.

Słowo "wiara" należy do tych pojęć, które wydają się oczywiste tylko do chwili, gdy próbujemy je zdefiniować. Wówczas szybko okazuje się, że rozmówcy często używają tego samego słowa, mając na myśli zupełnie różne rzeczy.

Jeżeli przez wiarę rozumieć każde uznanie czegoś za prawdziwe przy braku absolutnej pewności, to rzeczywiście wszyscy ludzie wierzą. Wierzy pacjent, że lekarz postawił właściwą diagnozę. Wierzy pasażer, że pilot samolotu jest kompetentny. Wierzy historyk źródłom, z których korzysta. Wierzy fizyk wynikom tysięcy badań, których osobiście nigdy nie powtórzył. W tym znaczeniu wiara jest nieuniknionym elementem ludzkiego życia, ponieważ zakres współczesnej wiedzy wielokrotnie przekracza możliwości poznawcze pojedynczego człowieka.

Ale jeśli tak zdefiniujemy wiarę, to przestaje ona być kategorią pozwalającą odróżnić religię od nauki, wiedzę od przesądu, astronomię od astrologii. Wszystko staje się wiarą, a słowo traci swoją wartość poznawczą.

Dlatego wydaje mi się, że istota problemu nie tkwi w samym fakcie posiadania przekonań, lecz w sposobie ich uzasadniania.

Od wieków ludzie próbowali zrozumieć świat. Tworzyli mity, religie, filozofie i nauki. Wszystkie te formy myślenia były odpowiedzią na tę samą potrzebę: potrzebę wyjaśnienia rzeczywistości. Różniły się jednak metodą.

Religia opierała się przede wszystkim na objawieniu, autorytecie, tradycji i wierze. Nauka wyrosła z przekonania, że nasze sądy o świecie powinny być stale konfrontowane z doświadczeniem..

Europejski kult starości, ugorów, pustostanów, zagrożenia i chciwości

Dobrze zorganizowany organizm stara się wykorzystać każdą dostępną porcję energii dla zaspokojenia potrzeb i rozwoju własnych komórek. W takim organizmie pogorszenie stanu niektórych komórek jest przez nie sygnalizowany i następuje reakcja pozostałych zmierzająca do przywrócenia ich zdrowia i witalności. W źle zorganizowanym organizmie jeden organ rozwija się poprzez redukcję i pogorszenie funkcjonalności innego a w najgorszym przypadku niektóre komórki rakowieją, stają się pasożytami i swoją bezwzględną chciwością doprowadzają cały organizm do śmierci, o ile na czas nie zostaną wykryte i usunięte.

Sądzę, że wystarczy rozejrzeć się wokół i stwierdzić jak dostępne porcje energii są wykorzystane, żeby ustalić w jakim stanie jest organizm społeczny.

Ugór, pustostan i wszechobecna starość jest wg mnie wyraźnym sygnałem.

Dla jasności – nie jestem studentem filozofii ani nikim w tym stylu; studiuję informatykę. Mimo to w wolnym czasie lubię czytać, co z czasem zaprowadziło mnie do filozofii. Do tej pory sięgałem po dzieła takich autorów jak św. Augustyn, Marek Aureliusz, Platon, Kartezjusz, Rousseau, Machiavelli, Sartre, Nietzsche i kilku innych.

W ten weekend skończyłem czytać wszystkie interesujące mnie książki Camusa (*Obcy*, *Mit Syzyfa*, *Szczęśliwa śmierć*, *Człowiek zbuntowany*, *Upadek* oraz *Dżuma*), a następnie zacząłem szukać w internecie dyskusji na jego temat. Wiem, że Camus nie uważał się za filozofa i wolał być postrzegany jako pisarz, ale zaskoczyło mnie, jak niewiele dyskusji o jego ideach udało mi się znaleźć w porównaniu z innymi myślicielami.

Co sprawia, że ​​w akademickich kręgach filozoficznych mówi się o Camusie stosunkowo niewiele? Czy w jego twórczości jest coś, co dla filozofów nie jest zbyt interesujące, czy może po prostu szukam w niewłaściwych miejscach?

