Ktoś kiedyś powiedział, że Człowiek który mówi nie wie,człowiek który wie nie mówi.
Skoro więc coś poznam własnym poznaniem, będę to wiedział.
Ale jeśli wypowiem to co poznałem własnymi zmysłami, będzie to miało znikomą korzyść dla moich ziomków.Co się tyczy teorii poznanych z zewnątrz, czy dają one prawdziwe poznanie? Logicznie rozważając napotkaną myśl mogę stwierdzić, że jest pod pewnym względem prawdziwa, pod pewnym względem fałszywa, pod pewnym względem pozbawiona sensu, pod pewnym względem prawdziwa i pozbawiona sensu, pod pewnym względem prawdziwa i fałszywa,pod pewnym względem prawdziwa i pozbawiona sensu,pod pewnym względem fałszywa i pozbawiona sensu,pod pewnym względem prawdziwa i fałszywa i pozbawiona sensu.Jeśli i te rozważania zostałyby przeze mnie odrzucone,pozostaje mi empiryzm jako jedyna droga do poznania?Przy czym moje pojmowanie empiryzmu jest zgoła dziwne, gdyż to co na zewnątrz uznaje za to co wewnątrz mnie.

Oto obraz znanego malarza współczesnego Francisa Bacona, będący częścią tryptyku ukrzyżowania. Artysta ten często podejmował w swoich pracach motyw cierpienia, był też znany ze swojego ateizmu i głębokiej krytyki chrześcijaństwa.
Powyższe przedstawienie motywu ukrzyżowania, jest pozbawione jakiegokolwiek sacrum, pokazuje jedynie fizyczny ból człowieka, który z kolei przypomina raczej rodzaj zaszlachtowanego, ludzkiego robaka.
Kiedyś człowiek był częścią wyższego bytu a dzisiaj pozbawiony przez naukę swojego duchowego wnętrza jest tylko inteligentniejszym zwierzęciem, a jego życie i śmierć są pozbawione głębszego sensu?

W dzisiejszych czasach, mamy platformę pod złożone symulacje, algorytmy i inne rozwiązania. Słowem, możemy tworzyć programy i to nawet w domowym zaciszu.

Wyobraźmy sobie, że stworzyłem program, który operuje na symbolach. Posiada sztuczne zmysły (może coś zobaczyć [tj. oddzielny program tworzy obraz, a właściwy go odczytuje], usłyszeć [na tej samej zasadzie]). Posiada także emocje, może się bać, ma poczucie humoru, może ogarnąć go smutek.

Program najpierw przyjmuje wiedzę - czyli, podaję mu na przykład zdania artykułów z Wikipedii, a on przerabia je na symbole. Tworzy najróżniejsze powiązania między symbolami, definiuje czym są te elementy.

Gdy nie ma nic konkretnego do roboty, błądzi po bazie symboli. Wprawiają go one w różne emocje. Losowo próbuje różnych wiązań symboli, powstają więc pomysły. W końcu planuje też co zrobić w przyszłości, jak zachować się w poszczególnych sytuacjach.

Czy stan opisany w powyższym akapicie, można nazwać myśleniem? Czy taki program będzie już myślał? Czy może będzie tylko symulacją myślenia? Ale czym symulacja myślenia różniłaby się od myślenia ludzkiego?

Co nieco mówi o tym chiński pokój, ale czym jest w takim razie rozumienie? Czy może człowiek w wielu sytuacjach myśli tak jak komputer w chińskim pokoju?

Załóżmy, że Bóg istnieje i jest on nieskończenie dobry i kocha człowieka, czy mógłby on mieć pretensje do agnostyka, czy ateisty, który w niego nijak nie może uwierzyć, bo tak został ukształtowany, ale stara się być po prostu dobrym człowiekiem?
i czy mógłby lubić dajmy na to ojca Rydzyka, który uprawia manipulację i jest co najmniej świnią medialną?
Co wy o tym sądzicie?

Ale wywiązała się dyskusja............ A swe źródło ma tu:
www.racjon(*).spoleczna.refleksja.nad.plcia

To przegląd filozofii starożytnej i myśli chrześcijańskiej, czyli co wielcy filozofowie myśleli o kobietach i mężczyznach.

hej,
Wydaje mi się , że kochanie polega na wzajemności .
Jeżeli nasze uczucie nie zostanie odwzajemnione ... co się wówczas dzieje ?
Zwykle obojętniemy , w najgorszych wypadkach zamieniamy uczucie miłości na nienawiść , żal , zgorzknienie .
Jeżeli ja lubię ciebie a ty odwzajemnisz moje uczucia - wszystko jest cacy - niestety jeśli ty moich uczuć nie odwzajemnisz ... mamy schody !
Sądzę , że powinniśmy być niezwykle ostrożni wobec emocji i uczuć ponieważ one błyskawicznie potrafią zmieniać swe wektory . A najgorsze jest to , że ZAWSZE - wydaje się nam , że nasze emocje , uczucia są absolutnie słuszne , uprawnione , sprawiedliwe i wartościowe .
pozdrawiam
makuś

Odpowiedź na sugestię pavvel'a w dosyć absurdalnej dyskusji jaka się między nami nawiązała na wątku "Załóżmy, że Bóg istnieje" w tym samym dziale. Dyskusja zaczęła się tutaj: www.racjonalista.pl/forum.php/s,215484#w219174 Zagadnienie zostało poddane dyskusji jednak znacznie wcześniej: www.racjonalista.pl/forum.php/s,206609#w206658 W tej wypowiedzi webmaster podważył wniosek iż ateizm wyklucza kategorycznie ideę aktu stwórczego twierdząc:

>Jest to adekwatny dowód na to iż ateiści sami siebie zobowiązują do tego, aby taki dowód przedstawić, który - tym samym - byłby adekwatnym dowodem na to iż twierdzenie, które odrzucają, jest fałszywe. (..)

