Mam przyjaciela, którego poglądy filozoficzne i teologiczne nazywa „tworzeniem duszy”. Pogląd, jak to wyjaśnia, jest taki, że istoty ludzkie nie rodzą się z duszą, lecz zamiast tego tworzą je poprzez swoje myśli i decyzje. Uważa, że ​​dzieje się tak dlatego, że gdyby Bóg stworzył w człowieku duszę, określiłoby to naturę tej osoby, pozbawiając ją możliwości wyboru własnej natury i charakteru, a tym samym pozbawiając ją wolnej woli; Jedynym sposobem, aby człowiek był wolny, jest stworzenie własnej duszy.

Najbliższą temu poglądowi mogę znaleźć teodyceę irenejską, która utrzymuje, że cierpienie jest konsekwencją naszej wolnej woli, niezbędnej do rozwoju naszej duszy (używa się terminu „tworzenie duszy”, ale wydaje się, że oznacza on, że rozwijamy naszą duszę poprzez naszych wyborów, a nie, że ludziom brakuje dusz, dopóki nie zostaną stworzeni przez siebie).

Czy istnieje jakaś filozoficzna szkoła myślenia, która zakłada to, w co wierzy mój przyjaciel? Dla mnie brzmi to jak teodycea irenejska połączona z dużą dawką egzystencjalizmu. W pewnym sensie staram się zrozumieć ten pogląd i zastanawiam się, czy argumentowali za nim inni filozofowie.

Przeczytałem artykuł, w którym Pan Michał "Zapewnia, że w jego budynku nie ma hierarchii przypominającej drabinę społeczną"

www.onet.p(*)gladam-z-gory/2dsz1ew,79cfc278

Nie chodzi o to, czy to jest prawda ale o to, czy ktoś inny może wiedzieć to zupełnie inaczej, sprzecznie z wizją Pana Michała?

Wczoraj obejrzałem program, w którym była mowa o reklamie na bilbordach w niemieckich miastach. Żadne z miast nie chciało udzielić twórcom programu informacji o przychodach z udostępnienia przestrzeni dla bilbordów zasłaniając się tajemnicą kontraktów. Prowadząca program nie była tym szczególnie zaskoczona, jakby tego oczekiwała, jakby było to zupełnie normalne, naturalne, właściwe.

Można się domyślić motywów, które za tym stoją.

Jeżeli ujawnimy informację to zaczniemy być z tego rozliczani. Zaczną się żądania w związku z przychodami, zaczną się oceny w związku z wydatkami.

Trzeba będzie więcej dać innym i mniej zostawić dla siebie, żeby utrzymać ten sam poziom tolerancji jaki bez tych strat udaje się utrzymać dzięki tajemnicy.

Dlaczego to jest dla wszystkich normalne?

Czy to nie jest dla Was obrzydliwe?

Mnie to obrzydza i odrzuca, ja tego nie chcę. Dla mnie to jest nienormalne.

sekta to kazda grupa w której znajduje się guru, są ukrywane normy, zasady funkcjonowania i skutki sa destrukcyjne dla członka, są
sekty religijne, domeną kobiet
sekty ekonomiczne domeną mężczyzn, to organizacje biznesowe np. Amway. W latach 90. obiecywali sukces życiowy, kusząc niebotycznymi korzyściami finansowymi za prostą pracę.
sekty polityczne domeną mężczyzn np masoneria,
sekty terapeutyczne domeną kobiet w których ślepo ufają uzdrowicielom czy szamanom
sekty edukacyjne tez są domeną kobiet

rok temu w kenijskiej wiosce Shakahola znaleziono ciała 400 osób, członków Międzynarodowego Kościoła Dobrej Nowiny. Uwierzyli liderowi który wmówił im, że ekstremalny post doprowadzi ich do spotkania z Jezusem, zagłodzili się na śmierć.

sektą jest też organizacja czy fundacja w której ludzie praktykują medytację, oczywiście zdrową dietę, przekraczają swoje lęki i chodzą po rozżarzonych węglach.

albo mąż zostawił rodzinę, dom, firmę. Wyjechał i żyje w komunie, mieszkają we wspólnym domu, mają po 2, 3 spotkania w ciągu dnia, podczas których odbywa się pranie mózgu. Po pewnym czasie z takimi ludźmi można już zrobić raj

Według strony SEP poświęconej platonizmowi matematycznemu wielu filozofów analitycznych uważa obiekty abstrakcyjne za przyczynowo obojętne. Jednak nie tylko uważają, że abstrakcyjne obiekty są przyczynowo obojętne z powodu argumentów, że abstrakcyjne obiekty są przyczynowo obojętne - wydaje się, że myślą, że z definicji abstrakcyjne obiekty są przyczynowo obojętne.

Wydaje mi się to niezwykle mocnym twierdzeniem. Nie jest dla mnie jasne – a tym bardziej nie jest to tautologiczne – że obiekty abstrakcyjne byłyby przyczynowo obojętne. Dlaczego przekonanie to jest tak popularne w filozofii analitycznej?

