>   A kto mówił, że nie ma istnienia po śmierci? Atomy, które składały się na żywy organizm ciągle istnieją po śmierci tego organizmu, mimo, że życia już nie ma.
Aż w końcu się rozpadną. Nie dowodzi to jednak nieistnienia pewnej naszej niematerialnej cząstki.

>   Pozwolę sobie zacytować samego siebie:
>>człowiek działa tak, jakby nie posiadał żadnej niematerialnej części
>oraz
>>Jeśli w toku dalszych badań, pojawi się taka konieczność (w co wątpię; przyznanie, że coś jest już dalej niepoznawalne, to byłaby klęska nauki) to oczywiście przyjmę to do wiadomości, ale nie ma sensu robić absolutnie nieuzasadnionego założenia a priori, że tak jest.
Ale to nie jest argument. Dla jednego jest uzasadnione dla drugiego nie.

>Wtedy nie dalibyśmy sobie nawet szansy poznania prawdziwego prawa grawitacji. Nie na tym polega poszukiwanie prawdy, że wymyśla się niematerialne "stworki", które sterują światem.
Okej, ale jeśli weźmiemy stworzenie Wszechświata ( fizycy nie potrafią wyjaśnić tego procesu całkowicie) i wiele ciekawych zjawisk których nauka nie jest w stanie wyjaśnić i być może nigdy nie będzie w stanie, to jednak istnieje możliwość ingerencji niematerialnych bytów.

>   Nikt rozsądny nie bierze istnienia tych bytów pod uwagę, ze względu na niewielkie prawdopodobieństwo ich istnienia.
Ale prawdopodobieństwo istnienia np. Boga jest równe 50 %.

>To nie jest tak, że istnienie jakiegoś bytu jest równie prawdopodobne, co jego nieistnienie.
w przypadku niektórych bytów tak.

>Aż w końcu się rozpadną. Nie dowodzi to jednak nieistnienia pewnej naszej niematerialnej cząstki.
   Bo nie miało takiego celu. Zapewne nie da się wykazać, że człowiek nie posiada niematerialnej części, ale - jak już pisałem - nie świadczy to o tym, że takie coś istnieje. Sposób funkcjonowania ludzkiego organizmu daje się z dużą dokładnością opisać bez konieczności uciekania się do bytów niematerialnych co daje wskazówkę, że istnienie jakiejś niematerialnej cząstki jest bardzo mało prawdopodobne.

>Ale to nie jest argument. Dla jednego jest uzasadnione dla drugiego nie.
   Tak, wielu ludzi nie widzi nic nierozsądnego w wierzeniu w boga.

>Okej, ale jeśli weźmiemy stworzenie Wszechświata ( fizycy nie potrafią wyjaśnić tego procesu całkowicie) i wiele ciekawych zjawisk których nauka nie jest w stanie wyjaśnić i być może nigdy nie będzie w stanie, to jednak istnieje możliwość ingerencji niematerialnych bytów.
   I co z tego? Zawsze lepiej jest powiedzieć "nie wiem" i szukać dalej, niż stwierdzić "bóg to zrobił" i na tym zakończyć. Może będzie to dla Ciebie niespodzianka, ale dla dużej części ludzi tego typu wytłumaczenie nie jest zadowalające. Tylko dzięki takim ludziom jest postęp.

>Ale prawdopodobieństwo istnienia np. Boga jest równe 50 %.
   Jak to policzyłeś? Zdefiniuj: bóg. Bóg (czymkolwiek jest) może być bytem o tak wielu różnych właściwościach (większość z nich jest wewnętrznie sprzeczna i powoduje, że taki bóg nie może istnieć), że stosunek liczby bogów, które mogą istnieć, do wszystkich, które da się pomyśleć jest, jeśli nie równy dokładnie 0, to przynajmniej bardzo bliski 0.

>>To nie jest tak, że istnienie jakiegoś bytu jest równie prawdopodobne, co jego nieistnienie.
>w przypadku niektórych bytów tak.
   Których na przykład?

>   Bo nie miało takiego celu. Zapewne nie da się wykazać, że człowiek nie posiada niematerialnej części, ale - jak już pisałem - nie świadczy to o tym, że takie coś istnieje.
I racja.

>Sposób funkcjonowania ludzkiego organizmu daje się z dużą dokładnością opisać bez konieczności uciekania się do bytów niematerialnych
nieprawda, nie zdajesz sobie sprawy jak mało wiemy o ludzkim umyśle.

>   I co z tego? Zawsze lepiej jest powiedzieć "nie wiem" i szukać dalej, niż stwierdzić "bóg to zrobił" i na tym zakończyć. Może będzie to dla Ciebie niespodzianka, ale dla dużej części ludzi tego typu wytłumaczenie nie jest zadowalające. Tylko dzięki takim ludziom jest postęp.
okej ale możliwe że nauka nigdy nie będzie w stanie rozwiązać danego problemu.

>>>To nie jest tak, że istnienie jakiegoś bytu jest równie prawdopodobne, co jego nieistnienie.
>>w przypadku niektórych bytów tak.
>   Których na przykład?
niematerialny umysł.

>>Sposób funkcjonowania ludzkiego organizmu daje się z dużą dokładnością opisać bez konieczności uciekania się do bytów niematerialnych
>nieprawda, nie zdajesz sobie sprawy jak mało wiemy o ludzkim umyśle.
   Wiemy wystarczająco dużo, aby nie musieć uciekać się do niematerialnych bytów.

>>   I co z tego? Zawsze lepiej jest powiedzieć "nie wiem" i szukać dalej, niż stwierdzić "bóg to zrobił" i na tym zakończyć. Może będzie to dla Ciebie niespodzianka, ale dla dużej części ludzi tego typu wytłumaczenie nie jest zadowalające. Tylko dzięki takim ludziom jest postęp.
>okej ale możliwe że nauka nigdy nie będzie w stanie rozwiązać danego problemu.
   I co z tego?? Czy to, że to jest możliwe ma oznaczać, że mamy przestać szukać? Zastanów się człowieku! Jesteś niepoważny.
   Ok, podejdźmy do sprawy naukowo. Sformułuj swoją teorię, podaj jakie są jej przewidywania i jakie oferuje benefity w lepszym zrozumieniu świata. Jak na razie to wygląda na stwierdzenie "bóg zrobił, przestańmy pytać", a nikogo pewnie tutaj nie interesuje Twoja religia, tylko fakty.

>>>>To nie jest tak, że istnienie jakiegoś bytu jest równie prawdopodobne, co jego nieistnienie.
>>>w przypadku niektórych bytów tak.
>>   Których na przykład?
>niematerialny umysł.
   Sądzisz, że istnienie niematerialnego umysłu jest równie prawdopodobne, co istnienie materialnego umysłu? Ciekawe. Ponownie: jak policzyłeś, że są równie prawdopodobne? Zważywszy, że wśród wszystkich bytów, jakie znamy, żaden nie jest niematerialny, prawdopodobieństwo tego, że umysł wiąże się z czymś niematerialnym można ocenić na najwyżej 1 do 10³⁰. To jest górne ograniczenie i to z dużym zapasem. Liczbę cząstek we Wszechświecie szacuje się na ok. 10¹⁰⁰ i wszystkie są materialne, więc można by oszacować nawet na 1 do 10¹⁰⁰.

>   Wiemy wystarczająco dużo, aby nie musieć uciekać się do niematerialnych bytów.
Nieprawda.

>>okej ale możliwe że nauka nigdy nie będzie w stanie rozwiązać danego problemu.
>   I co z tego?? Czy to, że to jest możliwe ma oznaczać, że mamy przestać szukać?
Oczywiście, że nie, ale czy można w nieskończoność powtarzać "nie wiem"?

>   Ok, podejdźmy do sprawy naukowo. Sformułuj swoją teorię, podaj jakie są jej przewidywania i jakie oferuje benefity w lepszym zrozumieniu świata. Jak na razie to wygląda na stwierdzenie "bóg zrobił, przestańmy pytać",
Grubo się mylisz, w Boga nie wierzę.

>   Sądzisz, że istnienie niematerialnego umysłu jest równie prawdopodobne, co istnienie materialnego umysłu? Ciekawe. Ponownie: jak policzyłeś, że są równie prawdopodobne? Zważywszy, że wśród wszystkich bytów, jakie znamy, żaden nie jest niematerialny, prawdopodobieństwo tego, że umysł wiąże się z czymś niematerialnym można ocenić na najwyżej 1 do 10³⁰. To jest górne ograniczenie i to z dużym zapasem. Liczbę cząstek we Wszechświecie szacuje się na ok. 10¹⁰⁰ i wszystkie są materialne, więc można by oszacować nawet na 1 do 10¹⁰⁰.

Mylisz fakty, umysł to nie mózg. Mózg owszem jest materialny, ale umysł nie.
A co z pamięcia, świadomością itd. One nie są materialne. Tylko nie mów, że są to odpowiednie ilości substancji w mózgu bo gdyby tego dowiedziono to trąbili by już o tym we wszystkich gazetach, a jak na razie nic.

>>   Wiemy wystarczająco dużo, aby nie musieć uciekać się do niematerialnych bytów.
>Nieprawda.
   Może po prostu Ty nie wiesz wystarczając o dużo..

>>>okej ale możliwe że nauka nigdy nie będzie w stanie rozwiązać danego problemu.
>>   I co z tego?? Czy to, że to jest możliwe ma oznaczać, że mamy przestać szukać?
>Oczywiście, że nie, ale czy można w nieskończoność powtarzać "nie wiem"?
   Można, pod warunkiem, że szuka się odpowiedzi. Przyjęcie, że jakiś niepoznawalny byt jest sprawcą danego zjawiska byłoby równoznaczne z daniem sobie spokoju z poszukiwaniami.

>>   Ok, podejdźmy do sprawy naukowo. Sformułuj swoją teorię, podaj jakie są jej przewidywania i jakie oferuje benefity w lepszym zrozumieniu świata. Jak na razie to wygląda na stwierdzenie "bóg zrobił, przestańmy pytać",
>Grubo się mylisz, w Boga nie wierzę.
   1. Nie powiedziałem, że wierzysz, tylko, że Twoja "teoria" wydaje mi się podobna do idei boga - bytu powołanego do istnienia, aby wyjaśnić pewne zjawiska. Robisz dokładnie to samo, co starożytni Grecy wymyślając sobie gromowładnego Zeusa, by wyjaśnić zjawisko burzy jako jego gniew.
   2. Sformułujesz w końcu swoją teorię? Sądzę, że spieranie się nie ma sensu. Albo dostarczasz falsyfikowalną teorię, albo wkładam Twoje twierdzenia do jednego worka z religią, kreacjonizmem i tego typu bajkami.

>Mylisz fakty, umysł to nie mózg. Mózg owszem jest materialny, ale umysł nie.
   Umysł to pojęcie związane bezpośrednio z mózgiem. Bez mózgu nie ma mowy o istnieniu umysłu. Tak jak informacja nie może istnieć bez nośnika.

>A co z pamięcia, świadomością itd. One nie są materialne.
   Podobnie, jak umysł nie istnieją bez materialnego "nośnika" w postaci mózgu.

