>człowiek pozbawiony przez naukę
Nauka nie pozbawia, lecz wyjaśnia.
.

>Kiedyś człowiek był częścią wyższego bytu a dzisiaj pozbawiony przez naukę swojego duchowego
>wnętrza jest tylko inteligentniejszym zwierzęciem, a jego życie i śmierć są pozbawione głębszego
>sensu?

Owszem, i bardzo mnie to cieszy

>Kiedyś człowiek był częścią wyższego bytu a dzisiaj pozbawiony przez naukę swojego duchowego
>wnętrza jest tylko inteligentniejszym zwierzęciem, a jego życie i śmierć są pozbawione głębszego
>sensu?

Życie ma taki tylko sens, jaki sam mu nadasz, na przykład swoimi działaniami i swoim systemem wartości. A śmierć jest zjawiskiem biologicznym, wpisanym w koszta bycia żywym organizmem.
Wiara w Boga nie jest potrzebna do sensownego życia. A wiara w życie po śmierci nie sprawi, że nie umrzesz. Może być jedynie demotywująca do starania się tutaj i teraz, by żyć z sensem.

---

postępuj tak, byś mógł chcieć, aby zasada twego postępowania była prawem powszechnym

A więc sensem ludzkiego życia ,jako istoty biologicznej, jest jedynie pozostawinie potomstwa i zapewnienie mu bytu?
Nierozwiąznay pozostaje również problem męczenników i ludzi cierpiących, których sytuacja i zachowanie nie mają naukowego uzasadninia.
Zwierzęta nie mają świadomości istninia i umierania

>A więc sensem ludzkiego życia ,jako istoty biologicznej, jest jedynie pozostawinie potomstwa i zapewnienie mu bytu?
>Nierozwiąznay pozostaje również problem męczenników i ludzi cierpiących, których sytuacja i zachowanie nie mają naukowego uzasadninia.
>Zwierzęta nie mają świadomości istninia i umierania

Nie wiem, czy sensem jest pozostawienie potomstwa. Niektórzy mogą z tego uczynić sens. Niektórzy nie (na przykład ja).

---

postępuj tak, byś mógł chcieć, aby zasada twego postępowania była prawem powszechnym

>Nie wiem, czy sensem jest pozostawienie potomstwa. Niektórzy mogą z tego uczynić sens. Niektórzy nie (na przykład ja).

Co jest sensem bytu? Nie mów tylko, że samo życie. Ja wiem, że masło jest maślane.

>>Nie wiem, czy sensem jest pozostawienie potomstwa. Niektórzy mogą z tego uczynić sens. Niektórzy nie (na przykład ja).
>Co jest sensem bytu? Nie mów tylko, że samo życie. Ja wiem, że masło jest maślane.

A co jest sensem sensu? Co to jest sens i po ci on?

Adam

---

Rzeczy nie są takie, jakimi wydają się być. Nie są też inne.

Co to jest sens i po ci on?

Żebym już nie musiał pytać: "dlaczego?"

>>Co to jest sens i po ci on?
>Żebym już nie musiał pytać: "dlaczego?"
   "Dlaczego" jest pytaniem o przyczynę. Pytanie o sens, cel brzmi "po co?" Dopóki nie nauczysz się stawiać właściwych pytań, nie oczekuj sensownych odpowiedzi.

---

Czyż śmierć boga nie jest lepsza, niż bóg śmierci?

>>>Co to jest sens i po ci on?
>>Żebym już nie musiał pytać: "dlaczego?"
>   "Dlaczego" jest pytaniem o przyczynę. Pytanie o sens, cel brzmi "po co?" Dopóki nie nauczysz się stawiać właściwych pytań, nie oczekuj sensownych odpowiedzi.

Odpowiedź na pytanie o sens istnienia uwalnia od pytania "dlaczego jest coś?"
Nie oczekuję na odpowiedź.

>Odpowiedź na pytanie o sens istnienia uwalnia od pytania "dlaczego jest coś?"
   Współczuję.

>Nie oczekuję na odpowiedź.
   Lekcja gramatyki. Oczekiwać można czegoś, czekać - na coś.

---

Czyż śmierć boga nie jest lepsza, niż bóg śmierci?

