Nadszedł czas życzeń.
Jako że nic nie kosztują - wiele tych życzeń.
Dużo szczęścia - to jedno z najbardziej typowych.
Ale szczęście ma w sobie coś irracjonalnego. Mówimy przecież (z nutką ironii) : ma więcej szczęścia niż rozumu. Czy - paradoksalnie - można być szczęśliwym - nie mając szczęścia, mając tylko przysłowiową głowę na karku, słowem - rozum, którego wszak nikomu nie życzymy, bo sugerowałoby to, że komuś go brak?

A wy? Czego bardziej pragniecie: szczęścia, czy rozumu?
Czego wam życzyć?

Chciałbym zrozumieć ten nurt od podstaw i poprzez dialog. Czy ktoś pomoże?

Witam czy ktoś mógłby mi polecić literaturę dotyczącą filozofii egzystencjalnej? Szczerze powiem że wiem o niej tyle co ze szkoły, a chciałbym się bardziej zagłębić w owej tematyce. Od razu proszę jeżeli to możliwe o coś co bardzo mnie nie przerośnie, co będę w stanie zrozumieć i mnie aż tak znacząco nie przerośnie. (na dobry początek )

Witam

Jako uczeń klasy o profilu kulturowym uczęszczam na lekcje tzw. edukacji filozoficznej(bardzo ciekawe, ale to jedynie zasługa nauczyciela); średnio dwa razy na semestr mamy za zadanie napisać esej filozoficzny. Temat ostatniej pracy jaki sobie wybrałem brzmiał: "Wolność należy do istoty człowieka? Czy należy do niej wychowywać?" Bez obawy ja nie mam zamiaru prosić was o pomoc - prace napisałem i oddałem w listopadzie.

Mimo, że prace nad "esejem" skończyłem w zeszłym miesiącu jej temat nie daje mi spokoju. Na pytania zadane w temacie odpowiedziałem twierdząco i swojego zdania nie zmieniłem. Nie bójcie się, nie mam zamiaru umieszczać tu swojej pracy, chce jedynie to samo pytanie, które postawione zostało w temacie wątku zadać Wam, drodzy forumowicze.Co o tym sądzicie?

P.S. Tak przy okazji, to nauczanie filozofii zbuntowanych licealistów to raczej dziwny pomysł

Tytuł tego wątku odwołuje się do książki Monoda, której za chiny ludowe nie mogę nigdzie dostać - zostawmy to jednak. O co mi chodzi - istnieje już co prawda podobny wątek na forum, jednak fajnie by było, gdy skupić się tylko na jednej sprawie: czym właściwie w naukach przyrodniczych jest przypadek? Z jednej strony mówimy o "konieczności" praw przyrody, z drugiej, np w teorii ewolucji, jednym z jej mechanizmów są przypadkowe mutacje. No właśnie, przypadkowe. Czy jest to jakaś dodatkowa, zewnętrzna "siła chaosu" (sam to wymyślam na poczekaniu) czy po prostu przypadkiem nazywamy coś, czego nie potrafimy zmierzyć i zważyć, więc traktujemy to w kategoriach prawdopodobieństwa? Ujmując sprawę nieco napuszenie, jaki jest metodologiczny status przypadku?

Ponieważ istniej już kilka wątków o książkach, proponowałby wątek filmowy. Do założenia zachęciła mnie propozycja "Sceptymuchy":

"Persepolis" - ciekawa propozycja, dostępna także w kilku częściach na YuTube:
PERSEPOLIS [1/8] - lektor PL - tu:
Więcej o filmie np. tu:

Czy ktoś podpowiedziałby inne propozycje filmowe? Zima przylazła, wieczory długawe...