>   Może po prostu Ty nie wiesz wystarczając o dużo..
Skoro ja nie wiem to Ty tym bardziej.

>   Można, pod warunkiem, że szuka się odpowiedzi. Przyjęcie, że jakiś niepoznawalny byt jest sprawcą danego zjawiska byłoby równoznaczne z daniem sobie spokoju z poszukiwaniami.
Ale co jeśli za 60 miliardów lat ( załóżmy że ludzkość przeżyje tak długi okres czasu a rozwój nauki będzie wciąż wzrastał ) nadal nie będziemy mogli wyjaśnić kwestii powstania Wszechświata. Jeśli mimo nieograniczenie rozwiniętej nauki ( załóżmy że taki czas kiedyś nastąpi ) nie będziemy mogli znaleźć odpowiedzi na pewne pytania?

>   2. Sformułujesz w końcu swoją teorię?
Odsyłam do tematu.

>>Mylisz fakty, umysł to nie mózg. Mózg owszem jest materialny, ale umysł nie.
>   Umysł to pojęcie związane bezpośrednio z mózgiem.
Pośrednio.

>Bez mózgu nie ma mowy o istnieniu umysłu.
Brak dowodów naukowych.

>>A co z pamięcia, świadomością itd. One nie są materialne.
>   Podobnie, jak umysł nie istnieją bez materialnego "nośnika" w postaci mózgu.
Niedowiedzione naukowo.

>>Może po prostu Ty nie wiesz wystarczając o dużo..
>Skoro ja nie wiem to Ty tym bardziej.
   Nie popadaj w arogancję. To, że wymyślasz sobie byty, które wytłumaczyłyby Ci niezrozumiały świat mówi samo za siebie. Pomyliłeś fora chyba..

>Ale co jeśli za 60 miliardów lat [..]
   Nigdy nie będzie chyba aż tak źle, żeby trzeba było się poddać.

>>2. Sformułujesz w końcu swoją teorię?
>Odsyłam do tematu.
   Rozumiem, że nie sformułujesz. Z rozmowy wynika, że oferujesz kolejną niefalsyfikowalną, bezużyteczną teorię, której jedyny benefit polega na tym, że oducza myślenia i poszukiwania, słowem - religię. Na tym chyba można skończyć tą rozmowę, bo już od dłuższego czasu jest nieproduktywna.

>>Umysł to pojęcie związane bezpośrednio z mózgiem.
>Pośrednio.
>>Bez mózgu nie ma mowy o istnieniu umysłu.
>Brak dowodów naukowych.
>>Podobnie, jak umysł nie istnieją bez materialnego "nośnika" w postaci mózgu.
>Niedowiedzione naukowo.
   Chyba nie wiesz o czym w ogóle mówisz. Odsyłam do neurologii.

   Na zakończenie: Twierdzisz, że nie wierzysz w boga. Radzę się zastanowić dlaczego; przecież nie da się udowodnić naukowo, że żaden bóg nie istnieje. Zgodnie z Twoim rozumowaniem, powinieneś wierzyć co najmniej w kilku bogów. Trochę konsekwencji.

>   Nie popadaj w arogancję.
To nie arogancja tylko prawda.

>To, że wymyślasz sobie byty, które wytłumaczyłyby Ci niezrozumiały świat mówi samo za siebie.
To że nie stosujesz racjonalnego myślenia mówi samo za siebie.

>   Rozumiem, że nie sformułujesz.
Jak można sformuować coś co już jest sformuoawne?

>Z rozmowy wynika, że oferujesz kolejną niefalsyfikowalną, bezużyteczną teorię, której jedyny benefit polega na tym, że oducza myślenia
ciebie coś już chyba prędzej oduczyło.

>i poszukiwania, słowem - religię.
Oj, ale błąd.

>Na tym chyba można skończyć tą rozmowę, bo już od dłuższego czasu jest nieproduktywna.
Z twojej strony na pewno.

>   Chyba nie wiesz o czym w ogóle mówisz. Odsyłam do neurologii.
Ja również.

>   Na zakończenie: Twierdzisz, że nie wierzysz w boga. Radzę się zastanowić dlaczego; przecież nie da się udowodnić naukowo, że żaden bóg nie istnieje.
Ani że istnieje.

>Zgodnie z Twoim rozumowaniem, powinieneś wierzyć co najmniej w kilku bogów.
Jak to wiesz skoro nie rozumiesz mojego rozumowania.

>Trochę konsekwencji.
z twojej strony jej brak.

>>   Nie popadaj w arogancję.
>To nie arogancja tylko prawda.
   Prawdą jest to, że nie masz pojęcia, co ja wiem. Więc gadanie, że Ty wiesz lepiej jest arogancją w czystej postaci, czy Ci się to podoba, czy nie.

>To że nie stosujesz racjonalnego myślenia mówi samo za siebie.
   To nie ja wymyślam sobie nowe byty.

>>   Rozumiem, że nie sformułujesz.
>Jak można sformuować coś co już jest sformuoawne?
   Gdzie?

>>Z rozmowy wynika, że oferujesz kolejną niefalsyfikowalną, bezużyteczną teorię, której jedyny benefit polega na tym, że oducza myślenia
>ciebie coś już chyba prędzej oduczyło.
   Widzę, że się zgadzasz z moim zdaniem na temat Twojej teorii. Przejście do argumentów ad personam mówi samo za siebie.

>>i poszukiwania, słowem - religię.
>Oj, ale błąd.
   Jak można inaczej nazwać teorię, której celem jest wyłączenie myślenia?

>>Na tym chyba można skończyć tą rozmowę, bo już od dłuższego czasu jest nieproduktywna.
>Z twojej strony na pewno.
   Kolejny argument ad personam, inne już się chyba wyczerpały..

>>   Na zakończenie: Twierdzisz, że nie wierzysz w boga. Radzę się zastanowić dlaczego; przecież nie da się udowodnić naukowo, że żaden bóg nie istnieje.
>Ani że istnieje.
   A agnostyk. No proszę; to może zastosuje agnostycyzm do swojej teorii również, skoro jest tak samo niefalsyfikowalna.

>>Trochę konsekwencji.
>z twojej strony jej brak.
   Cóż - jeszcze raz - nie tworzę sobie wyimaginowanych bytów, jak na racjonalistę przystało. Nie masz mi nic do zarzucenia. Sceptycyzm w stosunku do Twojej teorii z racjonalistycznego punktu widzenia również jest uzasadniony. A że Twoja teoria jest niefalsyfikowalna, nie oferuje wyjaśnienia żadnych zjawisk, ani lepszego zrozumienia świata (wręcz przeciwnie) to po prostu jest - kolokwialnie mówiąc - do bani. Pogódź się z tym.

>>To że nie stosujesz racjonalnego myślenia mówi samo za siebie.
>   To nie ja wymyślam sobie nowe byty.
A może powinieneś.

>   Widzę, że się zgadzasz z moim zdaniem na temat Twojej teorii.
Nie.

>   Jak można inaczej nazwać teorię, której celem jest wyłączenie myślenia?
Tylko ty dostrzegasz ten mylny cel.

>>>To że nie stosujesz racjonalnego myślenia mówi samo za siebie.
>>   To nie ja wymyślam sobie nowe byty.
>A może powinieneś.
   Wtedy nie nazywałbym siebie racjonalistą.

>>   Jak można inaczej nazwać teorię, której celem jest wyłączenie myślenia?
>Tylko ty dostrzegasz ten mylny cel.
   Czyżby? Jaki inny ma cel? Według mnie wszystkie niefalsyfikowalne teorie mają tylko jeden cel. Bynajmniej nie jest to głębsze poznanie przyrody.

>>>   Jak można inaczej nazwać teorię, której celem jest wyłączenie myślenia?
>>Tylko ty dostrzegasz ten mylny cel.
>   Czyżby? Jaki inny ma cel? Według mnie wszystkie niefalsyfikowalne teorie mają tylko jeden cel. Bynajmniej nie jest to głębsze poznanie przyrody.
To Twoje zdanie.

>>>>   Jak można inaczej nazwać teorię, której celem jest wyłączenie myślenia?
>>>Tylko ty dostrzegasz ten mylny cel.
>>   Czyżby? Jaki inny ma cel? Według mnie wszystkie niefalsyfikowalne teorie mają tylko jeden cel. Bynajmniej nie jest to głębsze poznanie przyrody.
>To Twoje zdanie.
   Moje i nie tylko moje. To jest oczywiste dla każdego, kto zajmuje się nauką.

>   Moje i nie tylko moje.
Masz prawo tak mniemać...

>To jest oczywiste dla każdego, kto zajmuje się nauką.
To znaczy wydaje Ci się to oczywiste...

>>   Moje i nie tylko moje.
>Masz prawo tak mniemać...
>>To jest oczywiste dla każdego, kto zajmuje się nauką.
>To znaczy wydaje Ci się to oczywiste...
   Zastanawiam się, czy Ty w ogóle wiesz co to jest nauka i metoda naukowa, bo z tego, co mówisz to nie masz pojęcia. Co jest dla Ciebie takiego trudnego w zrozumieniu, że nauka opiera się na ugruntowanej wiedzy, a nie spekulacjach?

>   Zastanawiam się, czy Ty w ogóle wiesz co to jest nauka
Wiem, i to lepiej od Ciebie.

> Co jest dla Ciebie takiego trudnego w zrozumieniu, że nauka opiera się na ugruntowanej wiedzy, a nie spekulacjach?
Nic, a co jest dla Ciebie takiego trudnego w zrozumieniu, że nie masz racji i jesteś w ogromnym błędzie?

>>   Zastanawiam się, czy Ty w ogóle wiesz co to jest nauka
>Wiem, i to lepiej od Ciebie.
   Szczerze wątpię. Pokazałeś już co potrafisz. Przeczytałeś parę książek popularnych i myślisz, że masz super pojęcie o nauce?

>> Co jest dla Ciebie takiego trudnego w zrozumieniu, że nauka opiera się na ugruntowanej wiedzy, a nie spekulacjach?
>Nic, a co jest dla Ciebie takiego trudnego w zrozumieniu, że nie masz racji i jesteś w ogromnym błędzie?
   I setki tysięcy naukowców na całym świecie są w błędzie, bo jeden jedyny Truthsearcher (cóż za groteskowy nick, dla człowieka o Twoim światopoglądzie) ma rację, choć nie potrafi tego dowieść?

>   Szczerze wątpię.
Masz prawo do błędów...

> Pokazałeś już co potrafisz.
więcej od Ciebie.

>   I setki tysięcy naukowców na całym świecie są w błędzie,
jak wtedy gdy myśleli że ziemia jest płaska...

>bo jeden jedyny Truthsearcher (cóż za groteskowy nick, dla człowieka o Twoim światopoglądzie)
dlaczego?

>ma rację, choć nie potrafi tego dowieść?
Potrafię, tylko nie każdy rozumie argumenty.
Ty też nie potrafisz dowieść że istnienie po śmierci nie istnieje. A przecież stwierdzenie "nie ma istnienia po śmierci" jest jak najbardziej naukowe, więc trzeba je udowodnić. Bo chyba nie powiesz że mam uwierzyć na słowo?