(webmaster) Jeżeli ktoś stawia tezę o początkach wszechświata, to ciąży na nim taki obowiązek, ale to nie ma żadnego związku z ateistami bardziej niż z innymi. Co więcej, ateista może po prostu stwierdzić, że nie wie i zawiesza osąd do czasu pojawienia się nowych faktów.

[Hmm... Czy wierzący mogą wykluczać akt stwórczy, będąc nadal wierzącymi? Według webmastera "to nie ma żadnego związku z ateistami bardziej niż z innymi".]



Nieco dalej: www.racjonalista.pl/forum.php/s,206609#w206911

(webmaster)Sygnalizujesz problem z wyobrażeniem sobie, że ktoś nie wierzy w bogów i nie zaprzecza, że świat mógł zostać stworzony (cokolwiek to znaczy; załóżmy roboczo, że wiadomo, co to znaczy). Nie ma tu żadnego związku, ponieważ:
-przyczyna świata nie musi być jakimś bogiem, nie musi być nawet osobą,
-istnienie tej przyczyny..

Czy nauka uczyniła zbytecznym istnienie Boga?

Odpowiedź pozytywna na to pytanie jest nonsensem bo, jakiego niby Boga nauka uczyniła istnienie zbytecznym?
Boga teistów, Boga deistów, Boga panteistów a może panenteistów?
<p>
1. Bóg panteistów jest tożsamy z wszechświatem, więc twierdzić, że nauka uczyniła go zbytecznym to tak jakby twierdzić nauka, że uczyniła zbytecznym istnienia wszechświata. To absurd.
2. Dla panenteistów świat jest częścią Boga – czy nauka uczynił zbytecznym istnienie świata, skoro jest on częścią Boga? To absurd.
3. Bóg deistów z założenia jest już taki, jakby go nie było. Wg Hawkinga Bóg deistów był potrzebny, aby wybrać „wartości początkowe” dla wszechświata– co udało się Hawkingowi „przezwyciężyć”. Tylko, że nie wiadomo, czemu Bóg miałaby być potrzebny do ustalenia wartości początkowych a nie miałby być potrzebny do ustalenia praw fizyki… Jeżeli wartości początkowe nie mogły same się wybrać to dlaczego prawa fizyki mogły? Pomysł zbyteczności Boga, więc raczej upada.
4. Z kolei Bóg teistów czyni cuda, ustanawia prawa fizyki i prawa moralne, stwarza nieśmiertelne dusze i wolną wolę. W teizmie czynnik duchowy panuje nad materia. Cóż, cuda są faktem a z faktami się nie dyskutuje. Pytanie czy Bóg stwarzając praw fizyki ograniczył swoją wszechmoc i pole działania we wszechświecie? Być może, ale w fizyce poza prawami mówi się wciąż o przypadku. Wg fizyki np. to, że Ziemia ma jeden Księżyc to przypadek, to, że wystąpił..

Do wszystkich tych, którzy twierdza, ze nie bedzie drugiej szansy...

Rozważcie taką rzecz. Co sprawiło, że Ty, czytający(a) te słowa, to właśnie Ty, że w mózgu tej właśnie osoby zlokalizowane jest Twoje "Ja" - a nie w mózgu Edyty Górniak, Mikołaja Kopernika czy Brigitte Bardot.
Jeśli założymy, że Boga nie ma to musimy użyć jego matematycznego substytutu- przypadku, zwanego „losem”. Czemu substytutu? – cóż – wszak osoby niewierzące, a często i wierzące, zamiast powiedzieć „Bóg sprawił’, „dar Boga” mówią „dar losu”.
Czyli, że to, iż Ty urodziłeś się, jako Ty było pewnym zdarzeniem mającym niezerowe prawdopodobieństwo, które się zrealizowało.
Weźmy rzut kostką – wypadnięcie „szóstki” także jest takim zdarzeniem – jego prawdopodobieństwo jest niezerowe – wynosi jedna szósta. Jeśli RAZ rzucę kostką nie mam pewności, że wypadnie akurat szóstka. Jednak, jeśli kostką tą rzucę sześć razy, to jest bardzo prawdopodobne, że szóstka wypadnie raz – ściśle sprawę traktując, prawdopodobieństwo tego, że szóstka nie wypadnie w ogóle wynosi 0,335 – czyli 0,665 wynosi prawdopodobieństwo, że choć raz wypadnie szóstka. Jeśli kostką rzucisz 60 razy, to wypadnie w sumie około 10 razy szóstka. Jeśli 600 – około stu.
Weźmy wygraną w totolotka – szóstkę w dużym lotku. Prawdopodobieństwo wygranej wynosi ok. 1/14 milionów. Czyli jeśli zagrałbyś 140 milionów razy, to ok. 10 razy trafiłbyś szóstkę...

Witam,

Czy ktoś mógłby przedstawić łatwą do przetrawienia definicję dyskursu? Ciągle mam nieodparte wrażenie, że w jakiś mglisty sposób łapię o co chodzi, ale chciałbym raz na zawsze, jasno i klarownie umieć zdefiniować dyskurs.

Pozdrawiam i dziękuję!