Byłoby miło, ale chyba nic z tego.
Na pierwszy rzut oka:
1)Np. nie udowodniłeś, że nieskończona ilość czasu jest czymś nie do przyjęcia.
2) Przy przyjęciu początkowej "osobliwości", jak chcą kosmologowie, dałoby poflirtować z myślą, że nieskończony ciąg przyczyn nie musi wymagać nieskończonej ilości czasu w sensie jaki nas tutaj niepokoi. Nieskończona ilość wyrazów ciągu 1/n nie wymaga nieskończowneo odcinka prostej, na której chcielibyśmy zaznaczać kolejne elementy tego zbioru. Nieskończonoć nieskończoności nierówna, mówiąc krótko. Po bardziej naukowe wyjaśnienia odsyłam do teorii mnogości.
3) Dalej: u wszystkich, którzy rekonstruują drogi Tomasza z Akwinu zastanawiające jest selektywne stosowanie rygorów naukowych: Z jednej strony szybko przyjmuje się, że wszystko musi mieć przyczynę (a na jakiej to podstawie?), z drugiej - gładko wypowiada sąd o istnieniu (i to koniecznym) pierwszej nieuprzyczynowanej Przyczyny. No izawsze trochę to trudno sprawdzić z powodu jej transcendencji.

Oczywiście początek świata też jest dla nas czymś poznawczo niedostępnym i - w tym znaczeniu - transcendentnym. Rzeczy-w-świecie to inna para kaloszy niż świat-jako-taki, jeśli imitować sposób wyrażania się Heideggera.

Tzn. bo się pogubiłem.
Nie dyskutuję z Tobą, tylko z próbami wskrzeszania Tomasza.
No i utożsamiać przyczynę z granicą ciągu... brr.

No i oczywiście skąd tam pogląd, że w nieskończonym odcinku czasu muszą się zrealizować wszystkie ontologiczne możliwości?

Całe to rozumowanie filjozoficzne jest niewiele warte. Tak to bywa, jak się pomija empirię.
Ano okazuje się, że nie wszystko ma przyczynę. Już tylko to kładzie całe to rozumowanie.
Do tego, to nie świat miał początek w czasie, ale sam czas miał początek - a to wiele zmienia. Mówienie o przyczynie poza czasem jest tyleż rozumne, jak mówienie o ptakach latających w próżni. Trzeba by wpierw skonstruoować inne pojęcie przyczyny (i latania).
Ale mało tego, może istnieć wiele ciągów przyczyn powodujących jeden skutek - są zdarzenia, które wymagają zajścia kilku warunków koniecznych.
>e) musi istnieć coś, co nie może przestać istnieć.
Może też istnieć nieskończony ciąg istnień bytów niekoniecznych-każdy 'powstaje' i 'znika', ale nigdy nie jest tak, aby nie było nic.
Taki ciąg może przestać istnieć w dowolnym momencie, ale akurat istnieje - bo przecież nie musi przestać.
Aby tamto rozumowanie było poprawne, nie mogłoby zachodzić ani jedno z tych zastrzeżeń. Sama ich możliwość (nawet nie konieczność) kładzie implikację.

>Ale jest to możliwe tylko w przypadku bytu, który miałby w swej istocie samo istnienie.
Krótko węzłowato mówiąc, istnienie nie jest cechą bytu.

Pomijam już fakt, że mówienie o nieistnieniu, nicości, też jest bez sensu - nie można myśleć o niczym, zawsze myślimy o czymś. To tak jak by gdybać, co by było, gdyby nas (tzn. ciebie) nie było. Albo co by było, gdyby mój ojciec się nie urodził.

>No i oczywiście skąd tam pogląd, że w nieskończonym odcinku czasu muszą się zrealizować wszystkie ontologiczne możliwości?
Nie muszą, ale p-two tego, że tak będzie, dąży do 1 gdy czas -> 8

>Nie muszą, ale p-two tego, że tak będzie, dąży do 1 gdy czas -> 8
Tak, o ile możliwości pojmiemy jako mnogość całkowicie izolowanych przypadków. To jednak jest już związane z konkretną metafizyką, dla której w dowodzie nie ma uzasadnienia.
To trochę tak jakby ktoś powiedział, że ponieważ mogę nie być w Polsce i mogę nie być za granicą, to w losowej grze spełnionych możliwości musi pojawić się taka opcja, w której nie ma mnie ani w Polsce ani poza Polską.

Owszem, pewnie dlatego nie wszystko jest możliwe.

>>e) musi istnieć coś, co nie może przestać istnieć. Ale
>jest to możliwe tylko w przypadku bytu, który miałby w swej
>istocie samo istnienie. A więc w przypadku Boga

Przeczytałem dowód raz jeszcze, na spokojnie i moją uwagę przykuł ten oto fragmencik, w którym widzę nic innego, jak przemycenie rozumowania z anzelmowskiego dowodu ontologicznego. Autor przechodzi od definicji do rzeczywistości tak, jakby przechodził z jednego pokoju do drugiego. Co z tego, że Bóg jest bytem koniecznym, który istnieć musi, skoro to istnienie jest postulowane na zasadzie "bo tak" (czyli: Bóg musi istnieć bo ma takie własności, które czynią z niego Boga.), skoro to tylko, a jakże by inaczej, pobożne życzenia autora? Poza tym, jeśli nawet takie przejście byłoby poprawne, to i tak chyba nie możemy założyć, że byt konieczny jest tylko jeden...

pzdr -

Tak na zakończenie całego wątku - myślę, że po tym, co zdarza mi się tam (forum filozofia.pl) czasem czytać, niewiele rzeczyjuż mnie zdziwi. Dowody istnienia Boga, nieracjonalności ateizmu pozytywnego, głupoty prof. Stanosz, wyższości Krąpca nad Kantem, że o enuncjacjach na temat ksywki Red. Naczelnego nie wspomnę.

Pzdr-