>>   I setki tysięcy naukowców na całym świecie są w błędzie,
>jak wtedy gdy myśleli że ziemia jest płaska...
   Ale zabłysnąłeś. Może o tym nie wiesz. Ale oni rozumowali dokładnie tak, jak Ty. Uważali, że świat można poznawać tylko i wyłączne przez rozumowanie, bez potrzeby wykonywania eksperymentów. Dlatego doszli do błędnych wniosków. Dokładnie, jak Ty.

>>bo jeden jedyny Truthsearcher (cóż za groteskowy nick, dla człowieka o Twoim światopoglądzie)
>dlaczego?
   Bo szukasz potwierdzenia dla swoich zabobonów, a nie prawdy.

>>ma rację, choć nie potrafi tego dowieść?
>Potrafię, tylko nie każdy rozumie argumenty.
   Gdybyś jeszcze potrafił je sformułować. Daj ludziom szansę.

>Ty też nie potrafisz dowieść że istnienie po śmierci nie istnieje. A przecież stwierdzenie "nie ma istnienia po śmierci" jest jak najbardziej naukowe, więc trzeba je udowodnić. Bo chyba nie powiesz że mam uwierzyć na słowo?
   Nie potrafię też dowieść nieistnienia świętego Mikołaja i jego latających reniferów, ani, że na orbicie okołosłonecznej nie krąży mały chiński czajniczek. Wierzysz w takie rzeczy?
   Po prostu nie ma powodów by sądzić, że cokolwiek może przetrwać swoją śmierć. Możemy być całkiem pewni (zgodnie z naszą ówczesną wiedzą), że kiedy ciało wraz z mózgiem rozkłada się i dezintegruje, świadomość ginie razem z nim. Jeśli sądzisz inaczej (a jest to w jaskrawej sprzeczności z dzisiejszą wiedzą naukową) powinieneś potrafić to udowodnić.
   Nie oczekuj, że ktoś niesprawdzoną i de facto niesprawdzalną hipotezę uzna za prawdziwą i wartą nazwania "wiedzą naukową" i poświęci dla niej dobrze sprawdzone teorie.

   Co najmniej dzisiaj i jutro nie będę na pewno odpisywał, bo mam seminarium do przygotowania (z fizyki statystycznej, jeśli jesteś ciekaw), więc wybacz.

>   Ale zabłysnąłeś.
Ty nie masz tak rozległej wiedzy by zabłysnąć.

>Może o tym nie wiesz. Ale oni rozumowali dokładnie tak, jak Ty.
Np. Pitagoras, on rozumował tak jak ja, nie dokonywał żadnych eksperymentów i do jakiego wniosku doszedł...??? ( odsyłam do Tatarkiewicza)

>   Bo szukasz potwierdzenia dla swoich zabobonów, a nie prawdy.
Skąd wiesz czy zabobony nie są prawda?

> Daj ludziom szansę.
Tobie dałem i zawiodłeś mnie.

>   Nie potrafię też dowieść nieistnienia świętego Mikołaja i jego latających reniferów, ani, że na orbicie okołosłonecznej nie krąży mały chiński czajniczek. Wierzysz w takie rzeczy?
Nie. Ale to niczego nie udowadnia.

>   Po prostu nie ma powodów by sądzić, że cokolwiek może przetrwać swoją śmierć.
Tak samo nie ma powodów by sądzić że po śmierci nic nie ma.

>Możemy być całkiem pewni (zgodnie z naszą ówczesną wiedzą), że kiedy ciało wraz z mózgiem rozkłada się i dezintegruje, świadomość ginie razem z nim.
To tylko spekulacje, a nie tym zajmuje się nauka.

>Jeśli sądzisz inaczej (a jest to w jaskrawej sprzeczności z dzisiejszą wiedzą naukową) powinieneś potrafić to udowodnić.
Ty też.

>   Nie oczekuj, że ktoś niesprawdzoną i de facto niesprawdzalną hipotezę
np. że po śmierci niczego nie ma.

>   Co najmniej dzisiaj i jutro nie będę na pewno odpisywał, bo mam seminarium do przygotowania (z fizyki statystycznej, jeśli jesteś ciekaw), więc wybacz.
Wybaczam.

>>Może o tym nie wiesz. Ale oni rozumowali dokładnie tak, jak Ty.
>Np. Pitagoras, on rozumował tak jak ja, nie dokonywał żadnych eksperymentów i do jakiego wniosku doszedł...??? ( odsyłam do Tatarkiewicza)
   Zapewne całkowicie błędnego. Grecy uważali, że Ziemia jest kulą, tylko dlatego, że to był dla nich kształt doskonały. Ziemia jest elipsoidą, a nie kulą. Nie mieli szans do tego dojść drogą czysto rozumową.

>>   Bo szukasz potwierdzenia dla swoich zabobonów, a nie prawdy.
>Skąd wiesz czy zabobony nie są prawda?
   Ponieważ za zabobony uważam twierdzenia niesprawdzalne (lub z gruntu fałszywe). Tym twierdzeniom nie da się przypisać wartości logicznej "prawda".

>> Daj ludziom szansę.
>Tobie dałem i zawiodłeś mnie.
   Właśnie nie bardzo. Nie podałeś żadnych argumentów poza: "nie da się wykazać, że nie ma życia po śmierci", czy "nie da się wykazać, że niematerialne "ja" nie istnieje". Na prawdę chcesz tym kogoś przekonać?
   Nie da się wykazać, że bóg nie istnieje (jakikolwiek), nie da się wykazać, ze na okołosłonecznej orbicie nie krąży mały chiński czajniczek. Wymieniać dalej?

>>   Nie potrafię też dowieść nieistnienia świętego Mikołaja i jego latających reniferów, ani, że na orbicie okołosłonecznej nie krąży mały chiński czajniczek. Wierzysz w takie rzeczy?
>Nie. Ale to niczego nie udowadnia.
   Ciężar dowodu spoczywa na tym, kto formułuje hipotezę. Dlaczego to niby ja mam Ciebie przekonywać, że Twoja hipoteza jest nie prawdziwa? Jeśli chcesz, żebym Ci uwierzył, to Ty musisz mnie przekonać.

>>   Po prostu nie ma powodów by sądzić, że cokolwiek może przetrwać swoją śmierć.
>Tak samo nie ma powodów by sądzić że po śmierci nic nie ma.
   P/W

>>Możemy być całkiem pewni (zgodnie z naszą ówczesną wiedzą), że kiedy ciało wraz z mózgiem rozkłada się i dezintegruje, świadomość ginie razem z nim.
>To tylko spekulacje, a nie tym zajmuje się nauka.
   To udowodnij, że jest inaczej. Jak narazie to Ty próbujesz spekulacje przemycić do nauki.

>>Jeśli sądzisz inaczej (a jest to w jaskrawej sprzeczności z dzisiejszą wiedzą naukową) powinieneś potrafić to udowodnić.
>Ty też.
   P/W.

>>   Nie oczekuj, że ktoś niesprawdzoną i de facto niesprawdzalną hipotezę
>np. że po śmierci niczego nie ma.
   P/W

truthsearcher napisał:
>>bo jeden jedyny Truthsearcher (cóż za groteskowy nick, dla człowieka o Twoim światopoglądzie)
>dlaczego?

Twoje podejście kwestii tak fundamentalnej jak uczciwość jest, mówiąc oględnie, dość nieortodoksyjne. Jak widzisz, nie tylko ja to zauważam.
Nie masz żadnych oporów przed fałszowaniem wypowiedzi Twoich adwersarzy.
Pisanie ewidentnej nieprawdy nie jest dla Ciebie żadnym problemem.
Z każdej Twojej wypowiedzi bije buta, pycha i arogancja - nieistotne jest dla Ciebie prowadzenie dyskusji i dojście do prawdy, nieważne nawet, że sam sobie zaprzeczasz, ważne abyś to Ty mógł podkreślić: "Nie, to ja mam rację". Co prawda masz ją tylko w Twoim mniemaniu, ale, jak widać, Ciebie taki pseudointelektualny narcyzm całkowicie zadowala.
Masz wątpliwości? W razie czego służę cytatami z Twoich postów.

truthsearcher napisał:
>Ty też nie potrafisz dowieść że istnienie po śmierci nie istnieje. A przecież stwierdzenie "nie ma istnienia po śmierci" jest jak najbardziej naukowe, więc trzeba je udowodnić. Bo chyba nie powiesz że mam uwierzyć na słowo?

Słyszałeś kiedykolwiek o błędzie logicznym "onus probandi" (rozkładzie ciężaru dowodu) ?
Właśnie go popełniasz, zresztą nie po raz pierwszy.
W ten sposób myli się ten spośród dyskutantów, który domaga się udowodnienia nieistnienia bytu, na który się powołuje w swojej argumentacji.
Jak pisze prof. Jan Woleński (profesor filozofii, UJ - dla Twojej wiadomości, bo wątpię, byś kojarzył jego nazwisko):
"Ciężar dowodu spoczywa zawsze na tej stronie, która głosi pozytywne stwierdzenie egzystencjalne."

Podsumowując: nie masz prawa od kogokolwiek domagać się dowodu nieistnienia życia po śmierci, bo to Ty masz obowiązek udowodnić jego istnienie, jeśli się na niego powołujesz.

>Twoje podejście kwestii tak fundamentalnej jak uczciwość jest, mówiąc oględnie, dość nieortodoksyjne. Jak widzisz, nie tylko ja to zauważam.
To nie dowodzi prawdziwości tej tezy.

>Nie masz żadnych oporów przed fałszowaniem wypowiedzi Twoich adwersarzy.
Ale tego nie robię.

>Pisanie ewidentnej nieprawdy nie jest dla Ciebie żadnym problemem.
A mimo to pisze całą prawdę.

>że sam sobie zaprzeczasz,
Pokaż gdzie?

>ważne abyś to Ty mógł podkreślić: "Nie, to ja mam rację".
Cóż skoro taka prawda.

>Słyszałeś kiedykolwiek o błędzie logicznym "onus probandi" (rozkładzie ciężaru dowodu) ?
Tak.

>Właśnie go popełniasz, zresztą nie po raz pierwszy.
Pokaż to miejsce, zamiast pleść głupoty.

>W ten sposób myli się ten spośród dyskutantów, który domaga się udowodnienia nieistnienia bytu, na który się powołuje w swojej argumentacji.
Niby dlaczego?

>Podsumowując: nie masz prawa od kogokolwiek domagać się dowodu nieistnienia życia po śmierci,
Mam, bo jestem ponad prawem.

>bo to Ty masz obowiązek
Jedyny obowiązek jaki mam to umrzec.

>udowodnić jego istnienie, jeśli się na niego powołujesz.
dlaczego? dlatego że jakiś koleś tak sobie wymyślił?
Sora nie stanowi dla mnie żadnego autorytetu.

> Liczbę cząstek we Wszechświecie szacuje się na ok. 10¹⁰⁰

O ile pamiętam, to podobno nie powinna przekraczać nawet 10⁸⁰.

>> Liczbę cząstek we Wszechświecie szacuje się na ok. 10¹⁰⁰
>O ile pamiętam, to podobno nie powinna przekraczać nawet 10⁸⁰.
   Ja czytałem o 10¹⁰⁰. Ta liczba ma nawet własną nazwę - centylion. To i tak w gruncie rzeczy zgrubne szacunki.

