Co decydujesz się wybrać, jeśli masz do wyboru tylko między jedną z tych opcji?

Często słyszy się, że "wolność jest najważniejsza!". Ale czy to prawda? Uważam, że zdecydowanie nie, bo moim zdaniem wolność nie istnieje, a do szczęścia prowadzą określone zasady postępowania, do których trzeba się sztywno stosować. W dodatku nie zawsze to zadziała i są ludzie, którzy nie mają możliwości bycia szczęśliwym.

Kolejne pytanie: wiedząc, że ktoś dokonuje wyboru, który go zniszczy należy:
a) zaakceptować jego decyzję i uznać, że na pierwszym miejscu jest jego wolność
b) starać się wpłynąć na jego decyzję żeby wybrał prawidłowo

Czy mizantropia (nienawiść i pogarda dla ludzkiego gatunku) jest racjonalna?

Dużo mówi się o wspólnocie, o narodzie, o jakiejś niedookreślonej grupie ludzi, którą ciężko zlokalizować. Czegoś takiego nie ma. Istnieje tylko iluzja wspólnoty, niebezpieczny miraż, którego najokrutniejszym pomiotem była III Rzesza. Ludzkość już dawno zboczyła z tej ścieżki, tworząc cywilizację. Jednak pozostaje wciąż ta pierwotna chęć tworzenia czegoś, czego się wyzbyliśmy. Idea wolności jednostki walczy wciąż z ideą kolektywu. Gen kolektywny - musi coś takiego być, coś musi odpowiadać za ten popęd, popęd do tworzenia wspólnoty plemiennej, stada. Kiedyś było to potrzebne do przetrwania, ale teraz nie. W kapitalizmie ludzie wytwarzają dobra, zaspokajając nawzajem swoje potrzeby. I nie muszą się wcale znać! Wszystko zachodzi poprzez dobrowolną wymianę. Wystarczy zbudować odpowiednie do tego państwo, to znaczy takie, które broni wolności jednostki przed zagrożeniem wewnętrznym i zewnętrznym. Sądy, skąpa administracja, wojsko i policja - to wszystko czego nam potrzeba. Podatki dobrowolne, państwo musi mieć interes by świadczyć obywatelowi jak najlepsze usługi. Wiecie co jest najlepsze w kapitalizmie ? To, że przekuwa chciwość (powszechnie uważaną za wadę) w zaletę. Taka jest idea. Zalety natury człowieka wykorzystywać, a wady przekuwać w zalety. Ciężko walczyć z czymś pierwotnym, lecz jest to możliwe, a jedynym orężem w tej walce jest racjonalny umysł jednostki. Społeczeństwo racjonalnych jednostek, to ideał, to moja utopia - a co mi tam, Platon swoją utopię miał, to ja nie będę..

Czym jest dusza?

sjp.pl/dusza

1. w religii i filozofii: nieśmiertelny i niematerialny byt w materii ożywionej i nieożywionej, który w przypadku organizmów żywych opuszcza je w chwili śmierci;
2. wszystko, co składa się na osobowość człowieka;

Ta definicja jest ciekawa, podobnie jak definicja świadomości:

sjp.pwn.pl/sjp/swiadomosc;2528182.html

świadomość
1. «zdawanie sobie sprawy z czegoś»
2. «wspólne dla określonej grupy ludzi poglądy i cele»
3. «stan przytomności»
4. «charakterystyczna dla człowieka zdolność poznawania i oceniania siebie i otoczenia»

Przecież to są zupełnie różne rzeczy, więc nazwy powinny być zupełnie inne żeby się nie myliło.

«stan przytomności» to jakby przestrzeń dla pojawienia się «zdawania sobie sprawy z czegoś». To kompletna pomyłka, że te dwie rzeczy są nazwane tym samym słowem.

Podobnie jest z duszą. Kiedyś wierzyłem w istnienie duszy z jednego powodu. Gdy człowiek zadaje sobie pytanie o to kim jest, może sobie odpowiedzieć jedynie kim nie jest i wymienić jakieś cechy. Te cechy to zmienne, które «ja» mam. Nie jestem nimi. Kim jest olson? Nie jestem nim. Olson to tylko moja etykietka, #hashtag skupiający różne cechy. Kiedyś one były zupełnie inne, a za kilka lat mogą być jeszcze inne. Imię i nazwisko to etykietki, emocje, poglądy, cechy charakteru to atrybuty. Kim jestem? Pozostaje "pustka", która wcale taka pusta nie jest, bo patrzę się na monitor i piję kawę...

Pytanie na pozór banalne, ale - Bóg może zmienić zdanie, ale jeśli go nie ma, o wszystkim zdecydują reakcje chemiczne, które wpłyną jak postąpimy i jakie będą skutki naszych decyzji. Jest tak, czy nie?

Dlaczego jest tak, że matki bardziej kochają sowich synów, niż córki?

To samo tyczy się ojców i córek.

Dlaczego?

Ludzie uczestniczący w tym portalu a szczególnie guru nie chcą i nie próbują zrozumieć chociaż są wyznawcami Rozumu to mało obchodzi ich używanie rozumu przy odpowiedziach na posty.
Ciężko to zrozumieć zwłaszcza że jest to środowisko dla którego Rozum jest priorytetem w ich życiu.
Słabe to jest panowie i panie,bardzo słabe.
Wylewacie na ekran monitora swoje paskudne cechy oprócz tej którą wyznajecie,czyli Rozumu zrozumienia,rozumowania etc.