>>Odpowiedź na pytanie o sens istnienia uwalnia od pytania "dlaczego jest coś?"
>   Współczuję.

Zgadnij gdzie to Twoje współczucie mam?

>>Nie oczekuję na odpowiedź.
>   Lekcja gramatyki. Oczekiwać można czegoś, czekać - na coś.

Prawda.

> Zwierzęta nie mają świadomości istnienia i umierania.

Minus od miłośnika zwierząt.

>> Zwierzęta nie mają świadomości istnienia i umierania.
>Minus od miłośnika zwierząt.

.
Czy można miłować człowieka miłującego bardziej zwierzęta niż ludzi? Większą sympatię odczuwam (z pozycji agnostycznej) do człowieka, który zaleca miłować nieprzyjacioły swoje, niźli do miłośników cieląt (chyba, że po prostu lubią cielęcinę)

.

>Czy można miłować człowieka miłującego bardziej zwierzęta niż ludzi? Większą sympatię odczuwam (z pozycji agnostycznej) do człowieka, który zaleca miłować nieprzyjacioły swoje, niźli do miłośników cieląt (chyba, że po prostu lubią cielęcinę)

Wstrętne

>>> Zwierzęta nie mają świadomości istnienia i umierania.
>>Minus od miłośnika zwierząt.
>.
>Czy można miłować człowieka miłującego bardziej zwierzęta niż ludzi? Większą sympatię odczuwam (z pozycji agnostycznej) do człowieka, który zaleca miłować nieprzyjacioły swoje, niźli do miłośników cieląt (chyba, że po prostu lubią cielęcinę)
>.
Czyżbyś uważał, że człowiek niemiłujący zwierząt będzie zdolny do miłowania ludzi? Dla mnie miarą człowieczeństwa jest stosunek do słabszych, do istot, które nie mogą się bronić - dzieci i właśnie zwierząt. Ten, kto jest okrutny dla zwierząt, będzie też okrutny dla ludzi, sprawdzone.

>Czyżbyś uważał, że człowiek niemiłujący zwierząt będzie zdolny do miłowania ludzi? Dla mnie miarą człowieczeństwa jest stosunek do słabszych, do istot, które nie mogą się bronić - dzieci i właśnie zwierząt. Ten, kto jest okrutny dla zwierząt, będzie też okrutny dla ludzi, sprawdzone.
On mówił zdaje się coś innego, że mogą być tacy, którzy będą kochać zwierzęta jednocześnie nienawidząc ludzi.
I byli tacy - Hitler kochał zwierzęta (szczególnie psy) i dzieci. To nie działa w dwie strony.

>>Czyżbyś uważał, że człowiek niemiłujący zwierząt będzie zdolny do miłowania ludzi? Dla mnie miarą człowieczeństwa jest stosunek do słabszych, do istot, które nie mogą się bronić - dzieci i właśnie zwierząt. Ten, kto jest okrutny dla zwierząt, będzie też okrutny dla ludzi, sprawdzone.
>On mówił zdaje się coś innego, że mogą być tacy, którzy będą kochać zwierzęta jednocześnie nienawidząc ludzi.
>I byli tacy - Hitler kochał zwierzęta (szczególnie psy) i dzieci. To nie działa w dwie strony.

hej,
Wątpie abyśmy mogli mówić tu o kochaniu !
Bardziej chodzi o władzę i dominacje a w tym kontekście o brak zagrożenia ze strony słabszych właśnie .
Niezdolność do dialogu i partnerskiego stosunku bierze się w dużej części właśnie z uczucia zagrożenia swojej własnej pozycji .
Zwierzęta człowiekowi nie zagrażają , dzieci są raczej wobec dorosłego bezbronne ... więc mogą być tolerowane a nawet lubione przez zdegenerowane osobniki pałające żądzą bezwarunkowej dominacji , ponieważ nie zagrażają ich pozycji !

makuś

>Wątpie abyśmy mogli mówić tu o kochaniu !
>Bardziej chodzi o władzę i dominacje a w tym kontekście o brak zagrożenia ze strony słabszych właśnie .

