Otwieram wątek na potrzeby dyskusji nad artykułem w "Tygodniku Powszechnym".
Link do artykułu: tygodnik20(*)t.pl/1546,1417277,1,dzial.html

Dyskusja ma za zadanie ustalenie czym jest wiara, dlaczego ludzie wierzą oraz czy wiara zawsze zmierza do Boga?
Dlaczego słowa religia i wiara się łączą?
Dlaczego uznaje się, że człowiek wierzący to jednocześnie wyznawca jakiejś religii?

Pod artykułem pani Elżbiety "Cud na poważnie" zrobiła się dyskusja, a komentarze już nie dotyczą artykułu, więc tutaj będzie lepsze miejsce do wymiany poglądów. Sama chętnie wezmę udział w dyskusji.

Zapraszam,
Iwona

Wczoraj prowadziłem rozmowę z człowiekiem, o odmiennym poglądzie na rzeczywistość od mojego.
Myślę, że jeden fragment rozmowy jest na tyle istotny, by o nim opowiedzieć.
Człowiek ten to mężczyzna w wieku 30 lat, ale nie podam tu jego personaliów z oczywistych powodów.

W którymś momencie rozmowy weszliśmy na temat podbudowywania roszczeń do prawdy przez pseudonaukę, zjawiska paranormalne itp.
Wiedziałem, że ten wierzy w rzeczy nadprzyrodzone, zjawiska paranormalne i niewyjaśnione jeszcze przed rozmową.
Tak czy inaczej w temacie powiedział, że wierzy w te wszystkie nadprzyrodzone nonsensy.
W takim momencie nie pozostało mi nic innego, jak zapytać dlaczego, z jakich powodów bez żadnych dowodów potrafi uznać wszystkie te twierdzenia za prawdziwe ?

Może będzie to dla kogoś zaskoczeniem, a może niektórzy z was spotkali się z takim przypadkiem lub osobiście podzielają jego zdanie.

W odpowiedzi na moje pytanie, powiedział:
"Wierzę w te wszystkie rzeczy ponieważ rzeczywistość jest monotonna i nieciekawa."

Nie wiem, jaka byłaby reakcja kogokolwiek z was na tak niedorzeczny, absurdalny i nielogiczny argument i postawienie sprawy w ten sposób.
Nie biorąc sobie jednak tego do siebie pomyślałem, że spróbuję mu to wyperswadować w bardziej logiczny sposób:

"Jeżeli tak stawiasz sprawę, to jesteś w dużym błędzie i masz duży problem.
Gdybyś śledził badania naukowe i odkrycia jakie dokonuje nauka, to rozwiało by twoje wątpliwości i przekonanie o tym, że rzeczywistość jest nudna. Jesteś świadomy..

Zwrócono mi uwagę, że sienkiewiczowski Kali, jest moim ulubionym bohaterem literackim, więc postanowiłem poświęcić mu cały wątek. Zastanawiam się, czy przypadkiem Sienkiewicz nie przemycił świadomie, albo mimowolnie doskonałej krytyki katastrofalnych zachowań społecznych, która była adresowana do Polaków.
Chyba każdy zna to słynne zdanie Kalego z "Pustyni i w puszczy", które sprawia zasadnym wystawienie pomnika dla tej postaci, w zwiąku z naszym polskim kontekstem kulturowym. Zamiast nieciekawego wizerunkowo Sienkiewicza lepiej było wystawić pomnik Zagłobie z Kalim idącym pod rękę.

Przykładów kalinizmu nie trzeba daleko szukać, są wszędzie, prawie w każdym z nas i zapewniam was, że dopóki nie zrobi się z nimi porządku, to mamy szlaban kulturowy w rozwoju i mimo marszu z głośnymi okrzykami jedynie poprawnych treści, to faktycznie dreptamy w miejscu.

Ciekaw jestem jaki będzie wasz odzew i zainteresowanie tym tematem.

