W tym wątku szczególnę będę cenił sobie wypowiedzi radykalnych ateistów, ale do wyrażania swoich poglądów zapraszam wszystkich.
Wśród radykalnych ateistów ( tych co nie wierzą w życie pośmiertne ) panuje przekonanie że po śmierci jest NIC. Zwróćmy uwagę na czasownik "jest". Hmmm... Skoro NIC jest to nie jest już niczym bo istnieje ( jest pewnym bytem ). Nawet jeśli jest pewnym brakiem ( tak jak próżnia jest brakiem materii ) to jednak jest. Wniosek NIC nie jest. A więc jest tylko coś.
Dobrze jeśli ktoś z ateistów będzie odwoływal się na niepojęte NIC, bo przypomina to trochę powoływanie się na nieodgadnionego Boga z którym ateiści przecież walczą...

Witam,
To mój pierwszy post na tym forum więc proszę o wyrozumiałość.W ciągu ostatnich kilku miesięcy miałem okazję rozmawiać z wieloma osobami wierzącymi i za każdym razem w momencie, w którym przyznawałem, że jestem ateista pojawiało się pytanie:"Czy jako ateista jesteś nihilistą?".Niektórzy ludzie szli o krok dalej i wręcz stwierdzali, że jestem nihilistą.Przyznam szczerze, że ogarniał mnie wtedy pusty śmiech, ale starałem się rzeczowo wyjaśnić swoje stanowisko(choć nie zawsze trafiało to do ludzi).Postanowiłem się zastanowić skąd bierze się taki sposób myślenia i oto do czego doszedłem: Ateizm -> odrzucenie Boga-> odrzucenie wiary Chrześcijańskiej -> odrzucenie zasad moralnych głoszonych przez krzewicieli tej wiary i Biblię -> nihilizm.Pomimo, że to rozumowanie, z punktu widzenia osoby wierzącej, jest logiczne to de facto jest błędne i krzywdzące dla ateistów, gdyż określa nas jako osoby z definicji niemoralne i złe.I tu moje pytanie czy ktoś z Państwa spotkał się z takimi reakcjami na swoje poglądy i co Państwo sądzą na temat stwierdzenia "ateizm = nihilizm"?
Pozdrawiam

Witam!
Szczerze mówiąc, zaskoczyło mnie to, co znalazło się na forum racjonalisty. Wy, we własnej osobie, jesteście dla mnie dowodem na to, że człowiek potrzebuje Boga. Nawet niezależnie od wznania. Racjonaliści? Kontynuatorzy myśli Voltaire'a? Propagował on "uprawę własnego ogródka", odrzucał wszelkie rozważania metafizyczne, uzawając je za stratę czasu. Tutaj widzę coś innego. Filozofia, Bóg... Dziękuję wam za to, że uświadomiliście mi, że ludzie potrzebują Boga istniejącego, czy też nieistniejącego. Taka jest ludzka natura. Nie da się zatrzymać myśli umysłu i głosu serca.

Wydaje mi się, że racjonalistę można porównać do dojrzałego mężczyzny a fanatyka religijnego do niedojrzałego dziecka. Dorosły stara wytłumaczyć się dziecku, że ludzie nie mogą fruwać jak Batman, a dzieci mimo że nie mają argumentów, upierają się że tak właśnie można bo widzieli w TV.

I jeszcze jeden tekst, który mam nadzieję poddacie ostrej krytyce:
Czy Jaś mający 7 lat to ta sama osoba za 20 lat?
Przecież Jaś mały ma 150 cm wzrtostu, waży 50 kg, nie ma pojęcia co to całka i jest jeszcze głupiutki.
Jaś duży ma 192 cm wzrostu, waży 100 kg, w dodatku jest profesorem fizyki na uniwersytecie i cieszy się szacunkiem jako bardzo mądry mężczyzna.
Czy te dwie postacie to ta sama osoba? Czy może inna?
Chyba jednak coś je łączy? Bez małego Jasia nie było by dużego. Ale mimo to Różnią się niemal pod każdym względem. Nawet ich umysły i świadomość są inne.
W świetle powyższych refleksji nasuwają mi się wniosek:
każdy z nas ma wewnętrzne, niezmienne ,,ja,, które żyje także po śmierci ciała ( no bo jest niezmienne )