Kochać to pojęcie subiektywne. Powiedzmy, że okazywał im uczucia, jakby je kochał. A jakie były jego motywy albo pobudki to już tylko możemy się domyślać.
Chodziło o to, że może ktoś dbać o zwierzęta, a ludzi traktować gorzej od tych zwierząt.

>A jakie były jego motywy albo pobudki to już tylko możemy się domyślać.

   Myślę, że bez względu na rodzaj tych motywów czy pobudek, to miłość, jakby nie patrzeć, wynika z egoistycznej potrzeby kochającego.
   Obiekt kochany nawet nie musi sobie z tego zdawać sprawy i często nie zdaje.

>Chodziło o to, że może ktoś dbać o zwierzęta, a ludzi traktować gorzej od tych zwierząt.

hej,
Wydaje mi się , że wyjaśniłem ten mechanizm !
Poczucie niezagrożonej dominacji pozwala na tolerowanie innych - mniejszych , niższych , słabszych ...
I tak możemy z nimi zrobić to co nam przyjdzie do głowy .
Równość podmiotów polega na wyrzeczeniu się , dobrowolnym wyrzeczeniu się swej dominacji .
To jest jednak utopia , sądzę , że raczej nierealizowalna !
pozdrawiam
makuś

>Poczucie niezagrożonej dominacji pozwala na tolerowanie innych - mniejszych , niższych , słabszych ...
>I tak możemy z nimi zrobić to co nam przyjdzie do głowy .
Może u psychopatów tak jest, ale to raczej nie jest reguła. U niektórych to właśnie zachęta do przemocy psychicznej, czy fizycznej.

>Równość podmiotów polega na wyrzeczeniu się , dobrowolnym wyrzeczeniu się swej dominacji .
>To jest jednak utopia , sądzę , że raczej nierealizowalna !
Codziennie jest realizowana przez normalnych ludzi. Inaczej nie mogłoby istnieć społeczeństwo.

>>Poczucie niezagrożonej dominacji pozwala na tolerowanie innych - mniejszych , niższych , słabszych ...
>>I tak możemy z nimi zrobić to co nam przyjdzie do głowy .
>Może u psychopatów tak jest, ale to raczej nie jest reguła. U niektórych to właśnie zachęta do przemocy psychicznej, czy fizycznej.
>>Równość podmiotów polega na wyrzeczeniu się , dobrowolnym wyrzeczeniu się swej dominacji .
>>To jest jednak utopia , sądzę , że raczej nierealizowalna !
>Codziennie jest realizowana przez normalnych ludzi. Inaczej nie mogłoby istnieć społeczeństwo.

hej,
Widzisz ... a mnie się wydaje , że to raczej polega na tym , że zdominowani rezygnują z walki o równouprawnienia !
Na pewno nie na tym , że dominujący wyrzekają się realizowania swej przewagi !
makuś

>>> Zwierzęta nie mają świadomości istnienia i umierania.

>> Minus od miłośnika zwierząt.

> Czy można miłować człowieka miłującego bardziej zwierzęta niż ludzi?

Nie chodzi o to kogo bardziej. Chodzi o to, żeby żyć w harmonii z przyrodą. Tak jak cierpienie ludzkie nie jest cnotą, tak samo zadawanie cierpienia zwierzętom jest niemoralne.

Chodziłem kiedyś po wiejskich Indiach. Zaskoczony byłem, że dzikie zwierzęta nie boją się ludzi. A w Polsce? Jak to w Polsce - żal patrzeć jak wszystko co żywe ucieka przed człowiekiem z powodu przesądów religijnych.

>Chodziłem kiedyś po wiejskich Indiach. Zaskoczony byłem, że dzikie zwierzęta nie boją się ludzi. A w Polsce? Jak to w Polsce - żal patrzeć jak wszystko co żywe ucieka przed człowiekiem z powodu przesądów religijnych.

Ojej, to zwierzęta w Polsce mają przesądy religijne?