Motto z Kodeksu Karnego:

Art. 130. § 1. Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 132. Kto, oddając usługi wywiadowcze Rzeczypospolitej Polskiej, wprowadza w błąd polski organ państwowy przez dostarczanie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub innych przedmiotów albo przez ukrywanie prawdziwych lub udzielanie fałszywych wiadomości mających istotne znaczenie dla Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Myślałem, że żadne ludzkie szaleństwo nie jest mnie w stanie zaskoczyć, ale zmieniłem zdanie po trafieniu na internetową witrynę Mężczyźni dla Rodziny.

Takiej dawki nienawiści i pogardy do kobiet jeszcze dotąd nie spotkałem.
Pozwolę sobie zacytować dwa fragment tekstów zamieszczonych na tej antykobiecej stronie:
Cytat:
Cytat:

Jak mniemam każdy zarejestrowany na forum racjonalisty.pl otrzymał w całości tekst pod tytułem: Polscy apostaci w Watykanie. Ja sam skupię się na tym fragmencie tego tekstu:

"Jesienią 2008 polscy biskupi odrzucili instrukcje watykańskie i wprowadzili polskie - aby występowanie z Kościoła było możliwie trudne. Uregulowano przede wszystkim techniki psychomanipulacji i wywierania wpływu na osobę chcącą dokonać apostazji, która po takich ostrzeżeniach dostaje czas do namysłu, który może trwać np. pół roku, jeśli ksiądz arbitralnie uzna, że jest to uzasadnione. Apostazja została zabroniona niepełnoletnim (choć chrzest jest dozwolony nawet niemowlętom). Trzeba ją odpowiednio uzasadnić. Należy dołączyć świadectwo chrztu. Biskupi odrzucili także respektowanie apostazji Polaków dokonanych za granicą na innych zasadach, a wcześniejsze tego rodzaju uznane apostazje mogą być anulowane. O nowych zasadach więcej pisałem w tekście Biskupi osaczają apostatów.

Nawet jeśli niektórzy księża po ludzku podchodzą do ludzi chcących wypisać się z Kościoła, to jednak aktualna instrukcja biskupów jest zachętą do gwałcenia wolności sumienia osób niewierzących. A że tak właśnie w praktyce działa - doskonale wiemy z licznych doniesień osób z całej Polski, którzy napotkali problemy z apostazją."

1.Moją uwagę przykuło najpierw takie stwierdzenie, które pojawiło się w tym tekście:

"Apostazja została zabroniona niepełnoletnim (choć chrzest jest dozwolony nawet niemowlętom)."

Nie wiem do czego zmierzali redaktorzy..

"Czy umysł jest/nie jest częścią przyrody?"
Jeżeli jest/nie jest to w jaki sposób?
I czy w ogóle pojęcie umysłu jest jeszcze do czegoś potrzebne? (Bo zakładam - być może naiwnie - że sam umysł bywa użyteczny).
Tytuł wątku zapożyczyłem z jednego z rozdziałów książeczki prof. A. Nowaczyka (2008), Filozofia analityczna, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Zachęcam do przeczytania "Superstition" Roberta Ingresolla www.infide(*)t_ingersoll/superstition.html, może nic nowego, ale świetnie się czyta.

Wrzucę smaczny fragment, zamiast Hiszpania można spokojnie czytać Rzeczpospolita, miałem nawet zamienić w tekście, ale nie wiem, czy po angielsku też jest w rodzaju żeńskim:

At that time all
nations were in the darkness of superstition. At that time
world was governed by priests. Spain clung to her creed. Some
nations began to think, but Spain continued to believe. In some
counties, priests lost power, but not in Spain. The power behind
her throne was the cowled monk. In some countries men began to
interest themselves in science, but not in Spain. Spain told her
beads and continued to pray to the Virgin. Spain was busy saving
her soul. In her zeal she destroyed herself. She relied on the
supernatural; not on knowledge, but superstition. Her prayers were
never answered. The saints were dead. They could not help, and the
Blessed Virgin did not hear. Some countries were in the dawn of a
new day, but Spain gladly remained in the night. With fire and
sword she exterminated the men who thought. Her greatest festival
was the Auto da Fe. Other nations grew great while Spain grew
small. Day by day her power waned, but her faith increased. One by
one her colonies were lost, but she kept her creed. She gave her
gold to superstition, her brain to priests, but she faithfully
counted her beads. Only a few days..