Próżnia, która jest niczym, to chyba nawet nie teoria, raczej zakłada się, że po prostu posiada właściwości fizyczne nieznane w chwili obecnej, jednak można je w pewien sposób już definiować np. właściwości te pozwalają porusząc się światłu z jego szybkością lub promom kosmicznym latać zgodnie ze znanymi, fizycznymi właściwościami wszechświata - idąc tym tropem możemy ustalić wiele fizycznych właściwości próżni a także powiedzieć jakich właściwości na pewno nie posiada. Nie jest to więc dobry przykład dla tezy, że może istnieć "nic", co najwyżej dla tezy, że pewnych rzeczy nie wiemy, a mimo to mogą one istnieć.
I to raczej ten brak wiedzy jest dobrym przykładem dla naszego "nic", bo nic nie mamy w głowie na temat tego, co pozwoliłoby nam określić w pełni fizyczne właściwości próżni. I takie nic nie jest według mnie bytem, umysł pozostaje ograniczony do pewnego znanego mu obszaru. Ale proszę oczywiście próbować rozmawiać o tego rodzaju "nic", ciekaw jestem, co z tego wyniknie, jakim bytem określi się np. nieistniejące neurony.

>Próżnia, która jest niczym,
Nieprawda.
W fizyce teoretycznej jest to stan w którym, da się wyróżnić obszar przestrzeni, w której nie ma cząstek obdarzonych masą. Stan ten nazywa się też czasem próżnią absolutną.

>to chyba nawet nie teoria,
to fakt.

>raczej zakłada się, że po prostu posiada właściwości fizyczne nieznane w chwili obecnej,
chyba tylko Tobie.

>Nie jest to więc dobry przykład dla tezy, że może istnieć "nic",
Nic nie może istnieć.

>I to raczej ten brak wiedzy jest dobrym przykładem dla naszego "nic", bo nic nie mamy w głowie na temat tego,
mów za siebie.

>I takie nic nie jest według mnie bytem,
Nic nie może być bytem bo wtedy nie jest niczym.

>>I takie nic nie jest według mnie bytem,
>Nic nie może być bytem bo wtedy nie jest niczym.

Nic jest określeniem braku. Spróbujcie ręcznie pomnożyć przez zero. To, że wszystkie liczby mnożone przez zero dają jeden jest tylko umowne (przynajmniej tak mnie w szkole uczyli).

---

Nie polemizuj nigdy z idiotą! Najpierw ściągnie Cię na swój poziom, a później zniszczy doświadczeniem.

>Nic jest określeniem braku.
Więc już nie jest niczym bo jest brakiem.

>Spróbujcie ręcznie pomnożyć przez zero. To, że wszystkie liczby mnożone przez zero dają jeden jest tylko umowne (przynajmniej takmnie w szkole uczyli).
1 * 0 = 0

Zdziwiony?

>>Nic jest określeniem braku.
>Więc już nie jest niczym bo jest brakiem.
Nic jest niczym z definicji. Tak po prostu nazywa się brak bytu.

>Nic jest niczym z definicji. Tak po prostu nazywa się brak bytu.
Tylko że ta definicja jest wewnętrznie sprzeczna więc zakładam że jest niepoprawna.

>>Nic jest niczym z definicji. Tak po prostu nazywa się brak bytu.
>Tylko że ta definicja jest wewnętrznie sprzeczna więc zakładam że jest niepoprawna.
   Nic - nazwa dla braku bytu. "Niczym" - narzędnik rzeczownika "nic". Możesz mi wytłumaczyć gdzie tu jest sprzeczność wewnętrzna?
   Jeśli mówisz "nic" to chyba musisz wiedzieć o czym mówisz. Podaj zatem swoją definicję "nic".

>   Jeśli mówisz "nic" to chyba musisz wiedzieć o czym mówisz. Podaj zatem swoją definicję "nic".
Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.

>Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.

Źle Ci się wydaje. Nic to brak czegoś.

Czy dla Ciebie zimno i ciepło to przeciwieństwa?

>Źle Ci się wydaje. Nic to brak czegoś.
jeśli nic jest brakiem, to jest. A więc to pewien byt. A więc nie jest już niczym.

>Czy dla Ciebie zimno i ciepło to przeciwieństwa?
raczej tak.

>>Źle Ci się wydaje. Nic to brak czegoś.
>jeśli nic jest brakiem, to jest. A więc to pewien byt. A więc nie jest już niczym.

Ja pierniczę. Brak to brak. Brak bytu nie równa się byt. Jakie inne słowo na określenie braku trzeba byłoby wynaleźć, byś nie manipulował nim w tak idiotyczny sposób?

>>Czy dla Ciebie zimno i ciepło to przeciwieństwa?
>raczej tak.

No widzisz, gubisz się w podstawach. Zimno to nie przeciwieństwo ciepła, a jego brak.

>Ja pierniczę. Brak to brak. Brak bytu nie równa się byt.
Słuszna uwaga dlatego nic nie może istnieć.

>>>Czy dla Ciebie zimno i ciepło to przeciwieństwa?
>>raczej tak.
>No widzisz, gubisz się w podstawach. Zimno to nie przeciwieństwo ciepła, a jego brak.
Okey przyznaję rację, ale to nadal nie zmienia rozwiązania.

>>Ja pierniczę. Brak to brak. Brak bytu nie równa się byt.
>Słuszna uwaga dlatego nic nie może istnieć.

Co Ty w końcu chcesz udowodnić?

>>>Ja pierniczę. Brak to brak. Brak bytu nie równa się byt.
>>Słuszna uwaga dlatego nic nie może istnieć.
>Co Ty w końcu chcesz udowodnić?
Że "nic" jest sprzeczne tak jak "wszechmogący".
Pamiętasz tamten wątek?

Pamiętam.

W którym miejscu "NIC" wydaje Ci się sprzeczne?

>Pamiętam.
>W którym miejscu "NIC" wydaje Ci się sprzeczne?
Proszę przeczytaj temat wątku.

>>Pamiętam.
>>W którym miejscu "NIC" wydaje Ci się sprzeczne?
>Proszę przeczytaj temat wątku.

Proszę, proszę. Ciekawe, kto sformułował temat wątku ?

>Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.
   Czego?

>>Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.
>   Czego?
czegoś

Źle Ci się wydaje.

"a" =/= "anty"

Tak jak ciepło nie jest przeciwieństwem zimna, tak coś, niech będzie że np. materia, nie jest przeciwieństwem braku materii. Przeciwieństwem zdefiniowanej materii jerst antymateria.

Nienawiść to przeciwieństwo miłości, ale nie jej brak. Jej brak jest tylko neutralnością pod względem tej emocji.

Jak widzisz, cały czas wychodzisz z błędnych założeń, a potem się dziwisz że jesteś traktowany jak głupek.

>Źle Ci się wydaje.
>"a" =/= "anty"
>Tak jak ciepło nie jest przeciwieństwem zimna, tak coś, niech będzie że np. materia, nie jest przeciwieństwem braku materii. Przeciwieństwem zdefiniowanej materii jerst antymateria.
>Nienawiść to przeciwieństwo miłości, ale nie jej brak. Jej brak jest tylko neutralnością pod względem tej emocji.
Okej, ale z istnieniem jest tak : albo się istnieje, albo nie. 3 możliwości nie ma.

>Jak widzisz, cały czas wychodzisz z błędnych założeń, a potem się dziwisz że jesteś traktowany jak głupek.
Jak ty.

>>Źle Ci się wydaje.
>>"a" =/= "anty"
>>Tak jak ciepło nie jest przeciwieństwem zimna, tak coś, niech będzie że np. materia, nie jest przeciwieństwem braku materii. Przeciwieństwem zdefiniowanej materii jerst antymateria.
>>Nienawiść to przeciwieństwo miłości, ale nie jej brak. Jej brak jest tylko neutralnością pod względem tej emocji.
>Okej, ale z istnieniem jest tak : albo się istnieje, albo nie. 3 możliwości nie ma.

Brawo. A że nieistnienie nie jest równoznaczne istnieniu,

>>Jak widzisz, cały czas wychodzisz z błędnych założeń, a potem się dziwisz że jesteś traktowany jak głupek.
>Jak ty.

Po pachy się uśmiałem. Zapytaj na tym forum, mój Ty arogancki miłośniku manipulacji i czynienia nieuzasadnionych przytyków osobistych, kto tutaj traktuje mnie w takich kategoriach. Zapytaj co sądzą o Tobie, zwłaszcza w świetle ostatnich Twoich dyskusji, zwł. ze mną i Ojcem Dyrektorem.

Proszę, zadaj głośno to pytanie, nie licząc że ktoś Cię wyręczy i, przeczytawszy, odpowie na niniejszy post. Ach, jak chciałbym poznać opinie tych, którzy się z Tobą zgodzą!

>>>Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.
>>   Czego?
>czegoś
   Nie wiesz, czy nie umiesz powiedzieć?
   BTW: możesz mi powiedzieć, co jest przeciwieństwem lodówki? Przymiotniki i przysłówki mają przeciwieństwa, ale rzeczownki?

>>>>Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.
>>>   Czego?
>>czegoś
>   Nie wiesz, czy nie umiesz powiedzieć?
Jakiegoś bytu.

>   BTW: możesz mi powiedzieć, co jest przeciwieństwem lodówki? Przymiotniki i przysłówki mają przeciwieństwa, ale rzeczownki?
szczęście - nieszczęście.

>>>>>Wydaje mi się że jest to przeciwieństwo czegoś.
>>>>   Czego?
>>>czegoś
>>   Nie wiesz, czy nie umiesz powiedzieć?
>Jakiegoś bytu.
Jakiego? Doprawdy bardzo precyzyjna definicja.

>>   BTW: możesz mi powiedzieć, co jest przeciwieństwem lodówki? Przymiotniki i przysłówki mają przeciwieństwa, ale rzeczownki?
>szczęście - nieszczęście.
Ok. Szczęście jest rzeczownikiem nazywającym stan, a stan, jak wiadomo może mieć swoje przeciwieństwo. Jak się sprawa ma z lodówką? Czy przeciwieństwem lodówki jest pralka, a może coś innego?

>>szczęście - nieszczęście.
>Ok. Szczęście jest rzeczownikiem nazywającym stan, a stan, jak wiadomo może mieć swoje przeciwieństwo.

>Jak się sprawa ma z lodówką? Czy przeciwieństwem lodówki jest pralka, a może coś innego?
Nie wiem, ale lodówka sama w sobie nie wiąże się z jakimś stanem, a "nic" już tak.

>Nie wiem, ale lodówka sama w sobie nie wiąże się z jakimś stanem, a "nic" już tak.
   Stanem CZEGO jest "nic"?

>>Nie wiem, ale lodówka sama w sobie nie wiąże się z jakimś stanem, a "nic" już tak.
>   Stanem CZEGO jest "nic"?
Stanem niczego ( nie traktuj tego dosłownie ). Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
Byt to coś co nie istnieje, a nic to coś co nie istnieje.

>Byt to coś co nie istnieje, a nic to coś co nie istnieje.

Tradycyjnie porażasz swoją "logiką"...