Tak refleksja, nt miłości, ludzi i zwierząt.
Normalny, zdrowy na ciele i umyśle człowiek, kocha bezinteresownie tylko w relacji matka dziecko. Poza tą sytuacją kochamy za coś. Dlatego kochanie ludzi jako rodzaju wydaje mi się podejrzane. No bo czym je usprawiedliwić? Kocham ludzi bo... Przyczyny, które pojawią się po wielokropku będą dotyczyły świata wewnętrznego, psychicznego. Kocham ludzi bo od każdego mogę się czegoś nauczyć. Nic nie mówi to o ludziach i z gruntu, jest tezą fałszywą. Mówi za to wiele o postawie wobec ludzi, oraz oczekiwaniach osoby wypowiadającej takie twierdzenie. Ewentualnie mogą być odzwierciedleniem jakiegoś poglądu generalizującego ludzi w ramach określonej idei. Np. kocham ludzi bo w każdym mieszka Bóg. Można to sobie ładnie połączyć i powiedzieć - kocham ludzi bo każda jednostka jest nadzwyczajna i wartościowa. Wchodzimy w sferę etyki połączonej z postawami.
Ze zwierzętami jest nieco inaczej. Zastrzeżenie, słowo kocham w odniesieniu do gatunku jest na wyrost, wolałabym lubię, ale niech będzie. Jeśli ktoś mówi - kocham psy bo są wierne i przyjacielskie. Kocham konie bo są wrażliwe i piękne. Dla mnie to dość konkretny powód.
Generalizacja, która "przechodzi" w przypadku zwierząt, nie jest sensowna w odniesieniu do człowieka. Kocha się kogoś konkretnego, a nie gatunek.
Podsumowując, uważam że ludzi wystarczy szanować, zwierzęta wystarczy zostawić w spokoju, a w tych sferach gdzie są one nam niezbędne do życia (np. jako jedzenie) należy minimalizować krzywdę i dyskomfort jakich doznają.
Jednocześnie mniej razi mnie jak jeden homo sapiens da drugiemu w mordę, niż gdy homo sapiens kopnie canis.
Pozdrawiam

>A więc sensem ludzkiego życia ,jako istoty biologicznej, jest jedynie pozostawinie potomstwa i zapewnienie mu bytu?
Sens jest taki jaki sobie nadasz.

>Nierozwiąznay pozostaje również problem męczenników i ludzi cierpiących, których sytuacja i zachowanie nie mają naukowego uzasadninia.
Ależ mają. Kierując się złą wiedzą poświęcali się dla z góry przegranej sprawy (zbawienie).

>Zwierzęta nie mają świadomości istninia i umierania
Ach, no jeden gatunek ma - człowiek. mamy powody podejrzewać że inne też, przy czym niektóre potrafią nam nawet coś o tym (za pomocą nauczonego języka migowego) powiedzieć.

>A więc sensem ludzkiego życia ,jako istoty biologicznej, jest jedynie pozostawinie potomstwa i zapewnienie mu bytu?
>Nierozwiąznay pozostaje również problem męczenników i ludzi cierpiących, których sytuacja i zachowanie nie mają naukowego uzasadninia.
>Zwierzęta nie mają świadomości istninia i umierania

To ciekawe bo my też jesteśmy zwierzętami

Ale

A skąd wiesz co to jest świadomość i co ja konstytuuje?
A skąd wiesz że zwierzęta nie mają świadomości?
A kiedy na drodze ewolucji nasi dalecy przodkowie stali się świadomi (wg Ciebie przestali być wtedy zwierzętami?) ?
itd = setki podobnych ciężkich naukowych pytań.

Jak się coś gada to trzeba wiedzieć o czym sorry ale stwierdzenie że coś/ktoś nie posiada świadomości tak po prostu to lekka nonszalancja. Nad problemem świadomości głowią się od dziesiątków lat wybitni ludzie z całego świata i temat jest cholernie trudny a ty tu z taką lekkością wyskakujesz z taką tezą. Jest to naganne jak sądzę.

>Zwierzęta nie mają świadomości istninia i umierania

ho ho! możesz powiedzieć, skąd wziąłeś tak ciekawą tezę?

>>Kiedyś człowiek był częścią wyższego bytu a dzisiaj pozbawiony przez naukę swojego duchowego
>>wnętrza jest tylko inteligentniejszym zwierzęciem, a jego życie i śmierć są pozbawione głębszego
>>sensu?
>Życie ma taki tylko sens, jaki sam mu nadasz, na przykład swoimi działaniami i swoim systemem wartości.

Ale jakim systemem wartości? Z resztą, po co zwierzęciu (nawet temu inteligentniejszemu) wartości?