Sekta to określenie właściwe,tak mówi Rozum.
Zachowujecie się jak sekta,nie wszyscy oczywiście,ale ogół do tego zmierza a szczególnie ci na czubku waszej formalnej piramidy.

Żegnam zatem to śmietnisko bo szkoda na was czasu i zdrowia.
Ciekawy jestem ilu z was ma lub będzie miało problemy psychiczne,bo analizując to co wtłaczacie sobie i innym do głów takie problemy muszą się pojawić.
Osoby bardziej odporne psychicznie będą po prosty smutne i sfrustrowane,reszta nie wiem.

Ludzie, którzy wierzą w jedną ideę faktycznie mają łatwiej w życiu. Nie muszą się zastanawiać nad tym jaka jest prawda, więc czują się wyluzowani. W końcu oni wiedzą, a gdy nie wiedzą to powiedzą sobie, że lepiej nie wiedzieć, bo po co się męczyć z ciężką prawdą. Nie muszą się zastanawiać nad wartościami i sumieniem, tylko wszystko dzieje się samo. Bo wiadomo jaka jest prawda. Zauważyłem, że tacy ludzie mają też bardzo często ustalone granice, tak jakby ich życie działo się samo w trybie "default". Harmonogram jest ustawiony i program sam niezakłócony działa, dopóki nie zaburzy się im tego pozornego luzu. Najprościej jest to zrobić poprzez dyskusję, do której oni sami są chętni. Sportowiec czy selekcjoner uczy się poprzez praktykę i obserwację lepszych. Po pewnym czasie sam podświadomie czyta grę. Intuicyjnie dopasowuje rywali do różnych kategorii i stara się przewidzieć ich ruchy. Im większa celność, tym lepsze są myśli (algorytmy) które za to odpowiadają. Ludzkie reakcje i emocje to też pewne dane. Dość przypadkowe, ale jednak przepuszczone w jakimś stopniu przez sito ewolucji. Można wchodzić w interakcje, badać reakcje, wyciągać wnioski, tworzyć kategorie ludzi na podstawie cech skorelowanych z innymi cechami i dającymi taką samą reakcję.

Emocje to w dużej mierze przypadkowy bełkot. Sieczka, ciąg danych np "wjchsjkwrjtekfdjswaefiefgjuaetutaoaiw", ale ten strumień danych jest równolegle tłumaczony przez logiczne części mózgu. Ludzie mają też różne meta-przekonania na poziomie..

Chrześcijanie żyją miłością
Naukowcy Empatią
Wielu żyje odczuwa szacunek do innych ludzi i przez to stara się o dobry kontakt z nimi.
Czy według was te piękne i poządane zjawiska są tym samym?
Według mnie nie!
Miłość ta chrześcijańska ma wadę - narzuca się,jest nieadekwatna do sytuacji,kochać wroga itp.
Empatia naukowca ma też sporo wad - jest to miłość wypranego mózgu niestety.
Szacunek miłość dobroć zwykłych szarych ludzi ma zdecydowanie mniej wad i udziwnień zawartych w sobie od całej reszty .
Zwykły np Rolnik lub babcia w Nowej Zelandii ,ludzie którzy nie słyszeli o Bogach żyjących z daleka od tej całej cywilizacyjnej propagandy
mają,zachowują się w tak piękny sposób że
cała ta wielka empatia miłość chrzescijańska szacunek i co tam sobie zmyślicie to guzik warte cechy w porównaniu do osób z jakimi dane mi było przebywać ostatni miesiąc czasu.

LUDZIE BĄDŹCIE DLA SIEBIE A NIE PRZECIWKO SOBIE! TU NA FORUM RÓWNIEŻ.
Każdy z nas potrzebuje wsparcia reszty.

Richard Nikolaus Eijiro, Count of Coudenhove-Kalergi był wcale wybitnym reprezentantem cesarsko - królewskiej, austro - węgierskiej arystokracji. W żyłach jego ojca Heinricha Johanna Marii von Coudenhove-Kalergi płynęła krew kilku środkowoeuropejskich nacji. Matką jego była Japonka Mitsuko Aoyama wywodząca się z bogatej japońskiej rodziny mającej korzenie samurajskie. Postać Richarda jest nadzwyczaj ciekawa, zresztą jego ojca również. Nie będę jednakże przybliżał ich sylwetek w tym miejscu - podsłyłając na końcu link do stosownych materiałów.
Skoncentruję się natomiast na innym wątku. Otóż Richard Nikolaus Eijiro, Count of Coudenhove-Kalergi uchodzi powszechnie za ojca - założyciela Unii Europejskiej - jako że w 1923 r. opublikował manifest zatytułowany "Paneuropa" - który dał początek ruchowi paneuropejskiemu - a następnie przez kilkadziesiat lat był niestrudzonym orędownikiem ideii europejskiej. O zasługach jego na tym polu obszerniej traktują podlinkowane materiały. Kosmopolityczny arystokrata miał jeszcze jedną idee fixe - otóż był natchnionym, egzaltowanym, swoiście fanatycznym judeofilem. Żródeł tej jego obsesji szukać można w kontestacji ojca, który w swoich wczesnych latach był ostrym krytykiem cywilizacji judejskiej i zamierzał wypowiedzieć się na jej temat w pracy pt. "Das Wesen des Antisemitismus" - ostatecznie jednak zmienił istotnie zdanie na temat judaizmu - przy czym, co charakterystyczne ( i zbieżne zmoimi poglądami) nie porzucił nigdy poglądu, iż to judaizm -..