Mimo, że kanon psalmów jest tradycją zamknięty i skończony, to co jakiś czas powstają 'nowe psalmy' i są rozpowszechniane w przestrzeni medialnej.
Nie3które przykłady:
www.youtube.com/watch?v=bEMyyf87k2s
www.youtube.com/watch?v=FMaid8-Bp1k
www.youtube.com/watch?v=mOVAze6xxrM
...........................................................

-może ktoś napisze słowa do tej muzyki
www.youtube.com/watch?v=4YlXqkQvF4Q

ech, jeszcze to do refleksji
www.youtube.com/watch?v=N9Vp1SvqfWg

Miałem założyć temat o miejscu związanym z Bachizmem
Bahaizm, bahá'í - religia monoteistyczna założona w Persji w XIX wieku przez Bahá'u'lláha, podkreślająca duchową jedność całej ludzkości.
A w zasadzie z miejscem które służy medytacji.

Ale co niby jest ciekawego?
To że wytarlem buty z błota bo idąc tam przez las ubrudziłem je a z brudnymi butami nie wchodzi się do kogoś.
Nie to nie jest ciekawe. Zrobiłby tak każdy.
Przecież ludzie szanuja miejsca.

Miejsce było puste. Skąd więc wiedziałem jak się zachować?
Nie było regulaminu nie było instrukcji nic nie było po za krzesłami.
Nie było figur kultu nie było czegoś co wskazywało by jak się zachować.
Był jakiś napis na sklepieniu ale nie sugerowało to nie czego.
Siedziałem w milczeniu.


W XX wieku największe prześladowania bahaitów miały miejsce w Iranie, w którym bahaizm jest traktowany jako apostazja od islamu i herezja w łonie religii państwowej 

Pewnie dla tych ludzi którzy zbudowali to miejsce było jakimś azylem.
A może jak większość Religi posiada miejsce spotkań. Nie wiem.
Było cicho. Aczkolwiek średniowieczne katedry są bardziej monumentalne. Zwłaszcza te francuskie .
Wszystko to takie oczywiste. Ten spokój ta cisza te nieznane zasady a jakby wszytko wiadomo.

To miejsce ma zbyt dużo zasad. Nie nie to że zdjęcia.

Załóżmy, że ktoś zechciały ujawnić finanse własnej firmy, w tym także ceny zakupu, sprzedaży, najmy, kredyty, należności, odsetki, wynagrodzenia pracowników, bo chce, bo nie ma nic do ukrycia, bo wierzy, że to jest słuszne i pomoże mu i zatrudnionym właściwie rozwijać się i osiągnąć sukces.

Naprzeciw niemu stają funkcjonariusze państwa kapitalistycznego, nawiedzeni w duchu przez kapitalistycznego boga i zabraniają mu tego pod groźbą kary, w wierze, że tylko człowiek który tai może się najeść a wszyscy którzy wyjawią prawdę, zdradzając tajemnice ostatecznie wyzdychają z głodu.

Mamy naprzeciw siebie ludzi różniej wiary, jeden wierzy w prawdę a w tajemnice pozostali.

Czy wolno podążać za własną wiarą wbrew wierze i emocjom innych ludzi?
Czy wolno złamać prawo kapitalistyczne?

Czy ktoś może mi pomóc udowodnić to twierdzenie na zajęciach z filozofii?

(¬P↔Q)↔P↔¬Q))

Potrafię dość łatwo rozwiązać jedną stronę funkcji dwuwarunkowej, korzystając z wyprowadzenia warunkowego, ale nie mam pojęcia, jak rozwiązać drugą stronę. Nie wolno mi używać w moim dowodzie żadnych innych twierdzeń (praw De Morgana itp.). Czy są jacyś geniusze, którzy chcieliby spróbować?

Tak duża część współczesnego dyskursu intelektualno-filozoficznego opiera się na oświeceniowej idei „racjonalności”. To właśnie dzięki tej idei racjonalności możemy wysuwać ważne twierdzenia normatywne i epistemologiczne na temat natury naszej rzeczywistości. Na przykład racjonalne jest, abyśmy badali fakty ze świata za pomocą metod naukowych, zamiast polegać na mitach i przesądach religijnych. Racjonalne jest także dążenie do społeczeństwa pokojowego, a nie wojowniczego, a najlepiej demokratycznego, a nie autorytarnego.

Ale jaka jest natura „racjonalności”? Czy odwołując się do racjonalności, aby osądzać i rozważać twierdzenia wiedzy, zakładamy ostateczną, jednorodną „właściwą odpowiedź”, czy też uniwersalną prawdę, z którą w idealnej sytuacji ostatecznie zgodzi się każdy?

Jakie są wybitne przykłady rozbieżnej koncepcji racjonalności? Myśląc o tym pytaniu, przychodzą mi na myśl słynne eksperymenty myślowe, takie jak problemy z wózkiem i paradoks Newcomba, w których najbardziej błyskotliwe umysły i popularne opinie są jednakowo podzielone. Wydaje się, że racjonalność nie daje nam jasnej odpowiedzi na pytanie, kto ma rację, a kto nie.