>>Kiedyś człowiek był częścią wyższego bytu a dzisiaj pozbawiony przez naukę swojego duchowego
>>wnętrza jest tylko inteligentniejszym zwierzęciem, a jego życie i śmierć są pozbawione głębszego
>>sensu?
>Życie ma taki tylko sens, jaki sam mu nadasz, na przykład swoimi działaniami i swoim systemem wartości. A śmierć jest zjawiskiem biologicznym, wpisanym w koszta bycia żywym organizmem.

In to jest prawda. Dobra dla każdego. "Wartość mierzymy zawartością portfela", rzekł właściciel grubego karku i dresu, bijąc właściciela knajpy kijem do bejsbola.

>Oto obraz znanego malarza współczesnego Francisa Bacona, będący częścią tryptyku ukrzyżowania<.

Witaj trickstersie !

Jestem po silnym wrażenie zamieszczonej ilustracji- obrazu Francisa Bacona.
Jestem za różnymi szkołami malarstwa,za prawem do swobodnego wykorzystywania w sztuce swoistych wizji twórców. Dzięki czemu sztuka jest bardzo bogata w formy,licząc wieki, epoki, szkoły itp. Poszukałam czego mogę się dowiedzieć o Francisie Baconie.Wykorzystałam opinię historyka sztuki. Oto co przepisałam:
"Chorobliwe napięcie. Graniczące z histerią. Skrajna egzaltacja. Zacieranie granic między sacrum, a profanum. Wściekłość wypływająca z każdej kropli farby. Niesmaczne? Czasami. Ale to chyba zależy od wrażliwości. Kto woli sztukę budzącą pozytywne uczucia, uwznioślającą, subtelną, odrzuci malarstwo Francisa Bacona. Ma do tego prawo. Bo to nie jest twórczość dla każdego. Kontrowersyjna? W dzisiejszej rzeczywistości skrajnego epatowania przemocą, wyuzdanym seksem, brzydotą, to słowo straciło na swojej mocy. Poza tym Bacon ma już stałe, choć nie mieszczące się w głównym, najbardziej cenionym nurcie, miejsce w historii malarstwa. A jednak wciąż budzi skrajne emocje. Można go uwielbiać albo nienawidzić, uważać za geniusza lub hochsztaplera. Trudno pozostać obojętnym."
Tak,nie można być obojętnym patrząc na to dzieło. Niestety jestem w tym przypadku w gronie tych , u których tu pokazane dzieło budzi odrazę do tak przedstawionego usmierconego człowieka. Niezależnie kto nim był i jakie ma się poglądy religijne, ideologiczne, itp.
Dzieki trickstercie,
Dzięki Tobie wzbogaciłam swą wiedzę o współczesnym malarstwie i wdzięczna jestem Ci za to! Zella

Cieszę się że ktoś wrażliwy zwrócił też uwagę na zamiesczony obraz
Rozumiem że niektórych takie dzieło może oburzyć jednak myślę że to jest istotna rola sztuki, zajmować się istotnymi kwestiami, prowokować i zmuszać do myślenia. Powinna mieć w sobie tą dionizyjskość, o której mówił Nietschce.

A jednak wciąż budzi skrajne emocje. Można go uwielbiać albo nienawidzić, uważać za geniusza lub hochsztaplera. Trudno pozostać obojętnym."

Albo schizofrenika, motywowanego mętną wizja ludzkich flaków na ścianie. Ale jeżeli to się dobrze sprzedaje, to czemu nie?

> Tak,nie można być obojętnym patrząc na to dzieło. Niestety jestem w tym przypadku w gronie tych , u których tu pokazane dzieło budzi odrazę do tak przedstawionego uśmierconego człowieka. Niezależnie kto nim był i jakie ma się poglądy religijne, ideologiczne, itp.

Fakt, budzi odrazę i nie wiem w jakim celu to zostało tu umieszczone. Może powinna to być reklama pilarki łańcuchowej firmy sthil? "Naszą piłą zrobisz wszystko".

Pozdrawiam.

> Tak,nie można być obojętnym patrząc na to dzieło.

Ależ można, mi jest zupełnie obojętne.

