Na początek pragnę przeprosić, jeśli wątek podobny do mojego już jest gdzieś na forum - ja go nie znalazłem. Zaprzestałem poszukiwań dość szybko, gdyż budowa forum (sposób wyświetlania wątków) w zasadzie uniemożliwia odnalezienie czegokolwiek bez przeszukiwania całego forum, a na to nie mam ani chęci, ani czasu.
O co mi chodzi z tą wiarą jako źródłem nieszczęścia?
Otóż nie mam zamiaru udowadniać tezy, że wiara w Boga czyni każdego z wyznawców nieszczęśliwym / choć możnaby się o taki dowód pokusić przy założeniu, że nieszczęściem jest niepostrzeganie klapek, jakie wiara nakłada na oczy /, chcę się natomiast podzielić swoimi przemyśleniami w odniesieniu do konkretnego przypadku, kiedy wiara w Boga unieszczęśliwia, przysparza niepotrzebnych, bo sztucznie wywołanych problemów.
Mam oto proszę państwa dziewczynę, choć może właściwiej by było powiedzieć - kobietę, ale jakkolwiek wyrażenie "mieć dziewczynę" nie budzi negatywnych emocji, to "mieć kobietę" już nie brzmi elegancko i mogłoby zaalarmować feministki
No i ta moja dziewczyna jest katoliczką. Nigdy jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało, bo choć szkoda mi zawsze było, iż różnimy się definitywnie w postrzeganiu świata, to za obopólną zgodą nie poruszaliśmy tematów światopoglądowych, bo po co się wzajemnie denerwować.
Tak było do czasu, aż się dowiedziałem, z jakimi konfliktami natury psychicznej, duchowej i... rodzinno-towarzyskiej boryka się moja dziewczyna. Dla pełnego naświetlenia sytuacji muszę dodać, że ona jest panną, ja zaś rozwodnikiem wychowującym moje dziecko. Okazało się, że moja partnerka żyje w swoim mniemaniu "w grzechu", dlatego też odczuwa potrzebę spowiadania się z tego co niedzielę. Lekko mnie zatkało po usłyszeniu tej rewelacji, bo będąc ateistą ciągle nie mogę zrozumieć, dlaczego katolicy za nic mają słowa swego syna swego Boga - Jezusa, zachęcającego do miłości i nie stawiającego żadnych warunków odczuwaniu i szerzeniu miłości, w zamian za to próbują dostosować się do dziwacznych regulaminów stwarzanych i zmienianych na przestrzeni dziejów przez innych ludzi. Ale OK - skoro ona uważa, że żyje w grzechu, ale jeszcze nie zatraciła najistotniejszej z cech ludzkich, a więc pragnienia kochania i bycia kochaną, to jeszcze nie jest naprawdę źle. Niestety, okazuje się, że jest źle. Otóż moja pani nie otrzymywała rozgrzeszenia od spowiedników. Nie wiem co się działo w jej umyśle i sercu po każdej takiej nieudanej próbie pogodzenia boskiej bądź co bądź u źródła miłości z iście szatańskim odrzuceniem przez kapłanów własnej religii, nie chce ze mną o tym rozmawiać, natomiast wiem, jakie widzi rozwiązanie: unieważnienie mojego kościelnego ślubu. Zanim to jednak nastąpi (jeśli w ogóle kiedykolwiek nastąpi!), moja dziewczyna będzie ciągle pod presją. Co prawda udało jej się w końcu trafić na księdza, który nie widzi problemu z udzielaniem jej rozgrzeszenia, ale ponieważ w jej mniemaniu ciągle popełnia wykroczenia przeciw swemu Bogu, więc owe rozgrzeszenia nie zapewniają jej spokoju ducha. Poza tym jest jeszcze jeden problem: nawet po unieważnieniu małżeństwa, nasz związek będzie "grzeszny", przynajmniej dopóty, dopóki nie weźmiemy ślubu w kościele. Zatem unieważnienie małżeństwa nie rozwiązuje problemu "życia w grzechu", tylko zamienia jedną formę "grzechu" na inną.
Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze stosunek katolickiej rodziny mojej dziewczyny do niej i do naszego związku. Nie muszę chyba wyjaśniać, że taką samą miłością i zrozumieniem, jaką obdarza ją Kościół, obdarza ją również rodzina. Dotąd nie szczędzili jej przytyków typu: "no to kiedy ty się w końcu ustatkujesz?", co należy rozumieć jako "kiedy wreszcie znajdziesz sobie chłopa i weźmiesz z nim ślub kościelny?!"; teraz zaś nie omijają żadnej okazji, aby oceniać postępowanie mojej pani jako niemoralne, niegodne katoliczki itp.
W ten oto sposób dokonuje się zaszczuwanie człowieka przez "miłosiernych", "tolerancyjnych", "dobrych" "pełnych miłości bliźniego"... Przepisy kościelne, oparte na dzieleniu ludzi na lepszych i gorszych li tylko ze względu na podporządkowanie się owym przepisom oraz ludzie pełni obłudy i gardzący uczuciami innych, czynią życie mojej dziewczyny coraz bardziej nieznośnym, sprawiają, że zamiast czerpać radość z obecności miłości w jej życiu czuje się winna, zła, gorsza i jest nieszczęśliwa.
Ja jej nie potrafię pomóc. Próbowałem używać argumentów w postaci "jeśli Twój Bóg jest taki, jak myślisz, to niemożliwe, aby ganił Cię za to, że kochasz". Próbowałem powoływać się na fakt, że skoro jeden ksiądz ma zupełnie przeciwstawne zdanie niż inny, to może nie należy w ogóle zajmować się rozpatrywaniem, który z nich ma rację? Próbowałem zasugerować, że skoro jej rodzina nie interesowała się dotąd w ogóle jej losem, to może nie ma prawa wypowiadać się na temat jej życia i oceniać jej postępków? Być może słusznym rozwiązaniem byłoby zostawić dziewczynę skoro nie potrafi czy nie chce uniezależnić się od innych i przejąć kontroli nad swoim życiem?
Nie wiem, wiem jedno: wiara w Boga, wiara katolicka jest powodem ogromnego dyskomfortu dla mej wybranki, jest dla niej źródłem niemalże schizofrenicznych odczuć, przyczyną poczucia małej wartości, nieustannym generatorem zmartwień i problemów.
Tak oto Kościół Katolicki jako instytucja i jako zgromadzenie wiernych traktuje swoich członków, których "winą" jest obdarzenie drugiego człowieka miłością.