Wrócę do mojej koncepcji dwupostaciowej energii w postaciach ruchu i materii.

Obie te postacie tworzą systemy i struktury, które przez sporcjowaną naturę energii tworzą dwa wymiary czasu i przestrzeni. Strumień staje się osią czasu a jego fale jednostkami czasu. Przewód staje się osią przestrzeni i jego cząsteczki stają się jednostkami przestrzeni.

Struna wahadła jest osią przestrzeni a jej długość jednostką przestrzeni.
Droga wahadła jest osią czasu a częstotliwość wahnięcia jednostką czasu.

W mojej koncepcji energia transformuje między swymi postaciami ruchu i materii porcjami a transformacje zachodzą między różnymi skalami mikro i makroświata.

Wszystkie te rzeczywiste transformacje możemy wyrazić matematycznie stawiając po dwóch stronach równania z jednej strony wielkości ruchu a z drugiej wielkości materii.

.
Maciek Wieczorek

Moja wymarzona rozmowa z Jackiem Dukajem, Włodzisławem Duchem, Andrzejem Draganem, Aleksandrą Przegalińską, Edwinem Bendykiem, Joanną Podgórską , Orestesem Kowalskim

Nie wiemy, jak powstał wszechświat. Nie wiemy o nim wszystkiego i być może nigdy nie poznamy jego ostatecznej natury. Nasze rozumienie rzeczywistości pozostaje fragmentaryczne, procesualne i niedefinitywne.

Jednocześnie uniwersalna nauka umożliwia nam coraz głębsze rozpoznawanie struktur, mechanizmów i zależności organizujących świat. Dzięki metodom opartym na obserwacji, krytycznej analizie, weryfikacji i korekcie błędów potrafimy przekraczać ograniczenia lokalnych mitologii, intuicji oraz plemiennych wyobrażeń. Wiedza naukowa nie jest absolutna, lecz posiada zdolność samokorygowania i uniwersalizacji.

Możemy więc z wystarczającą i satysfakcjonującą pewnością stwierdzić, że tak zwany "stwórca wszechświata" nie odpowiada żadnemu z tysięcy bogów konstruowanych przez ludzkie kultury na przestrzeni dziejów. Bogowie ci są wytworami historycznych warunków, lokalnych mentalności, emocjonalnych potrzeb i ograniczeń poznawczych swoich epok. Powstają z lęku, bezradności wobec śmierci i cierpienia, z potrzeby porządku, sensu oraz kontroli nad chaosem rzeczywistości. Rodzą się także z antropocentryzmu, egocentryzmu i narcystycznego przekonania, że wszechświat musi być podporządkowany człowiekowi i jego losowi.

Postacie boskie nie są więc obiektywnymi bytami istniejącymi poza światem, lecz projekcjami..

.

Jeżeli nie mamy naukowej definicji (tego wydumanego przez ludzi stwora) wszelkie dywagacje na temat jego istnienia, w nauce, pozbawione są sensu. To tylko takie ecie pecie.

>Ostateczny dowód na istnienie Boga (dowód może być tylko rozumowy, oparty na abstrakcyjnym

>myśleniu, nie może być dowodem opartym np. na doświadczeniu zmysłowym), istoty stwórczej, można

>wyprowadzić wprost z koniecznych cech samego istnienia. Oto on:

>1. Istnienie to nie tylko fakt, ale fakt, który wymaga swojego stwierdzenia. Ta konieczność

>zawiera się w samej intuicji istnienia.

>2. Nie będąc istnieniem stwierdzonym - równie dobrze może nie być, na jedno wychodzi (kamień sam dla

>siebie nie istnieje - jak więc istnieje?).

>3. Stwierdzić istnienie może tylko jakaś świadomość.

>4. Byt ten musi być bytem nie tylko świadomym, ale przynajmniej zdolnym do budowania abstrakcyjnej

>wiedzy, bo bez tego byłby niezdolny do objęcia całości istnienia.