>Niestety jestem w tym przypadku w gronie tych , u których tu pokazane dzieło budzi odrazę do tak przedstawionego usmierconego człowieka.

A ja tam zupełnie nic nie widzę i gdyby nie komentarze, nie wiedziałbym co ten obraz przedstawia.
Nigdy nie rozumiałem tego typu sztuki

---

"Fakty to mają do siebie, że racja jest zawsze po ich stronie." Wuch.

<Niestety jestem w tym przypadku w gronie tych , u których tu pokazane dzieło budzi odrazę do tak przedstawionego uśmierconego człowieka.<

Witam Jad!
Cytuję twoje najistotniejsze zdanie.
Znam twoje stanowisko wobec owego dzieła!Postaram się powtórzyć dobitniej jakie jest moje zdanie po oglądzie tego obrazu!
Oczywiście , masz rację, ono budzi wstręt! Pokazane ciało człowieka w tak drastyczny sposób jest również dla mnie sztuką, która mi sie nie podoba! Na temat słowa sens, na które wypowiadało się kilku forumowiczów ,ja nie będę!To zupełnie inny temat!
Malarze , rzeźbiarze, wciąż poszukują jakiegoś nowego wyrazu dla oddania tak a nie inaczej czegoś, "co chodzi im po głowie".Wolno im! A my mamy prawo pisać,że nam się dany obraz podoba lub nie. Takie są nasze i ich prawa, zwyczaje , prawa do krytycyzmu w tym krytyka profesjonalna. Napisałam,że mnie się tak pokazane ciało -Jezusa, czy innego nieszczęśnika, nie podoba. I to jest podsumowanie całej mojej wypowiedzi!
Pozdrawiam !Zella

To najistotniejsze zdanie nie jest moje Nie ja je napisałem; cytowałem je tylko z Twojej wypowiedzi.
Moje zdanie jest takie, że nie rozumiem tego obrazu więc ani mnie on ziębi ani parzy.
Pozdrawiam.

---

"Fakty to mają do siebie, że racja jest zawsze po ich stronie." Wuch.

>Kiedyś człowiek był częścią wyższego bytu a dzisiaj pozbawiony przez naukę swojego duchowego wnętrza jest tylko inteligentniejszym zwierzęciem, a jego życie i śmierć są pozbawione głębszego sensu?

Kłamiesz. Kiedyś kościół narzucał człowiekowi sens życia, a za sprzeciw można było zginąć na stosie. Dziś ludzie mają czelność samodzielnie ustalać sobie to co w życiu jest najważniejsze i nie bać się kościołów.

---

"I ciebie nagabują o twe "tak" lub "nie". Biada, jeśli zechcesz między "za" i "przeciw" wcisnąć swój stołek." (F. Nietzsche)

Poruszająć tę kwestię miałem na myśli również inne religie, które towarzyszyły człowiekowi od samego początku, o starożytne mity i obrzędy, które nowożytney człowiek ustawicznie zwalcza od czasów nowozytnch.

Nie musimy bać się kościołów, ale dalej boimy się śmierci i cierpinia

>Nie musimy bać się kościołów, ale dalej boimy się śmierci i cierpinia

A cóż ci religia daje takiego, co zmniejsza strach przed cierpieniem, kolego? Strach przed cierpieniem to moze ewentualnie recepta na morfinę zmniejszyć.

>A cóż ci religia daje takiego, co zmniejsza strach przed cierpieniem, kolego? Strach przed cierpieniem to moze ewentualnie recepta na morfinę zmniejszyć.

Albo na Tramal.

---

and that's it.

>>A cóż ci religia daje takiego, co zmniejsza strach przed cierpieniem, kolego? Strach przed cierpieniem to moze ewentualnie recepta na morfinę zmniejszyć.
>Albo na Tramal.

Dziewczyny, najlepsza na wszystko jest lewatywa.

>>>A cóż ci religia daje takiego, co zmniejsza strach przed cierpieniem, kolego? Strach przed cierpieniem to moze ewentualnie recepta na morfinę zmniejszyć.
>>Albo na Tramal.
>Dziewczyny, najlepsza na wszystko jest lewatywa.
>

A jeszcze nie tak dawno twierdzono, że puszczanie krwi...