Czym jest humanizm w moim rozumieniu, jak nie poglądem na świat i filozofią opartą na naturalizmie, który cechuje wyjaśnianie rzeczywistości przyczynami czysto naturalnymi. Bez potrzeby odwoływania się do transcendentalnego opisu świata, cudów, reinkarnacji, czy bóstw.
Humanistów charakteryzuje pragnienie pojęcia rzeczywistości dzięki meodom naukowym, krytycznemu myśleniu, swobodnemu dochodzeniu do rzetelnej wiedzy, za pomocą logicznego rozumowania, empiryzmu, sceptycznego spojrzenia na twierdzenia, opinie i roszczenia.
Nie uciekając się do wierzeń, religii humanista chce dojść do wytłumaczenia praw etycznych za sprawą rozumu. Dzięki realistycznej etyce bazującej na ludzkim rozumie, solidnej i uczciwej wiedzy, doświadczeniu humaniści są pewni tego, że można stworzyć lepsze społeczeństwo. Społeczeństwo sprawiedliwe i ucziwe, bardziej dojrzałe, demokratyczne, współczujące i ludzkie. Dzięki czemu miejsce, które zamieszkujemy czyli Ziemia była by miejscem bardziej przyjaznym. Humanizm naturalistyczny jest swoistego rodzaju odgrzebaniem człowieka z gruzów irracjonalności.

Wpis również na blogu:
eksplorator.wordpress.com/

Być może sprawa była już poruszana, ale że nie udało mi się owego poruszania namierzyć, tedy pytam:
Jak wyglądają lekcje etyki tam, gdzie mimo wszystko są? Czy - poza nazwą - różnią się czymś od religii?

Racjonalność najczęściej jest utożsamiona z prawdziwością. Jest to obecnie dominujący pogląd. Ponieważ nie da się zaprzeczyć występowaniu irracjonalności w świecie, jej obecność tłumaczy się pomyłką, błędem mającym swe źródło w niedoskonałości poznania ludzkiego. Również niedoskonałość ludzkiego poznania stanęła u podstaw tłumaczenia irracjonalności w tych naukach, w których przyjmuje się jakąś wyższą siłę sprawczą. Bezsens wiary, zła itp. jest pozorny, wynika z ludzkiej niedoskonałości, która jest powodem niedostrzegania przyczyn zastanego stanu rzeczy.
Na przekór tym tendencjom wychodzi koncepcja archetypu. Archetyp nie jest błędem, wypaczeniem czy niedoskonałością, a jednocześnie jest irracjonalny. Jeżeli więc archetypy istnieją, niesie to za sobą poważne konsekwencje w rozumieniu rzeczywistości.
A co wy sądzicie o archetypach? Czy istnieją? Osobiście jestem zwolenniczką tej koncepcji ale zdaję sobie sprawę, że nie ma jednoznacznych rozstrzygnięć w tym temacie i archetyp nadal pozostaje jedynie hipotezą

Słowniczek:
Termin "archetyp" został zaczerpnięty z Corpus Hermeticum i dzieła Pseudo-Dionizego Aeropagity De divinis nominibus. W odniesieniu do psychologii używany był przez Adolfa Bastiana. Nietzsche pisał, że we śnie ujawniają się prastare sposoby rozumienia, które są podstawą, na której rozwinął się człowiek. Hubert Mauss pisząc o pojęciu mana określa je mianem kategorii obecnej tak w umysłowości człowieka pierwotnego jak i współczesnego. Podobną ideę przedstawia Lévy-Bruhl..