>5. Ten świadomy byt nie mógłby pojawić się dopiero w ramach już jakiegoś istnienia, gdyż on musi je

>potwierdzać w całej jego rozciągłości, a tym samym musi być mu przynajmniej jednoczesnym.

>6. Jako że istnienia nigdy nie mogło nie być, bo już nie byłoby z tej sytuacji odwrotu, tym samym

>nigdy nie mogło nie być bytu go stwierdzającego.

>7. Jako, że to stwierdzenie nie może być dopiero na podstawie już jakiegoś istnienia, bo nie mogłoby

>być mu przynajmniej jednoczesne, musi być zatem je uprzedzają..

Nie chodzi tu o siłę płynącą z bogactwa czy władzy, lecz o siłę charakteru – to typ człowieka, któremu wszyscy ufają, na którym polegają i którego szanują. To ktoś, kto zachowuje spokój w chaosie i staje się oparciem dla innych.

W filmach i serialach często pojawiają się takie postacie. Jak jednak stać się taką osobą w prawdziwym życiu? Czy decydują o tym doświadczenie, dyscyplina, pewność siebie, gotowość do poświęceń, czy może coś jeszcze innego?

W Apologii (40–41 w., jak sądzę) Sokrates stwierdza wprost, że po śmierci istnieją dwie możliwości: albo istnieje czysta nicość, albo następuje migracja duszy w inne miejsce. W Fedonie przedstawia kilka racjonalnych argumentów przemawiających za kontynuacją życia duszy po śmierci, jednak minęło już kilka lat, odkąd go czytałem. Czy Sokrates jest rzeczywiście przekonany, czy też do końca pozostaje niepewny?

Nikt z nas nie wybrał tego, żeby tu być, i wszyscy jesteśmy wynikiem seksualnych pragnień naszych rodziców. Nie namawiam ludzi, żeby po prostu z tym skończyli, ale co, jeśli ktoś cierpi i naprawdę nie ma wyjścia? Dlaczego, gdy cierpią zwierzęta, uśmiercamy je (eutanazja), a nie robimy tego samego z ludźmi? Dlaczego samobójstwo nie jest uważane za najwyższy akt wolności?

.

JOHN HENRY NEWMAN (1801-1890), teolog, filozof, kaznodzieja. W młodości duchowny protestancki, jeden z twórców ruchu oksfordzkiego zmierzającego do nadania anglikanizmowi bardziej katolickiego oblicza.

Po wieloletnich studiach nad rozwojem doktryny chrześcijańskiej i nauczaniem Ojców Kościoła, w 1845 roku konwertował na katolicyzm. Następnie przyjął święcenia kapłańskie i założył oratorium, członkiem którego pozostał do końca życia. Był twórcą i pierwszym rektorem Uniwersytetu Katolickiego w Dublinie, redaktorem pisma

"Rambler", znanym apologetą katolicyzmu. W 1879 roku papież Leon XIII wyniósł go do godności kardynalskiej.

Jego najważniejsze prace o rozwoju doktryny chrześcijańskiej, to " Apologia pro vita sua" oraz " Logika wiary".

-

======================
John Henry Newman: Pewność wiary

Pewność wiary - to wznowienie po ponad stu latach Przyświadczenia Wiary, wyboru pism Johna Henry'ego Newmana autorstwa Stanisława Brzozowskiego i w jego tłumaczeniu - pod redakcją Leopolda Staffa.

Kategoria przyświadczenia jest specyficznym pojęciem w teorii Newmana. Oznacza ono absolutną, bezwarunkową akceptację jakiegoś twierdzenia, a więc przede wszystkim akceptację prawd wiary.

Brzozowski zdecydował się na prezentację tych fragmentów dzieł Newmana, które uznał za najbardziej reprezentatywne i mające szanse na szerszy odbiór w kręgach polskiej inteligencji. Tę decyzję podjął zapewne w chwili, kiedy, schorowany i opuszczony przez wszystkich, zamieszkał w 1907 roku we Florencji,..