>Nie musimy bać się kościołów, ale dalej boimy się śmierci i cierpinia

   Strach przed kościołami to strach przed ludźmi. Oszusta zwanego księdzem boję się tak, jak dresiarza z bejsbolem. Mogę mieć tylko nadzieję, że moje prawnuki nie będą musiały się ich bać. Ja przecież nie muszę już być bez przerwy uzbrojony jak to było w Średniowieczu.
   Strach przed śmiercią i cierpieniem to strach przed naturą. Tego się ludzie boją i bać będą zawsze. Nie mam, jak w przypadku tego pierwszego strachu nadziei na to, że moje prawnuki nie będą bały się śmierci. Można mieć tylko nadzieję na lepsze lekarstwa przeciwbólowe i na to, że wbrew sadyście -- księdzu eutanazja będzie dopuszczona przez prawo.

trickster ma trochę racji.
Ateizm może być smutny i pusty, nie zostawi nadziei, nie przytuli, nie ukoi, czujesz się nago w nocy na polu lodowym. Wokół tylko ciemność, a nogi przymarznięte do podłoża. Trzymasz w ręku tę gołą prawdę, tę dorosłość i nie wiesz, co z nimi dalej zrobić; są momenty, że chcesz być znowu dzieckiem, ale już za późno.

Trudno mi mówić za wszystkich, ale wielu potrzebuje duchowości, mistycznego kontaktu z absolutem, święta od ziemskich spraw, poczucia jedności ze wszechświatem, przynależności, pogrążenia się w czymś większym i nieskończonym.
Ateizm to tylko negacja i odrzucenie, nie ma nic w zamian.

>trickster ma trochę racji.
>Ateizm może być smutny i pusty, nie zostawi nadziei, nie przytuli, nie ukoi, czujesz się nago w nocy na polu lodowym. Wokół tylko ciemność, a nogi przymarznięte do podłoża. Trzymasz w ręku tę gołą prawdę, tę dorosłość i nie wiesz, co z nimi dalej zrobić; są momenty, że chcesz być znowu dzieckiem, ale już za późno.
>Trudno mi mówić za wszystkich, ale wielu potrzebuje duchowości, mistycznego kontaktu z absolutem, święta od ziemskich spraw, poczucia jedności ze wszechświatem, przynależności, pogrążenia się w czymś większym i nieskończonym.
>Ateizm to tylko negacja i odrzucenie, nie ma nic w zamian.

Sartre już to dawno zauważył... Myślę, że ci którzy nie zauważają tego aspektu ateizmu, nie do końca rozumieją jego konsekwencje. Co oczywiście nie oznacza, że postawa teistyczna jest bardziej "prawdziwa" niż ateistyczna.

>Trudno mi mówić za wszystkich, ale wielu potrzebuje duchowości, mistycznego kontaktu z absolutem, święta od ziemskich spraw, poczucia jedności ze wszechświatem, przynależności, pogrążenia się w czymś większym i nieskończonym.
>Ateizm to tylko negacja i odrzucenie, nie ma nic w zamian.

Nie wiem, mi tam nie brakuje poczucia "jedności z wszechświatem", duchowości i takich tam. I nie wymaga to święta od ziemskich spraw, wręcz przeciwnie jest świętem ziemskich spraw.

>Trudno mi mówić za wszystkich, ale wielu potrzebuje duchowości, mistycznego kontaktu z absolutem, święta od ziemskich spraw, poczucia jedności ze wszechświatem, przynależności, pogrążenia się w czymś większym i nieskończonym.
>Ateizm to tylko negacja i odrzucenie, nie ma nic w zamian.