>>Byt to coś co nie istnieje, a nic to coś co nie istnieje.
>Tradycyjnie porażasz swoją "logiką"...
Ty niestety nie masz czym porazić.

>>>Nie wiem, ale lodówka sama w sobie nie wiąże się z jakimś stanem, a "nic" już tak.
>>   Stanem CZEGO jest "nic"?
>Stanem niczego ( nie traktuj tego dosłownie ).
   A niby jak mam to traktować? "Niczego" no narzędnik rzeczownika "nic", zatem definiujesz nic, poprzez to samo nic. "Masło maślane". W dodatku "nic" nie jest stanem "niczego", "nic" jest "niczym" (w sensie równoważności).

>Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
   Niedawno twierdziłeś, że "nic" jest przeciwieństwem "czegoś" ("bytu" zapewne), a nie zaprzeczeniem istnienia. Chcesz powiedzieć, że "nic" jest przeciwieństwem (cokolwiek to znaczy) tylko bytów istniejących?

>Byt to coś co nie istnieje, a nic to coś co nie istnieje.
   Pan Tau to już właściwie skomentował.

>>Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
>   Niedawno twierdziłeś, że "nic" jest przeciwieństwem "czegoś" ("bytu" zapewne),
Trudno powiedzieć że jest bo tak naprawdę to go nie ma.

>a nie zaprzeczeniem istnienia.
Może też. Może nic jest zaprzeczeniem wszystkiego co nas otacza. ( zwracam uwagę na słowo może...)

>Chcesz powiedzieć, że "nic" jest przeciwieństwem (cokolwiek to znaczy) tylko bytów istniejących?
Przeciwieństwem tego, co nie istnieje, jest... ???

>>>Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
>>   Niedawno twierdziłeś, że "nic" jest przeciwieństwem "czegoś" ("bytu" zapewne),
>Trudno powiedzieć że jest bo tak naprawdę to go nie ma.
   Więc wycofujesz się ze swojej definicji?

>>a nie zaprzeczeniem istnienia.
>Może też. Może nic jest zaprzeczeniem wszystkiego co nas otacza. ( zwracam uwagę na słowo może...)
   Tak.. zaiste bardzo precyzyjna definicja..

>>Chcesz powiedzieć, że "nic" jest przeciwieństwem (cokolwiek to znaczy) tylko bytów istniejących?
>Przeciwieństwem tego, co nie istnieje, jest... ???
   Może to co istnieje? A może coś zupełnie innego? Cały problem z tą definicją poprzez przeciwieństwa tak naprawdę polega na tym, że trzeba się "umówić" co traktuje się jako przeciwieństwa. Jak słusznie zauważył Thorvoy, przeciwieństwem szczęścia może być nieszczęście, ale może być również pech. Natomiast jeśli chodzi o "brak", to nie ma takich wątpliwości.

>>>>Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
>>>   Niedawno twierdziłeś, że "nic" jest przeciwieństwem "czegoś" ("bytu" zapewne),
>>Trudno powiedzieć że jest bo tak naprawdę to go nie ma.
>   Więc wycofujesz się ze swojej definicji?
skąd wysnułeś takie wnioski???

>   Tak.. zaiste bardzo precyzyjna definicja..
Podaj lepszą...

>>>>>Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
>>>>   Niedawno twierdziłeś, że "nic" jest przeciwieństwem "czegoś" ("bytu" zapewne),
>>>Trudno powiedzieć że jest bo tak naprawdę to go nie ma.
>>   Więc wycofujesz się ze swojej definicji?
>skąd wysnułeś takie wnioski???
   Ponieważ przytoczyłem Twoją własną definicję "nic", a Ty zgłaszasz do niej jakieś obiekcje. Przyjrzyj się przebiegowi konwersacji. Dla ułatwienia, cytowania powyżej.

>>   Tak.. zaiste bardzo precyzyjna definicja..
>Podaj lepszą...
   ...
   Podałem przecież. Nic = niebyt = brak bytu. Skleroza, czy lekceważenie?

>>>>>>Nic po prostu wiąże się z istnieniem, bo jest jego całkowitym zaprzeczeniem.
>>>>>   Niedawno twierdziłeś, że "nic" jest przeciwieństwem "czegoś" ("bytu" zapewne),
>>>>Trudno powiedzieć że jest bo tak naprawdę to go nie ma.
>>>   Więc wycofujesz się ze swojej definicji?
>>skąd wysnułeś takie wnioski???
>   Ponieważ przytoczyłem Twoją własną definicję "nic", a Ty zgłaszasz do niej jakieś obiekcje. Przyjrzyj się przebiegowi konwersacji. Dla ułatwienia, cytowania powyżej.
chodzi ci o fragment "trudno powiedzieć że jest" ?
To taka gra słowna, w której jest oznacza istnienie, a nie jak u Ciebie określenie.

>>>   Tak.. zaiste bardzo precyzyjna definicja..
>>Podaj lepszą...
>   ...
>   Podałem przecież. Nic = niebyt = brak bytu. Skleroza, czy lekceważenie?
Dobra patrz:
Dowód nie wprost-
1. Nic istnieje ( takie jest Twoje założenie ).
2. To co istnieje nazywamy bytem. ( to chyba oczywiste )

1+2 = nic jest bytem
Podstawmy do równania Twoją definicję "nic".
Otrzymujemy:
niebyt jest bytem.
lub
brak bytu jest bytem.

Wniosek : otrzymaliśmy dwie sprzeczności co dowodzi, że Twoja definicja wcale nie jest lepsza, a wręcz przeciwnie.

   Niestety aksjomat 1 nie jest poprawny, co obala Twoje rozumowanie.

>   Niestety aksjomat 1 nie jest poprawny, co obala Twoje rozumowanie.
Nie on obala Twoje rozumowanie, które opierasz na sprzeczności.

>>   Niestety aksjomat 1 nie jest poprawny, co obala Twoje rozumowanie.
>Nie on obala Twoje rozumowanie, które opierasz na sprzeczności.
   Niczego nie obala. Twoje rozumowanie jest oparte na fałszywych założeniach. Z fałszywych założeń możesz wyprowadzić wszystko, tak prawdę, jak fałsz. "Nic" nie istnieje i istnieć nie może. To dopełnienie zbioru bytów (więc bytem nie jest), a tylko byty mogą posiadać właściwość istnienia.

>>>   Niestety aksjomat 1 nie jest poprawny, co obala Twoje rozumowanie.
>>Nie on obala Twoje rozumowanie, które opierasz na sprzeczności.
>   Niczego nie obala. Twoje rozumowanie jest oparte na fałszywych założeniach.
Bo niektóre moje dowody to dowody nie wprost , np. "nic" istnieje. Wiem ( i z tego co piszesz wnioskuję że Ty tez wiesz) że to założenie jest nieprawdziwe, ale jest potrzebne udowodnienia że "nic" nie istnieje.

>Z fałszywych założeń możesz wyprowadzić wszystko, tak prawdę, jak fałsz.
Nie zawsze.

>"Nic" nie istnieje i istnieć nie może.
racja.

>To dopełnienie zbioru bytów (więc bytem nie jest),
Sory ale jedno z drugiego nie wynika.

>a tylko byty mogą posiadać właściwość istnienia.
Dlatego są bytami.

>Bo niektóre moje dowody to dowody niewprost
   Co to ma do rzeczy? Akurat ten Twój dowód niczego nie pokazje. Nigdy nie twierdziłem, że "nic" istnieje.

>>Z fałszywych założeń możesz wyprowadzić wszystko, tak prawdę, jak fałsz.
>Nie zawsze.
   Implikacja. Zdziwiony?

>>To dopełnienie zbioru bytów (więc bytem nie jest),
>Sory ale jedno z drugiego nie wynika.
   Zbiór liczb niewymiernych jest dopełnieniem zbioru liczb wymiernych. Żadna liczba niewymierna nie jest wymierna. Już jasne? Niebyt nie jest bytem. "Dziura" nie jest elektronem.

>>Bo niektóre moje dowody to dowody niewprost
>   Co to ma do rzeczy?
To że krytykujesz choć wcale nie rozumiesz o co chodzi.

>Akurat ten Twój dowód niczego nie pokazje.
Pokazuje tylko że tego nie dostrzegasz.

>Nigdy nie twierdziłem, że "nic" istnieje.
No to o co chodzi?

>>>Z fałszywych założeń możesz wyprowadzić wszystko, tak prawdę, jak fałsz.
>>Nie zawsze.
>   Implikacja. Zdziwiony?
Nie.

>   Zbiór liczb niewymiernych jest dopełnieniem zbioru liczb wymiernych. Żadna liczba niewymierna nie jest wymierna. Już jasne?
tak, ale aby istniał zbiór i jego dopełnienie, suma tych dwóch zbiorów musi isntnieć i być większ od zbioru i dopełnienia ( bo inaczej dopełnieniem jest zbiór pusty)
Wniosek twoje rozumowanie niczego nie dowodzi bo suma "nic" i czegoś jest równa czemuś ( bo "nic" nie istnieje) więc dopełnienim jest zbiór pusty ( "nic" nie istnieje ).

>>>Bo niektóre moje dowody to dowody niewprost
>>   Co to ma do rzeczy?
>To że krytykujesz choć wcale nie rozumiesz o co chodzi.
   Wygląda na to, że Ty nie rozumiesz. Jedyne co wykazałeś, to to, że istnienie "nic" prowadzi do absurdu, tylko, że nikt nigdy nie twierdził, że nic istnieje. I w tym momencie absolutnie nie ma znaczenia, że to był dowód nie wprost, bo wcale nie pokazałeś wewnętrznej sprzeczności mojej definicji, tylko jakiejś innej.
   Napisałeś:
>1. Nic istnieje ( takie jest Twoje założenie ).
a to wiarutna bzdura, bo to nie jest moje założenie. Teraz już jasne?

>>Akurat ten Twój dowód niczego nie pokazje.
>Pokazuje tylko że tego nie dostrzegasz.
   p/w

>>Nigdy nie twierdziłem, że "nic" istnieje.
>No to o co chodzi?
   p/w

>>>>Z fałszywych założeń możesz wyprowadzić wszystko, tak prawdę, jak fałsz.
>>>Nie zawsze.
>>   Implikacja. Zdziwiony?
>Nie.
   No to co mi tu p***, że nie zawsze, jak zawsze?

>tak, ale aby istniał zbiór i jego dopełnienie, suma tych dwóch zbiorów musi isntnieć i być większ od zbioru i dopełnienia ( bo inaczej dopełnieniem jest zbiór pusty) (...)
   Wcale nie zakładam, że dopełnienie zbioru bytów istnieje, bo "nic" nie istnieje.
   Def. x∈A^C⇔x∉A. Koniec. "Nic" nie należy do zbioru bytów, więc należy do jego dopełnienia. Ponadto mylisz pojęcie "istnieje" w sensie matematycznym i realnym. Element dopełnienia zbioru bytów - "nic" istnieje w sensie matematycznym (jako element zbioru), ale nie istnieje w sensie realnym (bo nie jest bytem).

>   Wygląda na to, że Ty nie rozumiesz.
Fajnie ale Ty rozumiesz jeszcze mniej.

