Zastanawiam się nad jedną kwestią, mianowicie jakie IQ będzie posiadała pierwsza sztuczna inteligencja. Nieskończone ? Poniżej stu ? Jak myślicie ?

Dodam na początku, że nie wierzę w bogów, które proponują religie (przynajmniej te o których słyszałem). Dla mnie to bajki, każda inna od drugiej. Więc jeśli o to chodzi to jestem ateistą.

Zastanawiam się tylko, jak to możliwe, że wszechświat istnieje od zawsze?

Czy nic przed tym "zawsze" nie było?

Czyż nie naturalnym stanem dla wszechświata powinna być nicość?

Skąd się wzięło "coś"?

Wydaje mi się, że coś musi być w tym co mówił Św. Tomasz z Akwinu. Oczywiście on szedł znacznie dalej ze swoimi "dowodami". Wiem, wiem... zaraz ktoś mądry napisze: "A kto stworzył Boga?"

Ja tam myślę, że coś takiego co możemy nazwać Bogiem istnieje.

Zdaję sobie sprawę, że poruszyłem wiele kwestii na które nie ma odpowiedzi i popełniłem pewnie przy tym setki błędów logicznych, merytorycznych i jakie tam jeszcze są.

Pewnie się nie dowiemy nigdy czym ten Bóg jest (jeśli jest).

Czekam na dyskusję, od tego chyba jest to forum?

Witam,

Od pewnego czasu próbuję stworzyć algorytm świadomości.
Mam nadzieję, że podczas dyskusji w tym temacie, pojawią się dalsze koncepcję, przybliżające do jego stworzenia.

Na początek zapytam jakie są Wasze wizje na temat szeroko pojętej świadomości.

Pozdrawiam.

1. Nasz (obserwowalny) Wszechświat - to kula materii i oddziaływań jakie dotarły do nas przez niecałe 14 mld lat od wypromieniowania pierwszego 'światła po Wielkim Wybuchu.

1'. Przestrzeń (z tą samą ~płaską geometrią) za horyzontem nam dostępnym to względne, równoprawne układy odniesienia - każdy ze Swoim Wszechświatem, analogicznie do Naszego.

2. W teorii strun - najmodniejszej koncepcji ze skwantowaniem grawitacji - istnieje cały krajobraz możliwych geometrii, >10^500.

3. Z wieloświatowej interpretacji mechaniki kwantowej istnieje ->inf. równoległych wszechświatów, na każdym etapie załamania falowych funkcji prawdopodobieństwa.

4. Matematyka - inne matematyczne struktury, izomorficznie tożsame z tym co zwiemy Rzeczywistością, w szczególności nami i Naszym Wszechświatem.

A więc jak widać, wszystko jest jednym i tym samym

Myśli do przekontemplowania:
- o byciu-w-świecie jako współbyciu i byciu sobą "się"
- formalizm? intuicjonizm-konstruktywizm? logicyzm? matematyka to busz...
- rzeczywistość jest sama w sobie, a my ludzie jesteśmy jej częścią vs. solipsyzm
- metaracjonalizm: w co wierzę, a w co chcę wierzyć?

Kilka dni temu Piotr Napierała w swojej recenzji książki niemieckiego filozofa Michaela Schmidta – Salomona www.racjonalista.pl/kk.php/s,9386
napisał:
„Opierając się na filozofii Schopenhauera i jego spostrzeżeniu, że „możemy robić co chcemy, ale nie możemy chcieć tego co chcemy", podważa on — wbrew chrześcijańskiemu woluntaryzmowi — możliwość swobodnego wyboru między dobrem i złem, przeczy też (post)religijnej idei zła i dobra jako zawieszonych w przestrzeni i żyjących własnym życiem kategorii.
Nie ma więc dobra i zła, i nie bez kozery nauka się tymi pojęciami w ogóle nie zajmuje, (...)”

Myśl autora tej książki nie jest nowością, ale podjęcie jej przez współczesnego filozofa musi działać nawet szokująco. Książki nie czytałem, ale na pewno przeczytam, chociaż koncepcja tego typu wydaje mi się chybiona. Chyba warto na ten temat już porozmawiać.

Twierdzenie Schopenhauera sprowadza się w istocie do zakwestionowania istnienia wolnej woli. „Chcieć tego co chcemy” oznaczać może, że istnieje w człowieku jakiś rodzaj wyższej instancji, „nadświadomości” determinującej nasze decyzje wykonawcze, optymalizowane zawsze według własnej korzyści. Zgodnie z tym nie wybieramy więc między enigmatycznym dobrem a złem, a tylko wybieramy najkorzystniejsze dla siebie zachowanie, co mieści się w zakresie zachowań racjonalnych. Nie oznacza to jeszcze, że można odrzucić pojęcia dobra i zła w ogóle.

