Mam pytanie, skierowane głównie do największych myślicieli publikujących swe opinie na serwerze "Racjonalisty":
Jakie jest Wasze zdanie nt. ks. prof. Józefa Tischnera czy ks. prof. Michała Hellera?
Czekam na odpowiedź

To mój drugi watek na tym forum i, o dziwo (lub też nie), znów piszę w podobnej kwestii. Spodziewam się, że ktoś mógłby napisać mi w odpowiedzi, żem niedouczony, borykam się z banalnymi problemami, z którymi sam sobie poradzić nie mogę i z tegoż względu proszę bardziej kompetentnych o pomoc, co miałoby być przykładem mojej intelektualnej impotencji. i Dlatego mógłbym sobie pisać pod innymi nickiem... ale po cóż zatajać prawdę?
Ale zatem ad rem. Po raz kolejny zawitalem na moje ulubione forum Filizofii.pl i ponownie spotkałem logiczny horror w wykonaniu miejscowych tomistów (pod adresem www.filozofia.pl/dysputy/odp.php3?nzw=57183 ). Na tyle, na ile w swoim licealnym rozumieniu moge orzec, ktoś wskrzesił którąś z pięciu ścieżek i ubrał w inną skórę, aczkolwiek istota dowodu pozostała ta sama.
>1. Z zasady niesprzeczności (p lub nie-p): świat miał początek w czasie lub go nie miał
>2. Jeśli miał, to zauważamy, że
>a) coś się zmienia
>b) wszystko, co się zmienia, ma przyczynę zmiany
>c) nie wszystko, co jest zmieniane powoduje zmiany w czymś innym
>d) ciąg przyczyn zmian mógłby być nieskończony lub skończony. Ale nie może być nieskończony i nie mieć pierwszej przyczyny (reprezentowanej przez granicę ciągu matematycznego), gdyż wtedy, jako że każda obserwowana zmiana zachodzi w czasie, potrzeba by było nieskończonej ilości czasu na to, by cokolwiek zaczęło się zmieniać. Nic by się więc nie zmieniało, a jest to niezgodne z tym, co zaobserwowaliśmy. Nawet jeśli istnieją ciągi..

Na początek pragnę przeprosić, jeśli wątek podobny do mojego już jest gdzieś na forum - ja go nie znalazłem. Zaprzestałem poszukiwań dość szybko, gdyż budowa forum (sposób wyświetlania wątków) w zasadzie uniemożliwia odnalezienie czegokolwiek bez przeszukiwania całego forum, a na to nie mam ani chęci, ani czasu.
O co mi chodzi z tą wiarą jako źródłem nieszczęścia?
Otóż nie mam zamiaru udowadniać tezy, że wiara w Boga czyni każdego z wyznawców nieszczęśliwym / choć możnaby się o taki dowód pokusić przy założeniu, że nieszczęściem jest niepostrzeganie klapek, jakie wiara nakłada na oczy /, chcę się natomiast podzielić swoimi przemyśleniami w odniesieniu do konkretnego przypadku, kiedy wiara w Boga unieszczęśliwia, przysparza niepotrzebnych, bo sztucznie wywołanych problemów.
Mam oto proszę państwa dziewczynę, choć może właściwiej by było powiedzieć - kobietę, ale jakkolwiek wyrażenie "mieć dziewczynę" nie budzi negatywnych emocji, to "mieć kobietę" już nie brzmi elegancko i mogłoby zaalarmować feministki
No i ta moja dziewczyna jest katoliczką. Nigdy jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało, bo choć szkoda mi zawsze było, iż różnimy się definitywnie w postrzeganiu świata, to za obopólną zgodą nie poruszaliśmy tematów światopoglądowych, bo po co się wzajemnie denerwować.
Tak było do czasu, aż się dowiedziałem, z jakimi konfliktami natury psychicznej, duchowej i... rodzinno-towarzyskiej boryka się moja dziewczyna. Dla pełnego naświetlenia sytuacji muszę dodać, że ona jest..

Poprzez stronę Klubu Kultury Współżycia i Tolerancji /"Aktualności"/, znalazłem Waszą stronę. Wspaniała!!!, szkoda, że dopiero teraz, ale nic straconego.
Mam wątpliwości do opinii, że Polska jest w 95% katolicka. Statystycznie może jest to prawda, bo ja, np. byłem ochrzczony i brałem ślub kościelny, ale do kościoła nie chodzę. Jednak w tym rzecz.
Zastanawiam się ile nakazów i zakazów oraz dogmatów trzeba przestrzegać i wierzyć, by być uznany za katolika. Ktoś powie, że to jest problem Kościoła katolickiego. To prawda, ale nie do końca. Bo np.jeśli ktoś wątpi: w życie pozagrobowe, anioły i diabły, piekło i niebo, dziewidztwo Marii, cuda i relikwie /np. Całun Mediolański/, nieomylność papieża, sens spowiedzi itp. oraz dokonuje aborcji /lub ją aprobuje/, rozwodzi się, zdradza żonę lub męża, stosuje prezerwatywę i czyni jeszcze wiele innych "nieprawomyślnych" rzeczy to jeszcze jest katolikiem, albo już nie. Księża mówią, że człowiek może błądzić. Zgoda, ale czy w tej sytuacji w imieniu "wątpiących" kler może zawsze występować, skoro nie we wszystkich sprawach mogą reprezentować swoje "owieczki"? Czy wobec tego katolicka większość zawsze chce tego co kler katolicki?
Dlatego do tych 95% proponuję podchodzić z rezerwą. Na marginesie chciałbym podkreślić. Nie dziwię się, że wielu Polaków identyfikuje się z katolicyzmem. Taka u nas tradycja, a przeciętny człowiek ma potrzebę bycia w jakiejś grupie społecznej, boi się wyobcowania.
P.S. Na Forum Dyskusyjnym Klubu też zabiorę głos, ale później.
Stefan O.