>Jedyne co wykazałeś, to to, że istnienie "nic" prowadzi do absurdu, tylko, że nikt nigdy nie twierdził, że nic istnieje.
To skąd się wzięło to pojęcie. Dlaczego ktoś wymyślił "nic" choć wcale nie wierzył że istnieje?

>Teraz już jasne?
skoro tak twierdzisz to i tak wyszło na moje.

>   No to co mi tu p***, że nie zawsze, jak zawsze?
sorra mój bład.

>   Wcale nie zakładam, że dopełnienie zbioru bytów istnieje, bo "nic" nie istnieje.
Dzięki za przyznanie racji.

>   Def. x∈A^C⇔x∉A. Koniec. "Nic" nie należy do zbioru bytów, więc należy do jego dopełnienia.
Okej, ale co jest "nadzbiorem" tego co istnieje?

>Ponadto mylisz pojęcie "istnieje" w sensie matematycznym i realnym.
"Istnieje" raczej nie zmienia sensu.

>>   Wygląda na to, że Ty nie rozumiesz.
>Fajnie ale Ty rozumiesz jeszcze mniej.
   Jakieś argumenty, czy to kolejny przejaw Twojej arogancji? Nie zdenerwujesz mnie tymi inwektywami. Rozmowy z co poniektórymi chrześcijanami mnie zahartowały pod tym względem.

>>Jedyne co wykazałeś, to to, że istnienie "nic" prowadzi do absurdu, tylko, że nikt nigdy nie twierdził, że nic istnieje.
>To skąd się wzięło to pojęcie. Dlaczego ktoś wymyślił "nic" choć wcale nie wierzył że istnieje?
   Ponieważ to pojęcie jest bardzo pomocne podczas wyrażania swoich myśli. To oczywiste.

>>Teraz już jasne?
>skoro tak twierdzisz to i tak wyszło na moje.
   Nie sądzę. Nadal nie wykazałeś wewnętrznej sprzeczności mojej definicji "nic", jak również nie wykazałeś, że to Twoje "ja" istnieje realnie. Wygląda na to, że mam przyjąć na wiarę, BO TAK!

>>   Def. x∈A^C⇔x∉A. Koniec. "Nic" nie należy do zbioru bytów, więc należy do jego dopełnienia.
>Okej, ale co jest "nadzbiorem" tego co istnieje?
   To oczywiste: nadzbiorem bytów istniejących jest zbiór wszystkich bytów. Można pomyśleć również byty nieistniejące (jak bogowie, krasnoludki, jednorożce etc.). Jeszcze "większym" nadzbiorem jest zbiór bytów + niebyt. Nie ma chyba konkretnej nazwy..

>>Ponadto mylisz pojęcie "istnieje" w sensie matematycznym i realnym.
>"Istnieje" raczej nie zmienia sensu.
   Jasne. A zbiór liczb niewymiernych istnieje realnie. Mylenie istnienia realnego z istnieniem w sensie matematycznym to częsty błąd ludzi, którzy próbują udowodnić matematycznie istnienie boga, lub innych wyimaginowanych bytów. Swego czasu popełnił go nawet Kurt Goedel (tzw. dowód Goedla na istnienie boga).

> To oczywiste.
Oczywistość jest kwestią względną.

>   Nie sądzę. Nadal nie wykazałeś wewnętrznej sprzeczności mojej definicji "nic",
Bo twoja definicja nie jest sprzeczna ( chyba, nie analizowałem jej aż tak dogłebnie ).
Chodzi o to, że Ty postrzegasz "nic" jako pojęcie. I tylko pojęcie. I to jest wystarczający dowód mojej teorii. Bo skoro pojęcie istnieje tylko w naszych umysłach to nie istnieje "naprawdę".

>>Okej, ale co jest "nadzbiorem" tego co istnieje?
>   To oczywiste: nadzbiorem bytów istniejących jest zbiór wszystkich bytów.
Popełniasz bardzo prosty błąd, bo nie rozumiesz że byt to to co istnieje.

>Można pomyśleć również byty nieistniejące (jak bogowie, krasnoludki, jednorożce etc.).
jak nie istnieją to dlaczego o nich wspominasz. gdyby w pewien sposób nie istnieli to byś o nich nie mówił ale jakoś znaleźli się w Twojej głowie.

>Jeszcze "większym" nadzbiorem jest zbiór bytów + niebyt.
Tylko że zbiór ten sprowadza się do zbiorów bytu bo niebytu nie ma. Brak dopełnienia.

>> To oczywiste.
>Oczywistość jest kwestią względną.
   Nie, jeśli się ją dobrze zdefiniuje. Nazywam oczywistym to, co jest tak łatwo pokazać, że każdy sam do tego dojdzie, albo jeśli zdanie przeciwne łatwo sprowadzić do sprzeczności (znowu - każdy sam to zauważy). Oczywistość również często wynika wprost z definicji obiektu rozważań.

>>   Nie sądzę. Nadal nie wykazałeś wewnętrznej sprzeczności mojej definicji "nic",
>Bo twoja definicja nie jest sprzeczna ( chyba, nie analizowałem jej aż tak dogłebnie ).
   Cieszę się.

>Chodzi o to, że Ty postrzegasz "nic" jako pojęcie. I tylko pojęcie.
   A czym innym jest według Ciebie?

>I to jest wystarczający dowód mojej teorii. Bo skoro pojęcie istnieje tylko w naszych umysłach to nie istnieje "na prawdę".
   To wcale nie wykazuje istnienia "życia po śmierci", czy "ja". Brak związku.

>>>Okej, ale co jest "nadzbiorem" tego co istnieje?
>>   To oczywiste: nadzbiorem bytów istniejących jest zbiór wszystkich bytów.
>Popełniasz bardzo prosty błąd, bo nie rozumiesz że byt to to co istnieje.
   Ludzie nawymyślali sobie całą masę bytów i trzeba je jakoś sklasyfikować. Jest jasne, że większość tych bytów nie istnieje.

>>Można pomyśleć również byty nieistniejące (jak bogowie, krasnoludki, jednorożce etc.).
>jak nie istnieją to dlaczego o nich wspominasz. gdyby w pewien sposób nie istnieli to byś o nich nie mówił ale jakoś znaleźli się w Twojej głowie.
   p/w

>>Jeszcze "większym" nadzbiorem jest zbiór bytów + niebyt.
>Tylko że zbiór ten sprowadza się do zbiorów bytu bo niebytu nie ma. Brak dopełnienia.
   To, że niebytu nie ma realnie, nie oznacza, że nie można pomyśleć o nim jako o elemencie pewnego zbioru. Jakiś problem z tym? Nikomu nie przeszkadza, że liczby zespolone nie istnieją realnie w tym, żeby konstruować ich zbiory. Nie mam żadnego problemu, żeby kartkę z napisem "niebyt" wrzucić sobie do jakiegoś arbitralnego worka (zbioru), podobnie, jak nie mam problemu z wrzuceniem kartki z napisem "bóg", albo "jednorożec" do worka z napisem "byty nieistniejące". Na tym polega matematyka i na tym polega taksonomia.

>   Nie, jeśli się ją dobrze zdefiniuje. Nazywam oczywistym to, co jest tak łatwo pokazać, że każdy sam do tego dojdzie, albo jeśli zdanie przeciwne łatwo sprowadzić do sprzeczności (znowu - każdy sam to zauważy). Oczywistość również często wynika wprost z definicji obiektu rozważań.
Co dla jednego proste, dla drugiego trudne. Powiedz mi czy równanie 2+2 = 4 jest proste czy trudne?

>>Chodzi o to, że Ty postrzegasz "nic" jako pojęcie. I tylko pojęcie.
>   A czym innym jest według Ciebie?
Powinno być realnym "nic".

>   To wcale nie wykazuje istnienia "życia po śmierci", czy "ja".
Ani go nie obala.

>   Ludzie nawymyślali sobie całą masę bytów i trzeba je jakoś sklasyfikować. Jest jasne, że większość tych bytów nie istnieje.
Które na przykład?

>Nikomu nie przeszkadza, że liczby zespolone nie istnieją realnie
Oczywiście że istnieją bez nich nie mielibyśmy tak rozwiniętej matematyki, analizy, ekonomii i paru innych rzeczy.

> Nie mam żadnego problemu, żeby kartkę z napisem "niebyt" wrzucić sobie do jakiegoś arbitralnego worka (zbioru), podobnie, jak nie mam problemu z wrzuceniem kartki z napisem "bóg", albo "jednorożec" do worka z napisem "byty nieistniejące".
Tylko jaki to ma związek?

>Na tym polega matematyka i na tym polega taksonomia.
Nie właśnie nie na tym polega.

Mam jeszcze pytanie, bo chyba mówiłeś że tworzę niepotrzebne byty, jakie jeśli mógłbyś mi powiedzieć?

>Co dla jednego proste, dla drugiego trudne. Powiedz mi czy równanie 2+2 = 4 jest proste czy trudne?
   To jest stwierdzenie faktu.

>>>Chodzi o to, że Ty postrzegasz "nic" jako pojęcie. I tylko pojęcie.
>>   A czym innym jest według Ciebie?
>Powinno być realnym "nic".
   "Realne nic" to oksymoron.

>>   To wcale nie wykazuje istnienia "życia po śmierci", czy "ja".
>Ani go nie obala.
   Więc co to ma oznaczać:
>I to jest wystarczający dowód mojej teorii.
   To żaden dowód.

>>   Ludzie nawymyślali sobie całą masę bytów i trzeba je jakoś sklasyfikować. Jest jasne, że większość tych bytów nie istnieje.
>Które na przykład?
   Mam zacytować znowu siebie samego?

>>Nikomu nie przeszkadza, że liczby zespolone nie istnieją realnie
>Oczywiście że istnieją bez nich nie mielibyśmy tak rozwiniętej matematyki, analizy, ekonomii i paru innych rzeczy.
   Znowu mylisz pojęcie istnienia realnego z istnieniem w sensie matematycznym. Ja mówię o realnym. Pewien mój wykładowca wymyślił kiedyś matematyczny byt, który nazwał "wielkim, granatowym pożeraczem siódemek". To, że matematycznie istnieje taki byt (bardzo dobrze określony), nie oznacza, że możesz spotkać na ulicy takiego "granatowego pożeracza siódemek".

>> Nie mam żadnego problemu, żeby kartkę z napisem "niebyt" wrzucić sobie do jakiegoś arbitralnego worka (zbioru), podobnie, jak nie mam problemu z wrzuceniem kartki z napisem "bóg", albo "jednorożec" do worka z napisem "byty nieistniejące".
>Tylko jaki to ma związek?
   Którego fragmentu nie rozumiesz? Pokazałem Ci, jak sobie wyobrazić dopełnienie zbioru bytów i zbiór bytów nieistniejących.

>>Na tym polega matematyka i na tym polega taksonomia.
>Nie właśnie nie na tym polega.
   W wielkim uproszczeniu, to o czym napisałem, nazywa się teorią mnogości.

>Mam jeszcze pytanie, bo chyba mówiłeś że tworzę niepotrzebne byty, jakie jeśli mógłbyś mipowiedzieć?
   A tzw. "ja" to pryszcz? Do "życia po śmierci" potrzebujesz pewnie jakiś nowy byt, bo żaden znany nie może przetrwać śmierci. I oczywiście nie potrafisz podać żadnego racjonalnego powodu na istnienie owego bytu.

