Bliższe przyjrzenie się normom i zasadom, do jakich odwołują się w swoim orzecznictwie sądy i trybunały w krajach zachodnich prowadzi do bardzo niepokojących wniosków. Mimo że od upadku cesarstwa zachodniorzymskiego minęło już piętnaście i pół wieku, prymitywne maksymy prawne wypracowane w epoce żelaza, ciągle znajdują szerokie zastosowanie w systemie sprawiedliwości współczesnych państw.

Nie można się dziwić, że pranie mózgu, jakiemu poddawani są adepci studiów prawniczych, na przykład poprzez zmuszanie do bezmyślnego wkuwania na pamięć licznych maksym prawa rzymskiego, traktowanych w dodatku nadmiernie autorytatywnie, musi prowadzić do wykolejenia mentalności późniejszych prawników. Warto się jednak głęboko zastanowić, czy normy prawne wypracowane pod rządami różnych starożytnych łotrów, kanalii i szubrawców, naprawdę zasługują na odwoływanie się do nich kilkanaście wieków później?

Mimo podziwu, jakie późniejsze wieki nie raz wyrażały wobec osiągnięć rzymskiego prawa, trzeba wiedzieć, że wizja rzymskiego systemu prawnego jest zapewne mocno wyidealizowana. Chłodne spojrzenie na wypociny rzymskich prawników musi doprowadzić do wniosku, że maksymy obowiązujące na gruncie prawa rzymskiego to często nic więcej niż bardzo prymitywne wybiegi i zwykłe sofistyczne sztuczki, których stosowanie konieczne było w warunkach antycznego sądownictwa. Czy są one godne uznawania i obowiązywania w dwudziestym pierwszym wieku?

Jedną z takich maksym mówi, na przykład, że nullum..

Jak w temacie. Od dawna jestem ateistą, ale zmagam się również z poważnymi kłopotami w nawiązywaniu relacji społecznych oraz depresją (zdiagnozowaną przez psychiatrów, a nie zmyśloną). "Serce" podpowiada, że modlitwa, wiara, zawierzenie Absolutowi by mi pomogło. Natomiast "mózg" nie pozwala uwierzyć w Boga. Czy ktoś z Was również zmagał się z podobnymi rozterkami? Czym ateista może w pełni zastąpić to, co daje ogromnej ilości ludzi religia?

Sprawdzają się w tej sytuacji porzekadła "Jak trwoga, to do Boga" oraz "There are no atheists in foxholes."

Nelson Mandela powiedział kiedyś, iż nauki Mahatmy Gandhiego pomogły obalić apartheid w RPA. Jednakże od kilku lat, od momentu opublikowania biografii Gandhiego, pióra Josepha Lelyvelda, kryształowość postawy etycznej tej postaci bywa kwestionowana i na snieżnej bieli jego charakteru pojawia się coraz więcej rażących oko skaz. Bo i jego stosunek do systemu kastowego nie był wcale taki jednoznacznie negatywny i stosunek do kobiet pozostawia wiele do życzenia. Wreszcie, last - but not least - jego stosunek do czarnoskórych w Afryce był jednozbacznie negatywny i uprzedzający. Gandhi walczył z apartheidem w RPA - ale mając na uwadze tylko i wyłącznie status przebywającej tam populacji hunduskiej. Położenie ludności murzyńskiej wogóle go nie interesowało - co więcej wypowiadał się o niej jednoznacznie negatywnie - powielając w zasadzie - stereotypowe rasistowsko - kolonialne schematyczne opinie.
Kiliech goryczy przelał się ostatnio w Ghanie. Jest tam pomnik ojca indyjskiej niepodległości - który wzbudza w związku z tym co wyżej - coraz liczniejsze kontrowersje. Zainteresowanym szczegółami - polecam podlinkowany materiał.

"The statue is a gift to the Ghanaian government from the Indian President Pranab Mukherjee, unveiled when he visited Accra in June.
It drew criticism almost immediately. Some Ghanaians used hashtags such as #GandhiMustComeDown to echo the sentiments expressed by the professors.Daniel Osei Tuffuor, a former student of the University of Ghana, has signed the petition...