Cześć.
Temat niniejszego postu będzie rozwinięciem dyskusji, jaka się wywiązała po mojej wypowiedzi w sąsiednim wątku ,,Chamstwo Terlikowskiego''.
Dlaczego to Europa stworzyła nowoczesną cywilizację naukowo-techniczną? Przypadkiem? Nie, sprawił to europejski sposób myślenia. Co to znaczy? Skupcie się, bo dziś już cały świat myśli po europejsku i niełatwo to zrozumieć. Nie piszę tego, by kogoś urazić - też nie mogłem bardzo długo zatrybić, choć mój profesor tłumaczył mi do znudzenia. Oto pewien przykład.
Jak wiecie, w czasie II wojny Japończycy walczyli fanatycznie, do ostatniego żołnierza - całe oddziały popełniały samobójstwo, nie chcąc trafić do niewoli.
Ale zdarzały się przypadki, gdy żolnierz, który jednak wpadł w ręce Amerykanów, dobrowolnie udzielał informacji, potrafił wskazać wrogowi kryjówkę swoich kolegów, stał uśmiechnięty i patrzył, jak Amerykanie palą żywcem jego kumpli miotaczami ognia. Alianccy psychologowie wojskowi zachodzili w głowę, co jest przyczyną takiego zachowania, tak przecież różnego od europejskiej tradycji.
A przyczyną były różnice w sposobie pojmowania świata, wynikające z odmiennych religii. Japońska kultura jest buddyjsko-shintoistyczna, a buddyzm to wiara w karmę, czyli przeznaczenie. Dostać się do niewoli to największa hańba, ale jednak tak chcieli bogowie, tak chciała karma, więc nie można się jej przeciwstawiać i trzeba się zachowywać, jak na zhańbionego przystało - czyli wydać swoich. Oczywiście mniej religijni żołnierze zachowywali się..

A dokładniej:
Wpływ tamtej starożytnej filozofii wielkich mistrzów na rozwój myśli ludzkiej.
I współczesnych i ich dorobek w tym sensie.
Żaden wielkich mistrzów począwszy od Konfucjusza a skończywszy na Jezusie nie napisał osobiście ani słowa.Myśli ,które wypowiadali były spisane( na pewno z jakąś interpretacja)dopiero po ich śmierci przez uczniów.Wycisnęły jednak ogromny wpływ
na kształtowaniu się obyczajów,praw,ustrojów,etyki ,a przede wszystkim posłużyły do budowy podstaw wielu religii.
A co w tym kontekście zawdzięczamy współczesnym filozofom?

Sporo ostatnio poruszono wątków o chrześcijaństwie i chrześcijańskich korzeniach Europy. Wiele takich, w których z uporem maniaka udowadnia nam się , że "nie wszystko było złe" w tym naszym (na szczęście już nie moim) chrześcijaństwie. Jeden z wyższych dostojników KK (naprawdę nie pamiętam który) grzmiał z okazji świąt, jakie to niektórzy chcą się w barbarzyński sposób pozbyć wspomnianych "korzeni". Pewnie i do mnie to było skierowane, bo do takich 'barbarzyńców" się zaliczam. Zresztą każdy sposób uważam za dobry, choć od razu zaznaczam, że jako istota rozumna nigdy nie posunąłbym się do metod jakie stosował Kościół nawracając niewiernych i innowierców na jedynie słuszną wiarę.

Dlatego tak często wyciągany argument o chrześcijańskich korzeniach Europy powinien działać raczej na niekorzyść samych chrześcijan. Kto dobrowolnie zapuszczał te "korzenie"? W Polsce mieliśmy przecież Krzyżaków, którzy chrzcili mieczem i krwią narody ich zdaniem pogańskie. Oczywiście pod "płaszczykiem" (dosłownie, takim białym z czarnym krzyżem na plecach) krzewienia wiary podbijali znaczne tereny dla siebie. Nawet dzisiaj nie brakuje różnego rodzaju rycerzy jezusowych, legionów najświętszej panienki, czy "obrońców krzyża" gotowych walczyć z innowiercami lub poganami. Przedchrześcijańska Europa pełna była rozmaitych ludów ze swoimi dziwacznymi wierzeniami zanim ktokolwiek usłyszał o Jezusie. Jednak podbijanie ludów uznawanych za pogańskie zmuszały ich władców do przyjmowania chrześcijaństwa, aby nie..

Witam wszystkich od niedawna zajmuję się pisaniem i rozważaniem na temat : KLasmtwo w nauce.Defekt moralny,czy błąd epistemologiczny.czekam na Wasze rozważania na ten temat będą mi zapewne bardzo przydatne.

Pozdrawiam Wszystkich czytelników tej strony.