatolicką rupierciarnię.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>albo grając w totka mogę wierzyć, że trafię szóstkę.>

Wolę myśleć w kategoriach prawdopodobieństwa. Zaoszczędzi mi to na pewno wielu rozczarowań.

>Nie dawno prowadziłem korespondencję na gg z pewnym kolegą.
>koleś mnie nie zna nic o mnie nie wie
Czegoś tu nie rozumiem... Dlaczego kogoś, kto nic o tobie nie wie, nazywasz swoim kolegą? Za tzw. moich czasów koleżeństwo było czymś więcej niż znajomością, czy teraz jest odwrotnie?

---

Jak człowiek chce zabłysnąć, to najpierw z reguły musi zaiskrzyć. (Miś Yogi)

>Czegoś tu nie rozumiem... Dlaczego kogoś, kto nic o tobie nie wie, nazywasz swoim kolegą? Za tzw. moich czasów koleżeństwo było czymś więcej niż znajomością, czy teraz jest odwrotnie?

Umówmy się, że to taka nazwa robocza.

>>Nie dawno prowadziłem korespondencję na gg z pewnym kolegą.
>>koleś mnie nie zna nic o mnie nie wie
>Czegoś tu nie rozumiem... Dlaczego kogoś, kto nic o tobie nie wie, nazywasz swoim kolegą? Za tzw. moich czasów koleżeństwo było czymś więcej niż znajomością, czy teraz jest odwrotnie?

A za moich czasów "kolegą" tytułowało się kogoś, kto był za blisko na "pana" ale jeszcze nie na "ty". A PRLu w zakładach pracy kolega był złotym środkiem między panem a towarzyszem.
Ostatnio jak byłam w szpitalu to zauważyłam, że lekarze do siebie się zwracają per "kolego" i "koleżanko" (tylko do ordynatora nie). Ba, lekarz który przyjechał na konsultacje był kolegą jeszcze zanim się sobie panowie doktorzy poprzestawiali.

Koleżeństwo nie musi być znajomością. Kolega to osoba z która łączy Cię jakaś aktywność - praca, nauka, hobby albo przynależność, np. do grupy zawodowej.
Poza tym, że kolega lubi skakać na spadochronie (wiesz to, bo należycie do tego samego klubu spadochronowego) nie musisz nic o nim wiedzieć a to i tak jest kolega. Kolegi nie musimy lubić, nie musimy wiedzieć czy woli piwo czy wódkę ani ile ma dzieci i jak ma na imię jego pies.
Z kolegą z pracy możemy przez 5 lat zamienić w sumie 3 zdania, nie znać jego imienia i kojarzyć go "ten wysoki z przygotowania produkcji" i to dalej jest kolega.

Kolega to i mniej i więcej niż znajomy. Kolegi nie musisz znać, warunkiem koleżeństwa jest jakaś łącząca was dziedzina.
"Nie znam wszystkich moich kolegów z roku, bo jest nas 200" - w tym zdaniu nie ma sprzeczności. (*)

A co do wypowiedzi Twojego przedpiścy - "kolega" zostało użyte tutaj ewidentnie jak zamiennik "osoby". Zauważ, że rozmawiał on "z pewnym kolegą" a nie ze swoim kolegą. I w następnym zdaniu kolega staje się "kolesiem".
Kolega jest więc tu synonimem kogoś kogo bliżej nie znamy i czyja tożsamość nie jest istotna, tak samo jak np. "face" albo "gość".

Jakby kolega (tu użyte w znaczeniu - osoba która pisze na tym samym forum co Ty i ja) napisał "Niedawno prowadziłem korespondencję na gg z pewnym gościem" to byś się czepiał, ze "jaki to gość, skoro Cię nie odwiedził"?

(*) rozumiem że nie mówimy o tzw. "kolegowaniu się" - określeniu używanym na opis wzajemnych stosunków w grupie dzieci w wieku przedszkolnym

---

"Religion is the opiate of the masses -
- and we all know you should never give drugs to kids"

Przyjmij ode mnie wyrazy współczucia.
Chociaż z racji swojej niedoskonałości nie jestem w stanie wyobrazić sobie jak to jest być najmądrzejszą osobą na świecie, która wszystko wie lepiej od innych, wie nawet co kto myśli i co chciał napisać, to w jakimś nieznacznym stopniu mogę się identyfikować z tobą, bo też spotykam głupszych od siebie, a co gorsza megalomanów i megalomanki, którym wydaje się, że pozjadały wszystkie rozumy.

---

Jak człowiek chce zabłysnąć, to najpierw z reguły musi zaiskrzyć. (Miś Yogi)

>[color=#330000]Przyjmij ode mnie wyrazy współczucia.

I nawzajem.
Wszystkie Twoje problemy biorą się z faktu, że nie lubisz czytać. A już szczególnie nie lubisz czytać postów na jakie odpowiadasz, chociaż tylko trochę bardziej niż nie lubisz czytać dwa razy tego co sam napisałeś (to drugie akurat rozumiem).
Wielokrotnie dałeś tego dowód, dajesz i tym razem.

Trochę smutne, że tak Cie porusza fakt, że inni zadają sobie te odrobinę trudu i czytają zanim zaczną odpowiadać. Nie wiedziałam, że to jakaś niezwykła zdolność umysłu, na granicy geniuszu.

Zawsze uważałam, że to zaledwie minimum przyzwoitości i kultury - poświęcić rozmówcy te parę minut i wykorzystać umiejętności nabyte w szkole podstawowej.

ps. Z którą częścią mojego wyjaśnienia co do określenia "kolega" się nie zgadzasz? Czy może dałeś sobie spokój przy drugiej linijce, bo pot zalewał Ci czoło?

---

"Religion is the opiate of the masses -
- and we all know you should never give drugs to kids"

Nic dodać, nic ująć

>Kolega jest więc tu synonimem kogoś kogo bliżej nie znamy i czyja tożsamość nie jest istotna, tak samo jak np. "face" albo "gość".
Ale gdzie ta, ale gdzie ta?!
To był kolega gadugaduowiec, choć nie wygląda na to, aby taki był zamiar Autora przy użyciu tego słowa.

Cóż, nie tylko pojęcie "wiara" może się tak sprostytuować by znaczyć cokolwiek...

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>Jak uwierzysz w boga to skończy się Twoje cierpienie itd.
Przy samobójstwie skutek jest ten sam.

Wiara pozwala na komfort zrzucenia z siebie odpowiedzialności. Jeśli wierzysz, że jest ktoś kto się Tobą opiekuje i wyznacza cel Twojemu życiu, to niezależnie czy to Bóg, czy to wszechświat, czy wróżka Zosia, zrzucasz z siebie jarzmo odpowiedzialności.

Nic dziwnego, że kończą się wtedy cierpienia, skoro umieranie staje się dla nas częścią czegoś większego.

Zrzucenie odpowiedzialności na kogoś innego zawsze pomaga.

Ale czy to jest racjonalne? I kto rozwiąże nasze problemy jeśli zostawimy je w rękach...? zostawimy je naszej wyobraźni?

---

"Mądrość jest dobrem, aczkolwiek jest pożądana nie sama dla siebie, ale z uwagi na konsekwencje"