Wolność to stan braku czynników zniewalających. Patrzenie na wolność pod kątem decyzji to wynik jedynie tego, że empirycznie uświadamiamy sobie brak wolności gdy podejmujemy decyzje i musimy analizować dedukcyjnie jaką należy podjąć. Każda z nich musi bowiem z czegoś wynikać. Świadomość wyprzedza sama siebie. Tzn jeśli potraktujemy człowieka jako jednostkę podejmującą decyzję, to możemy wyróżnić czynniki, które się na nią składają. Widzimy to sami po swojej empirycznej świadomości. Np podejmujemy decyzję o tym by jechać na wakacje. Co o tym zadecydowało? I wiemy. A jeśli nie wiemy, to i tak wiadomo, że coś zadecydowało i to świadczy tym bardziej przeciwko idei wolnej woli.

Ludzie widzą zagrożenie w tym co napisałem, bo chcą utrzymać przekonanie, że to oni wybierają. Na tym też m.in. opiera się samoocena wielu ludzi. "Ja wybieram dobrze, więc jestem lepszy, a jeśli uwzględnimy czynniki jakie nas tworzą, to każdy wydaje się równy". Dla mnie rozbiór tego zdania brzmi tak:
"Ja wybieram dobrze" - tu jest zawarty paradoks. Właściwie sprowadza się on do tego, że nie można wybrać dobrze, bez ustalenia na czym owo dobro polega, a jeśli na czymś polega, to tego nie wybieram, tylko temu ulegam. Wybór musiałby być czym innym niż wspomniana reguła "polegania na czymś", czyli istnienie mechanizmu lub zdefiniowanej prawdy. Jednak jeśli na niczym nie polega, to nie istnieje.

Skąd wzięłaby się wolna decyzja? Nie mogłaby być niczym zniewolona, a jednocześnie musiałaby istnieć? Przecież to się..

[cytat] Obawa o utratę pracy na rzecz tych, którzy potrafią wykonywać zadania szybciej, taniej i być może bardziej kreatywnie, towarzyszy człowiekowi od dawna. Z drugiej strony pojawia się obietnica nowej klasy próżniaczej, która uwolniona od przyziemnych, monotonnych i nudnych obowiązków, ma więcej wolnego czasu dla siebie. W świetle prognoz zapowiadających, że w ciągu najbliższych 20 lat aż 35% zawodów w niektórych krajach będzie zagrożonych automatyzacją, być może nadszedł już czas, by odróżnić terminatorów zawodów wykonywanych przez człowieka od suszarek bębnowych.

Kiedy w San Francisco została otwarta kawiarnia Café X, w której kawę parzy zatrudniony robot, zawód baristy został wciągnięty na listę profesji coraz bardziej zagrożonych automatyzacją. Badania przeprowadzone przez Uniwersytet Oksfordzki i firmę konsultingową Deloitte wskazują, że w Zjednoczonym Królestwie istnieje 77% prawdopodobieństwo, że automatyzacja obejmie 1,3 miliona "powtarzalnych i przewidywalnych" stanowisk administracyjnych i obsługowych.

Zaskoczeniem może być jednak zakres zawodów zagrożonych przejęciem przez cybernetycznych kuzynów człowieka. Pracownicy fabryk od dekad mają do czynienia z automatyzacją, która przejmuje powtarzalne, precyzyjne i fizycznie uciążliwe prace, ale na liście nadających się do komputeryzacji znalazły się też zawody takie jak policjant, nauczyciel..

,,Newton, poświęcał studiowaniu Biblii więcej czasu niż nauce. Napisał: „Jestem przekonany, że Biblia jest Słowem Bożym, napisanym przez tych, których On inspirował. Studiuję ją codziennie” oraz: „Żadna inna nauka nie jest tak potwierdzona, jak nauka Biblii”. Na podstawie Biblii obliczył datę końca świata na rok 2060.

Newton był potajemnie unitarianinem, tzn. nie wierzył w Trójcę Świętą. Napisał na ten temat wiele prac, jednak wszystkie zostały opublikowane dopiero po jego śmierci,,

pl.wikipedia.org/wiki/Isaac_Newton

Wie ktoś z was może na jakiej podstawie Newton doszedł do takich wniosków?