Tyle tylko, że i duchowość, i mistycyzm, i nieskończony byt, to wpajane nam od dzieciństwa oszustwa, na których opieramy wizję swojego świata.
A co, jeśli wszyscy uczeni bylibyśmy szacunku do życia i zrozumienia jego niepowtarzalności zamiast prania mózgów bredniami o zmartwychwstaniach, reinkarnacji itp.? Gdyby dziecko rozumiało, że jego kolega z ławki wcale nie pójdzie do nieba, albo piekła, a zniknie tak samo, jak nie było go wcześniej? Czy wtedy sensem nie mogłaby być prawdziwa, niezależna od niczego, czysta miłość do drugiego człowieka, który tak samo jak ja stanowi inteligentną formę życia, ale istniejącą tylko raz?
Jeśli jeszcze ktoś uważa, że ateista jest wyprutym z uczuć i ubogim w doznania grzybem, to śpieszę wyjaśnić, że tak może myśleć tylko człowiek zindoktrynowany ślepym posłuszeństwem narzuconej religijności. Nie mieści mu się w głowie model wykwintniejszego rozumienia świata jako wspaniałości posiadanego życia.
Przykładem ateisty wcale nie zahukanego bezsensem życia jest np. zmarły prof. Religa. Wiele osób z tego forum wyrwało się z ucisku baśniowych wymysłów i otrzymaliśmy klarowny i prosty obraz.
Wczoraj rozmawiałem z 60 letnią kobietą. Nowotwór wątroby. Sieje po wszystkich tkankach. Rozpłakała się mówiąc:"dlaczego mi to robisz boże? Dlaczego?" Co mam odpowiedzieć? Boga nie ma? To mutują komórki? Zawali się wtedy jej cały świat. Gdyby natomiast wiedziała, że to jest epilog jej życia wcale z nim nie związany mentalnie, a wymuszony przez jej biologię, że tak naprawdę nie można mieć do nikogo pretensji? Czy nie byłoby jej lżej?

---

jestem jednym z miliardów szczęściarzy pośród bilionów pechowców, któremu udało się zobaczyć świat...

>wtedy sensem nie mogłaby być prawdziwa, niezależna od niczego, czysta miłość do drugiego człowieka, który tak samo jak ja stanowi inteligentną formę życia, ale istniejącą tylko raz?
Ja nic nie wspomniałem o tym co po śmierci, ani o miłości, ani o żadnej mitologii. Mówię o wewnętrznych potrzebach. Zgadzam się, że niektórzy mogą je posiadać, inni nie i też nie są gorsi. Czasem to wychodzi w pewnym okresie, czasem nigdy. Każdy jest inny.

>Jeśli jeszcze ktoś uważa, że ateista jest wyprutym z uczuć i ubogim w doznania grzybem, to śpieszę wyjaśnić, że tak może myśleć tylko człowiek zindoktrynowany ślepym posłuszeństwem narzuconej religijności.
Hehe, na pewno nie jest grzybem. Też byłem ateistą to wiem. Nie twierdzę, że życie ateisty musi być puste i ponure. Ale jestem świadomy, że u niektórych mogą się pojawić potrzeby jak te o których napisałem wcześniej i też OK. Z tych potrzeb między innymi wzięły się i nadal się utrzymują wszystkie religie.

>Przykładem ateisty wcale nie zahukanego bezsensem życia jest np. zmarły prof. Religa.
Nie siedziałem w głowie Religii i nie wiem, czy był szczęśliwy z powodu swojego ateizmu. Na zewnątrz nie robił wrażenia człowieka radosnego i spokojnie kontemplującego życie, pomimo niewątpliwych osiągnięć.

>Wczoraj rozmawiałem z 60 letnią kobietą. Nowotwór wątroby. Sieje po wszystkich tkankach. Rozpłakała się mówiąc:"dlaczego mi to robisz boże? Dlaczego?" Co mam odpowiedzieć? Boga nie ma?
Przecież nie musisz odpowiadać za Boga.

>Gdyby natomiast wiedziała, że to jest epilog jej życia wcale z nim nie związany mentalnie, a wymuszony przez jej biologię, że tak naprawdę nie można mieć do nikogo pretensji? Czy nie byłoby jej lżej?
Wątpię, najwyżej by wzdychała "dlaczego mi to robicie komórki", ateista tak samo cierpi jak każdy.

>Ateizm to tylko negacja i odrzucenie, nie ma nic w zamian.

I czyż to nie jest piękne? Móc samemu stworzyć własną moralność, własny system wartości, własną hierarchię. Moim zdaniem to jest o wiele lepsze od religii, stworzonej dla leni!

---

"I ciebie nagabują o twe "tak" lub "nie". Biada, jeśli zechcesz między "za" i "przeciw" wcisnąć swój stołek." (F. Nietzsche)