Z zainteresowaniem przeczytałem mniejszy tekst.
www.racjonalista.pl/kk.php/s,3242
Mam pytanie czy nie dostrzega pan Mariusz pewnych sprzeczności w tym ustroju? Z jednej strony opiera się ona na dialogu i umowie nieprawdaż? Aby dialog był możliwy a nadto sensowny powinny istnieć grupy interesów, ideologów o mocnych ba, nawet skrajnych przekonaniach. Oczywiście wszyscy ci ludzie powinni wyrażać chęć dogadywania się dla wspólnego dobra.
Z drugiej strony państwo ma być neutralne światopoglądowo. Promować prularizm czyli niejako podkopywać to na czym stoi. Odbierać siły żywotnie. Kneblować usta poprawnością polityczną. Zdążyłem zauważyć że, nie którzy na forum wybiurczo podchodzą do poprawności politycznej.
Doprowadzić to może do społeczeństwa o mentalności drobnomieszczańskiej żywionej konsumpcjoinizmem i papką dla ćwierć inteligentów zwanej kulturą popularną. Promocji postmodernizmu i upadku eurodycji.

Racjonalista wierzy, że po śmierci nie istnieje dusza, świadomość, kolejne wcielenia. Jeśli jest to prawdą to racjonalista nigdy nie przekona się o słuszności swoich poglądów! Bo jeśli po śmierci stwierdzi: "a nie mówiłem, nie ma nic", to samym faktem stwierdzenia zaprzeczy temu co stwierdza.
Nie będzie więc mógł wierzącemu udowodnić swoich tez, choćby dlatego, że wierzącego również nie będzie.
Z jednej strony to smutne jest wierzyć w coś o czym nigdy się nie przekona ani nie doświadczy. Natomiast z drugiej strony wiara w nieistnienie jest wiarą bardzą optymistyczną. Nieistnienie świadomości, duszy itp. wiąże się bowiem z nieistnieniem cierpienia, zła i wszelkiej niewygody. Taka nirwana.
Racjonalista ma więc za darmo to o co np. buddysta musi się tak bardzo starać.
Panowie skąd u was tyle optymizmu?

Przeczytałam jakiś czas temu książkę Pani Wandy Prątnickiej pt.
"Opętani przez duchy. Egzorcyzmy w XXI wieku". Książka jest bardzo interesująca, a wątki w niej poruszane godne uwagi.
Życie po śmierci, to co się z nami potem dzieje, jakich wyborów możemy dokonać jest tematem, którego unikamy w życiu codziennym. To bardzo ciekawe, że możemy po śmierci dokonywać wyborów, tego co ze sobą zrobimy. Czy pójdziemy w pokoju za Światłem do BOGA ? Czy będziemy błąkać się po ziemi uprzykrzając życie naszym bliskim i odbierając im zdrowie, siły i energię życiową? Chętnie dowiem się co o opętaniach przez duchy zmarłych myślą sami duchowni, którzy wydaje się są w tej kwestii kompetentni. Ogólnie się o tym nie mówi. Jedynie o opętaniu przez szatana. Autorka książki dowodzi, że wiele naszych problemów w życiu, choroby i pasma nieszczęść spowodowane jest przez dusze zmarłych, które postanowiły pozostać wśród żywych z najróżniejszych dla siebie powodów.
Niech ruszy się coś w tym temacie. Liczę na to. - Miriam.

Co by się stało z samopostrzeganiem się racjonalistów, gdyby badania aktywności ich mózgu w trakcie "racjonalnych" przemyśleń, wyjaśnień etc., etc,.. wykazały zbieżność z analogicznymi działaniami osób zaangażowanych religijne?...

Czy wedlug Racjonalistow rejestrujacych sie na tej stronie istnieje pojecie moralnosci a jesli tak to po co i dlaczego?
A jak ja zdefiniowac?

Mieszkam w małym polskim miasteczku. Mam dopiero !4 lat, a jednak rozważania filozoficzne nie są mi obce. Swoja pasje odnajduję w muzyce. W słowach i melodii mogę ukazać stan mojej duszy, spojrzenie na idee starożytne i moge prezekazać to co we mnie narasta. Zapewne wszyscy powiedzą, że powinnam udać sie na forum dla poetów i artystów. Może macie rację, ale mój byt razem z myślami, znalazł ujście tutaj, a przecieżjestem tu przez przypadek. Może jednak współcześni filozofowie powinni pomyśleć nad tym co powiem/