Znając życiową ideę fix autora..

Analogicznie do zasady tożsamości (X=X ~ byt jest tym, czym jest), spróbujmy przyjrzeć się zasadzie tożsamego prawdopodobieństwa: p(x)=p(x)

Tłumaczę: jeżeli procesy w Naturze są fundamentalnie losowe, a wszystko na to wskazuje: patrz m.in. 'nierówność Bella', tzn. pozorny determinizm zjawisk makroskopowych jest najprawdopodobniej uśrednionym stanem jakiegoś rozkładu prawdopodobieństwa.

Co oznaczałby wolicjonalny rozkład losowości? Np. gdyby jakieś zjawisko - analogicznie do rzutu uczciwą monetą - cały czas/nieproporcjonalnie wypadał orzeł albo reszka? Albo ukryte zmienne, które to jednak na jakimś głębszym poziomie dookreślają - albo: niematematyczność rzeczywistości.... wszak prawdopodobieństwo ~ teoria miary.

To, że przyroda jest matematyczna nie ulega wątpliwości w kręgach ludzi, którzy [moim zdaniem] mogą się na ten temat rzetelnie wypowiadać. Dlaczego tak jest? Najprostsza odp. to utożsamienie Rzeczywistości = Matematyki, matematycznej (nieskończonej, losowej) emanacji nicości; i mówienie raczej o Przyrodniczości Matematyki.

PS> Zapytałem ~ o to prof. Hellera na otwartym seminarium pt. "Czy Świat został stworzony?"
link: ~ 1:08:42: www.jewish(*)x/uwierzyc_w_muzeum_141013.mp3
Co o tym sądzicie?

Ostatnio przeskakiwałem sobie po starszych wątkach na forum i natrafiłem na wątek użytkownika Lengyel, traktujący o rzekomych chrześcijańskich korzeniach nauki. Autor, jak i ja oraz wielu innych, miał problemy z zaakceptowaniem tezy o ich istnieniu.

www.racjonalista.pl/forum.php/s,592872#w594680

Ponieważ dyskusja rządzi się swoimi prawami i trudno w ferworze szermierki na argumenty poruszyć wszystkie kwestie, chciałbym nieco uzupełnić temat i rozpocząć podobną dyskusję, ale z nadzieją że pójdzie w trochę innym kierunku.

Poprzednio, rozmowa zeszła na nieszczęsną sprawę Galileusza i miałem wrażenie, że to na niej się skupiono. Tymczasem, jest to moim zdaniem najmniej interesujący problem. Dlatego chciałbym jeszcze coś dopisać i wysłuchać, czy moje enuncjacje są jakoś do obronienia. Ad rem:

Kilka lat temu wpadła mi w ręce książka Lucio Russo "Zapomniana rewolucja" i jak już zacząłem czytać, to pochłonałem ją w trzy dni. Autor stawia tezę, że prawdziwe korzenie nowożytnej rewolucji naukowej tkwią nie na średniowiecznych uniwersytetach ani w Bagdadzie Abbasydów, ale znacznie wcześniej, w epoce hellenistycznej, która wyrosła na kulturze umysłowej Grecji klasycznej oraz kosmopolityzmie ówczesnego świata śródziemnomorskiego, a której upadek spowodowała agresywna ekspansja rzymska. Z początku wydawało mi się, że hipoteza ciekawa i że warta rozważenia, ale taka jakaś kontrowersyjna i w ogóle dużo spekulacji. Wciąż miałem w pamięci Crombiego "Nauka średniowieczna i początki nauki..

Na jednej z debat "dziedzińca dialogu" prof. Turski - deklarujący się jako ateista - przywołał popularny ostatnio pogląd, że fakt, iż współczesna nauka powstała tylko w kulturze zachodniej, pozostaje w ścisłym związku z drugim - że kultura ta przesycona jest chrześcijaństwem. Ponieważ niezupełnie się z tym twierdzeniem zgadzam, pytam, co o tym sądzicie.

Jak rozumiecie heraklitejską myśl: droga w górę jest drogą w dół?
Chodzi to ze mną, ja chodzę z tym i wciąż mam problem.

wiadomosci(*)c.html?ticaid=111951&_ticrsn=3
Panu Legutce wadzi naukowa wystaw sfer erogennych, oczywiście usłużna pracownica CNK zmieniła wystawę, tak jak ten ''świętoszek'' sobie życzył.