>>Co dla jednego proste, dla drugiego trudne. Powiedz mi czy równanie 2+2 = 4 jest proste czy trudne?
>   To jest stwierdzenie faktu.
Wcale nie, pytam jeszcze raz czy to równanie jest trudne...?

>   "Realne nic" to oksymoron.
I???

>   Więc co to ma oznaczać:
>>I to jest wystarczający dowód mojej teorii.
że to udowadnia że "nic" jest wewnętrznie sprzeczne.

>   Znowu mylisz pojęcie istnienia realnego z istnieniem w sensie matematycznym.
Nie to Ty je mylisz.

>Ja mówię o realnym.
A co według Ciebie jest realne???

>Pewien mój wykładowca wymyślił kiedyś matematyczny byt, który nazwał "wielkim, granatowym pożeraczem siódemek". To, że matematycznie istnieje taki byt (bardzo dobrze określony), nie oznacza, że możesz spotkać na ulicy takiego "granatowego pożeracza siódemek".
No i???

>   Którego fragmentu nie rozumiesz?
Jaki to ma związek z tematem.

>Pokazałem Ci, jak sobie wyobrazić dopełnienie zbioru bytów i zbiór bytów nieistniejących.
Nie Ty mi pokazałeś parę worków które sobie jakoś nazwałeś, to niczego nie udowadnia.

>   A tzw. "ja" to pryszcz? Do "życia po śmierci" potrzebujesz pewnie jakiś nowy byt,
I tu znowu się mylisz bo gdyby był nowy to nie bylibyśmy nim i nie istnielibyśmy po śmierci.

>bo żaden znany nie może przetrwać śmierci.
Nie jest to udowodnione naukowo.

>I oczywiście nie potrafisz podać żadnego racjonalnego powodu na istnienie owego bytu.
A ty na nieistnienie.

>>>Co dla jednego proste, dla drugiego trudne. Powiedz mi czy równanie 2+2 = 4 jest proste czy trudne?
>>   To jest stwierdzenie faktu.
>Wcale nie, pytam jeszcze raz czy to równanie jest trudne...?
   A jak stwierdzenie faktu może być trudne? Trudne w sformułowaniu, czy zaakceptowaniu?

>>   "Realne nic" to oksymoron.
>I???
   Potrzeba coś więcej? To znaczy, że realne być nie może. Koniec. Której części nie rozumiesz?

>>   Więc co to ma oznaczać:
>>>I to jest wystarczający dowód mojej teorii.
>że to udowadnia że "nic" jest wewnętrznie sprzeczne.
   Gdzie? Jak? Niby z czego to wynika? Niedawno mówiłeś, że określone moją definicją nie jest wewnętrznie sprzeczne?

>>   Znowu mylisz pojęcie istnienia realnego z istnieniem w sensie matematycznym.
>Nie to Ty je mylisz.
   Serio? Masz coś więcej do powiedzenia?

>>Ja mówię o realnym.
>A co według Ciebie jest realne???
   Realne = będące składnikiem obserwowalnego świata. Jak wiadomo hipotetycznych światów może być całe mnóstwo, ale świat, w którym żyjemy jest tylko jeden.

>>Pewien mój wykładowca wymyślił kiedyś matematyczny byt, który nazwał "wielkim, granatowym pożeraczem siódemek". To, że matematycznie istnieje taki byt (bardzo dobrze określony), nie oznacza, że możesz spotkać na ulicy takiego "granatowego pożeracza siódemek".
>No i???
   Obiekt istniejący matematycznie nie istnieje realnie? Co w tym takiego trudnego do pojęcia?

>>   Którego fragmentu nie rozumiesz?
>Jaki to ma związek z tematem.
   Głupa palisz? Już prościej chyba nie potrafię wytłumaczyć. Tłumaczę, jak pięciolatkowi. Chłopczyku, ile ty masz latek?

>>Pokazałem Ci, jak sobie wyobrazić dopełnienie zbioru bytów i zbiór bytów nieistniejących.
>Nie Ty mi pokazałeś parę worków które sobie jakoś nazwałeś, to niczego nie udowadnia.
   Tak się właśnie pięciolatkowi tłumaczy pojęcie zbioru... Jak tak nie rozumiesz, to nie ma sensu prowadzić dalej tej rozmowy.

>>   A tzw. "ja" to pryszcz? Do "życia po śmierci" potrzebujesz pewnie jakiś nowy byt,
>I tu znowu się mylisz bo gdyby był nowy to nie bylibyśmy nim i nie istnielibyśmy po śmierci.
   W nauce nie ma miejsca dla takich bytów, stąd wniosek, że go wymyśliłeś.

>>bo żaden znany nie może przetrwać śmierci.
>Nie jest to udowodnione naukowo.
   Niby skąd Ty to możesz wiedzieć? Byty, które znamy są dobrze zdefiniowane. Nie udowadnia się DEFINICJI.
   Z resztą inaczej: nie znamy żadnego bytu, który mógłby przetrwać śmierć. Zresztą to wynika nawet wprost z definicji śmierci jako kresu istnienia.

>>I oczywiście nie potrafisz podać żadnego racjonalnego powodu na istnienie owego bytu.
>A ty na nieistnienie.
   "Istnieje życie po śmierci" to naukowe stwierdzenie. Po Twojej stronie leży udowodnienie jego prawdziwości, albo chociaż dostarczenie sprawdzalnych przewidywań. Tak działa nauka.

>   A jak stwierdzenie faktu może być trudne? Trudne w sformułowaniu, czy zaakceptowaniu?
To wiedz że aby dowieść tego "faktu" trzeba 4 lata studiować matematykę, i wtedy wcale nie jest to takie oczywiste. Ty po prostu przyjmujesz to za pewnik. Tak jest i już. Nie myślisz dlaczego i czy na pewno tak.

>   Potrzeba coś więcej? To znaczy, że realne być nie może. Koniec.
Skoro nie możę istnieć to wyszło na moje. Nic nie istnieje.

>   Gdzie? Jak? Niby z czego to wynika?
Z argumentów które podałem.

> Niedawno mówiłeś, że określone moją definicją nie jest wewnętrznie sprzeczne?
Ale Ty nie definiujesz "nic" tylko "pojęcie nic" a to już duża różnica.

>   Serio?
serio.

>Masz coś więcej do powiedzenia?
Parę rzeczy.

>>A co według Ciebie jest realne???
>   Realne = będące składnikiem obserwowalnego świata.
Liczby zespolone też możemy obserwować. Umysł też jest w pewien sposób obserwowany. bóg też jest obserwowany.
To też realne byty.

>   Obiekt istniejący matematycznie nie istnieje realnie?
Na to pytanie odpowiadam przecząco. To że cos nie podejdzie do Ciebie na ulicy nie znaczy że nie istnieje.
Rozpatrz to na przykładzie pamięci, umysłu, świadomości...

> Już prościej chyba nie potrafię wytłumaczyć.
nie potrafisz tłumaczyć.

>Tłumaczę, jak pięciolatkowi.
To za wysoki poziom jak dla Ciebie. Chyba jeszcze nie dorosłeś do tego poziomu intelektualnego.

>Chłopczyku, ile ty masz latek?
Na pewno więcej od Ciebie...

>   Tak się właśnie pięciolatkowi tłumaczy pojęcie zbioru...
Pięciolatek pojmuje jakie błędy robisz a ty dlaej nic nie rozumiesz.

>Jak tak nie rozumiesz, to nie ma sensu prowadzić dalej tej rozmowy.
rzeczywiście, skoro brak Ci argumentów i nie rozumiesz co się do Ciebie mówi to chyba nie ma sensu.

>   W nauce nie ma miejsca dla takich bytów, stąd wniosek, że go wymyśliłeś.
Błędny wniosek. Np. "rozum" istnieje choć go nie wymyśliłem.

>   Niby skąd Ty to możesz wiedzieć?
Bo trochę czytam.

>Byty, które znamy są dobrze zdefiniowane.
Niestety znowu się mylisz.

>Nie udowadnia się DEFINICJI.
Ale skądś się ją bierze.

>   Z resztą inaczej: nie znamy żadnego bytu, który mógłby przetrwać śmierć. Zresztą to wynika nawet wprost z definicji śmierci jako kresu istnienia.
Znowu się mylisz pięciolatku, śmierć to kres życia nie istnienia. Mylisz bardzo proste pojęcia.
Radzę wziąć się za naukę.

>   "Istnieje życie po śmierci" to naukowe stwierdzenie. Po Twojej stronie leży udowodnienie jego prawdziwości,
A po Twojej braku prawidłowości.

>>   A jak stwierdzenie faktu może być trudne? Trudne w sformułowaniu, czy zaakceptowaniu?
>To wiedz że aby dowieść tego "faktu" trzeba 4 lata studiować matematykę, i wtedy wcale nie jest to takie oczywiste. Ty po prostu przyjmujesz to za pewnik. Tak jest i już. Nie myślisz dlaczego i czy na pewno tak.
   To śmieszne. Jest oczywiste, że nie masz pojęcia o matematyce. Tak to udowadniam: dwa jabłka dodane do dwóch jabłek dają cztery jabłka (możesz sprawdzić, jak nie wierzysz). Oczywiście nie jest istotne, że są to jabłka. Dwa cokolwiek dodane do dwóch cokolwiek dają cztery takie same cokolwiek. Skoro tak, to nie ma sensu mówić o konkretnych obiektach i można stwierdzić, że dwa dodane do dwóch daje cztery. Koniec. Nie studiowałem czterech lat matematyki.
>>   Potrzeba coś więcej? To znaczy, że realne być nie może. Koniec.
>Skoro nie możę istnieć to wyszło na moje. Nic nie istnieje.
>>   Gdzie? Jak? Niby z czego to wynika?
>Z argumentów które podałem.
   A żadnych nie podałeś.

>> Niedawno mówiłeś, że określone moją definicją nie jest wewnętrznie sprzeczne?
>Ale Ty nie definiujesz "nic" tylko "pojęcie nic" a to już duża różnica.
   Więc? Tylko pojęcie może być wewnętrznie sprzeczne (bo każda definicja mówi o pojęciu, określeniu dla pewnego obiektu).

>>   Serio?
>serio.
>>Masz coś więcej do powiedzenia?
>Parę rzeczy.
   Właśnie widzę. Więc? Niby to w jaki sposób mylę pojęcia istnienia realnego i w sensie matematycznym?

>>>A co według Ciebie jest realne???
>>   Realne = będące składnikiem obserwowalnego świata.
>Liczby zespolone też możemy obserwować. Umysł też jest w pewien sposób obserwowany. bóg też jest obserwowany.
   ??? Pokaż mi funkcję falową. Nie masz pojęcia o czym mówisz.
   Bóg jest obserwowany? Niby kto go obserwuje? Skoro tak, to czemu w niego nie wierzysz?

>>   Obiekt istniejący matematycznie nie istnieje realnie?
>Na to pytanie odpowiadam przecząco. To że cos nie podejdzie do Ciebie na ulicy nie znaczy że nie istnieje.
   Tylko, że to jest byt wymyślony przez mojego wykładowcę. Jest oczywiste, że nie istnieje realnie, bo to on go wymyślił. To, że wymyślisz sobie jakiś obiekt matematyczny, nie oznacza, że pojawi się nowy obiekt realny.