Co jest dla was ważniejsze: życie czy szczęście? Wydaje się, że szczęście powinno być ważniejsze, bo życie nie jest lepsze od braku życia, a szczęście jest lepsze od braku szczęścia. Życie nie jest lepsze od braku życia, bo jak nie żyję to mnie to nie dotyczy. Nie byłoby dla mnie żadną tragedią, gdybym się nie urodził, a śmierć mnie nie dotyczy, bo po śmierci mnie nie ma. Wygląda to tak, że nie jest ważne to, czy żyję, czy nie, a jeżeli żyję to ważne jest to, czy jestem szczęśliwy, czy nie jestem szczęśliwy. Ale spotkałem się z opinią, że życie powinno być ważniejsze od szczęścia, bo życie jest warunkiem koniecznym szczęścia, a więc dzięki życiu można być szczęśliwym. Można na to popatrzeć z punktu widzenia człowieka żyjącego i docenić to, że dzięki niemu się jest szczęśliwym i stwierdzić, że życie jest lepsze od braku życia, bo w przypadku życia można być w 3 stanach: nieszczęśliwy, "ani szczęśliwy ani nieszczęśliwy", szczęśliwy,a w przypadku braku życia tylko "ani szczęśliwy ani nieszczęśliwy". Ale znów można powiedzieć, że w przypadku braku życia szczęście nie byłoby do niczego potrzebne i po prostu docenia się to, że życie jest szczęśliwe. Poza tym nie do końca można powiedzieć, że człowiek nieżyjący jest "ani szczęśliwy ani nieszczęśliwy". O jego szczęściu nie można nic powiedzieć, bo jest ono nieokreślone. Jaki jest wasz pogląd na ten temat? Jakbyście odpowiedzieli na pytanie: czy jesteś w stanie w dążeniu do szczęścia ryzykować życiem?

Gdybym chciał unikać w swoim środowisku ludzi, którzy choćby od czasu do czasu udają kogoś kim nie są, to chyba bym musiał zerwać
wszystkie kontakty. Ale jak zagadać do kogoś, kto chyba męczy się z tego powodu, że musi udawać "twardziela" by podnieść sobie samoocenę i by ludzie go dostrzegali?

Michał Heller- kosmolog, fizyk, profesor, utytułowany badacz... ksiądz. Dlaczego?

zakładająj że wolny wybór jest wtedy ,kiedy nie jest w żaden sposób ani zewnętrzny ,ani wewnętrzny narzucony , dochodzę do wniosku że człowiek może tylko świadomie wybierać pomiędzy różenego rodzju wartościami(które wcześniej nabył w jakiś tam sposób) jakie w danej chwili stają przeciwko sobie.

Co sądzicie o Janie Pawle II? Spotkałem się z opinią, że to był zwykły człowiek z dobrym marketingiem. Co on niby takiego wielkiego dokonał? Czy posunął ludzkość do przodu w rozwoju? A może już nie ma wojen i wszyscy się kochają? On nie zrobił nic poza napisaniem paru encyklik, odprawieniem tych średniowiecznych ceremonii, przytulaniem ludzi i gadaniem. Nie zrobił nic poza swoimi obowiązkami. Nie można chwalić lodówki za to, że chłodzi. Podobnie Jan Paweł II nie powinien zostać świętym za spełnianie swoich obowiązków. To nie popularność, a geniusz świadczy o wyjątkowości. Alberta Einsteina nikt inny nie mógłby zastąpić, a Jana Pawła II 1000 innych ludzi mogłoby zastąpić i być równie dobrymi, a nawet lepszymi papieżami. Już bardziej zasługuje na świętość Matka Teresa z Kalkuty, bo ona przynajmniej całe życie poświęcała na pomoc chorym, a Jan Paweł II nic konkretnego nie zrobił dla ludzi poza słowami i przytulaniem. Czy uważacie, że Jan Paweł II powinien zostać świętym?

Chyba każdy, kto oglądał ostatnio telewizję, czytał gazety lubw jakikolwiek inny sposób sprawdzał wieści ze świata wie, że dyktator Iraku został skazany na śmierć przez powieszenie.Ciekw jestem, jak wy to widzicie.