Człowiek zgarnął sobie świat myśli że nie jest zwierzęciem. Że jest człowiekiem. Ale to nieprawda człowiek to zwierzę jak każde inne. Tylko jest bardziej inteligentny ale to nie powód aby sobie go zgarnąć zwierzęta cierpią bo człowiek robi samowolkę ale oprócz inteligencji i przystosowania to nie ma kompletnie nic. Głupi komar potrafi go zabić. Zmierzam do tego ze jego próżność jest tak obfita i pewność siebie że to kwestia czasu aż zniszczy świat. Najlepsze czasy już dawno minęły. Jak sądzicie jak to się wszystko potoczy? Może ludzkość cofnie się daleko wstecz skakać lepszego świata? Ludzie powinni żyć jak na dzikim zachodzie. Wolno spokojnie i w zgodzie z naturą ludzie poszli zbyt daleko mam 14 lat i boję się przyszlosci

Witam

Ostatnio wpadłem na pewną myśl. Otóż myślę, że nawet jak ludzkość umrze to i tak w pewien sposób będziemy "wieczni". Zaistnieliśmy i nawet jeżeli nasza cywilizacja wyginie to i tak nasz dorobek i osiągnięcia będą częścią historii. Częścią historii wszechświata. Zmienimy tylko nasz moment w którym jesteśmy. Z czasu obecnego przejdziemy do czasu przeszłego. Coś co kiedyś istniało jest "wieczne" przez to że należy do przeszłości, jest częścią czasu przez to że kiedyś zaistniało. Oczywiście nie jest to wieczność fizyczna. Jest to tylko "wieczne" znajdowanie się w czasoprzestrzeni. Byliśmy na linii czasu. Nasz dorobek gdzieś teraz jest, ale nie w naszym obecnym czasie, ale w przeszłości. W której już "wiecznie" będziemy. My i nasze osiągnięcia.

Jak myślicie, ma to jakiś sens?
Co myślicie?

Z góry dzięki!

Ontologia – nauka o naturze bytu. Ktoś może powiedzieć, że wprowadzanie takiego terminu nie ma sensu. Jeśli tak robi to nawet nie wie, że tkwi w schizofrenicznym błędzie, który polega na zrównaniu tego co myślimy z tym co jest naprawdę. Czy mamy bezpośredni dostęp do prawdy? Zdecydowanie nie. Prawda to pojęcie językowe, które jest opisem tego jak jawią nam się fakty, lub tego jakie te fakty są w rzeczywistości.

Wszystkim faktom, które istnieją (ich przeciwieństwem jest nieistnienie czyli brak istnienia) odpowiada ogólny system formalny będący opisem wszystkiego. Chodzi o to, że wszystko co jest da się teoretycznie opisać. Istniałby więc opis 1:1 (dokładny, idealny), ale byłby on mega rozwlekły. Ponadto pewne elementy tego ciągu nie wynikałyby z pozostałych, lecz tworzyłyby odrębne systemy formalne. Ontologiczna prawda X może zawierać prawdy z, k, l, które są od siebie niezależne. Jednak w X wszystkie się przenikają i oddziałują na siebie wzajemnie (są splątane) lub są skorelowane.

Epistemologia czyli poznanie jest częściowo zależne od ontologii, ale częściowo też jest czymś niezależnym i odrębnym, czyli poznajemy subiektywnie obiektywną rzeczywistość. System formalny X odpowiadający prawdzie ontologicznej jest kompletny i domknięty, natomiast system odpowiadający naszemu poznaniu jest otwarty i niekompletny. Można wyobrazić sobie kółko, które miejscami jest pokolorowane, a miejscami zawiera „dziury” spowodowane brakami pikseli w danym miejscu.

Umysł tworzy..

Witam

Jestem na forum i ogólnie w temacie nowy, lecz ostatnio przyszła mi do głowy pewna myśl.

Załóżmy, że Wszechświat umarł. Teoria Wielkiego Kolapsu się sprawdziła. Mamy stan sprzed Wielkiego Wybuchu. Nie ma czasu. Czy przy takim założeniu można mówić o tym, że "kiedyś" istniał Wszechświat? Nie ma czasu lecz wiemy, że Wszechświat istniał. Teraz nie istnieje, a czasu również nie ma. Więc można powiedzieć, że Wszechświat istniał po tym jak "umarł"?

Z góry dzięki!