>Rozpatrz to na przykładzie pamięci, umysłu, świadomości...
   Tylko, że to nie są byty matematyczne.

>> Już prościej chyba nie potrafię wytłumaczyć.
>nie potrafisz tłumaczyć.
   Podrośnij, poducz się matematyki i fizyki, to może zrozumiesz. Trudno jest wytłumaczyć matematykę totalnemu ignorantowi..

>>Chłopczyku, ile ty masz latek?
>Na pewno więcej od Ciebie...
   Po poziomie dyskusji raczej tego nie widać. Nie rozumiesz podstawowych faktów, nie masz pojęcia o matematyce, ani fizyce, chociaż próbujesz nadrabiać arogancją, ale z mizernym skutkiem.

>>   Tak się właśnie pięciolatkowi tłumaczy pojęcie zbioru...
>Pięciolatek pojmuje jakie błędy robisz a ty dlaej nic nie rozumiesz.
   Pięciolatek nie ma pojęcia, o czym mówi.

>>Jak tak nie rozumiesz, to nie ma sensu prowadzić dalej tej rozmowy.
>rzeczywiście, skoro brak Ci argumentów i nie rozumiesz co się do Ciebie mówi to chyba nie ma sensu.
>>   W nauce nie ma miejsca dla takich bytów, stąd wniosek, że go wymyśliłeś.
>Błędny wniosek. Np. "rozum" istnieje choć go nie wymyśliłem.
   Rozum nie jest bytem niematerialnym. To właściwość materii. Bez niej nie istnieje.

>>   Niby skąd Ty to możesz wiedzieć?
>Bo trochę czytam.
   Trochę za mało.

>>Byty, które znamy są dobrze zdefiniowane.
>Niestety znowu się mylisz.
   Chcesz powiedzieć coś więcej? Może mam uwierzyć na słowo. Jesteś niepoważny.

>>Nie udowadnia się DEFINICJI.
>Ale skądś się ją bierze.
   Owszem. Co z tego ma niby wynikać?

>>   Z resztą inaczej: nie znamy żadnego bytu, który mógłby przetrwać śmierć. Zresztą to wynika nawet wprost z definicji śmierci jako kresu istnienia.
>Znowu się mylisz pięciolatku, śmierć to kres życia nie istnienia. Mylisz bardzo proste pojęcia.
   A co to jest życie? Czy to nie jest może aby forma istnienia?

>Radzę wziąć się za naukę.
   Tak się składa, że ja się zajmuję nauką.

>>   "Istnieje życie po śmierci" to naukowe stwierdzenie. Po Twojej stronie leży udowodnienie jego prawdziwości,
>A po Twojej braku prawidłowości.
   Nie masz pojęcia, jak działa nauka i widzę, że nic do Ciebie nie dociera.

   Może nie powinienem tego robić, bo - jak mawiał Nietzsche - "W co motłoch bez dowodów uwierzył, jakże byśmy mogli to dowodami obalić?", ale mam teraz dla Ciebie takie zadanie domowe: Załóżmy, że to Twoje "ja" istnieje i jest stowarzyszone z żywymi obiektami. Teraz cofnijmy się wstecz i zapytajmy, czy nasi przodkowie, pierwotniaki posiadali "ja"? Czy posiadali je (i nadal posiadają) bakterie? Pójdźmy dalej. Czy posiadała je pierwsza cząsteczka, zdolna do reprodukcji (być może coś typu RNA)? Pójdźmy jeszcze dalej. Skoro była to zwyczajna cząsteczka z jedną ekstra właściwością (zdolność reprodukcji), to może "ja" posiadają wszystkie cząsteczki? Oczywiście nie ma powodu, żeby "ja" pojawiało się, gdy atomy łączą się w cząsteczkę, więc może to własność atomów? A może pojedynczych cząstek elementarnych?
   A może "ja" pojawiło się na pewnym stopniu rozwoju? Jak odróżnić jestestwa posiadające "ja", od nie posiadających go? Jak to się stało, że "ja" nagle się pojawiło? Pomyśl o tym.

>   To śmieszne.
To co piszesz jest i śmieszne i żałosne.

>Jest oczywiste, że nie masz pojęcia o matematyce.
Oczywiste jest to że masz jeszcze mniejsze pojęcie o matematyce niż ja.

>Tak to udowadniam: dwa jabłka dodane do dwóch jabłek dają cztery jabłka (możesz sprawdzić, jak nie wierzysz).
Na studiach matematycznych wyśmiali by cię. To nie jest żaden dowód ( no może tylko na twoją bezkresna głupotę).

>Dwa cokolwiek dodane do dwóch cokolwiek dają cztery takie same cokolwiek.
Przyjmujesz to za pewnik a nie udowadniasz...

>Skoro tak, to nie ma sensu mówić o konkretnych obiektach i można stwierdzić, że dwa dodane do dwóch daje cztery. Koniec.
To żaden dowód.

>Nie studiowałem czterech lat matematyki.
widać od razu...

>To znaczy, że realne być nie może.
Nieprawda.

>>Z argumentów które podałem.
>   A żadnych nie podałeś.
Podałem tylko ich nie rozumiesz.

>   Więc?
Czego nie rozumiesz?

>Tylko pojęcie może być wewnętrznie sprzeczne (bo każda definicja mówi o pojęciu, określeniu dla pewnego obiektu).
Sprawdź termin definicja w encyklopedii.

>   ??? Pokaż mi funkcję falową.
Sora, nie mam jej na twardym dysku.

> Nie masz pojęcia o czym mówisz.
Mam większe pojęcie od ciebie.

>   Bóg jest obserwowany?
Tak.

>Niby kto go obserwuje?
Ludzie, tylko oni znają pojęcie "bóg".

> Skoro tak, to czemu w niego nie wierzysz?
Bo nie muszę.

>   Tylko, że to jest byt wymyślony przez mojego wykładowcę. Jest oczywiste, że nie istnieje realnie, bo to on go wymyślił.
Ale istnieje w jego umyśle.

>To, że wymyślisz sobie jakiś obiekt matematyczny, nie oznacza, że pojawi się nowy obiekt realny.
Właśnie tak.

>   Podrośnij, poducz się matematyki i fizyki, to może zrozumiesz.
Zmądrzej przede wszystkim. Tobie o wiele bardziej przyda się nauka matmy i fizy niż mnie.

> Nie rozumiesz podstawowych faktów,
Wole ich nie rozumieć ( np. dlaczego 2+2=4) niż myśleć że je rozumiem i tak naprawdę nie wiedzieć nic.
"wiem że nic nie wiem" Sokrates

>nie masz pojęcia o matematyce, ani fizyce,
mam o nich większe pojęcie od ciebie.

>>>   Tak się właśnie pięciolatkowi tłumaczy pojęcie zbioru...
>>Pięciolatek pojmuje jakie błędy robisz a ty dlaej nic nie rozumiesz.
>   Pięciolatek nie ma pojęcia, o czym mówi.
To po co mówisz jak nie masz pojęcia o czym ?

>>>   W nauce nie ma miejsca dla takich bytów, stąd wniosek, że go wymyśliłeś.
Jedno z drugim się nie wiąże.

>>Błędny wniosek. Np. "rozum" istnieje choć go nie wymyśliłem.
>   Rozum nie jest bytem niematerialnym. To właściwość materii. Bez niej nie istnieje.
Nieudowodnione naukowo.

>   Trochę za mało.
Wole za mało niż jak ty -nic.

>>>Nie udowadnia się DEFINICJI.
>>Ale skądś się ją bierze.
>   Owszem. Co z tego ma niby wynikać?
że definicji nie bierze się z powietrza.

>   A co to jest życie? Czy to nie jest może aby forma istnienia?
może i tak, ale może nie jedyna.

>   Tak się składa, że ja się zajmuję nauką.
na pewno nie matematyką ani fizyką.

>   Nie masz pojęcia, jak działa nauka i widzę, że nic do Ciebie nie dociera.
Dociera do mnie więcej niż do Ciebie.

>    Załóżmy, że to Twoje "ja" istnieje i jest stowarzyszone z żywymi obiektami. Teraz cofnijmy się wstecz i zapytajmy, czy nasi przodkowie, pierwotniaki posiadali "ja"? Czy posiadali je (i nadal posiadają) bakterie? Pójdźmy dalej. Czy posiadała je pierwsza cząsteczka, zdolna do reprodukcji (być może coś typu RNA)? Pójdźmy jeszcze dalej. Skoro była to zwyczajna cząsteczka z jedną ekstra właściwością (zdolność reprodukcji), to może "ja" posiadają wszystkie cząsteczki? Oczywiście nie ma powodu, żeby "ja" pojawiało się, gdy atomy łączą się w cząsteczkę, więc może to własność atomów? A może pojedynczych cząstek elementarnych?
A może Twoje założenie jest błędne i "ja" wcale nie jest związane cały czas z materią ( jak w przypadku śmierci).

> Jak to się stało, że "ja" nagle się pojawiło?
Nie wiem, może tak jak życie.

   Doprawdy rozbrajają mnie Twoje płytkie argumenty w stylu: "rozumiem więcej, niż ty". Jakie masz kwalifikacje? Jest dla mnie oczywiste, że starasz się tylko wyjść z tej dyskusji z twarzą, bo kompletnie zniszczyłem Twój malutki światek. Pogrążasz się tylko.

>Na studiach matematycznych wyśmiali by cię.
   Jakoś jeszcze nikt mnie nie wyśmiał. Swoją drogą polecam Ifrah "Dzieje liczby, czyli historia wielkiego wynalazku". Popularna, więc może coś z niej zrozumiesz.

>>Dwa cokolwiek dodane do dwóch cokolwiek dają cztery takie same cokolwiek.
>Przyjmujesz to za pewnik a nie udowadniasz...
   Masz wątpliwości? Sprawdź.

>>Skoro tak, to nie ma sensu mówić o konkretnych obiektach i można stwierdzić, że dwa dodane do dwóch daje cztery. Koniec.
>To żaden dowód.
   Dzieci w szkole przekonuje i właściwie przekonuje każdego, kto o tym dobrze pomyśli więcej niż 30 sekund. Ponownie odsyłam do Ifraha.

>>To znaczy, że realne być nie może.
>Nieprawda.
   I żadnych argumentów..

>>>Z argumentów które podałem.
>>A żadnych nie podałeś.
>Podałem tylko ich nie rozumiesz.
   Wybacz, nie widziałem żadnych sensownych argumentów.

>>Bóg jest obserwowany?
>Tak.
   Jasne mają wielkie teleskopy do obserwacji boga. Wyśmienicie. Ośmieszasz się brnąc dalej w ten absurd.

>Ale istnieje w jego umyśle.
   Może już zapomniał? Z resztą istnienie w czyimś umyśle nie oznacza istnienia obiektywnego i realnego. To oczywiste.

>>To, że wymyślisz sobie jakiś obiekt matematyczny, nie oznacza, że pojawi się nowy obiekt realny.
>Właśnie tak.
   Może w Twoim małym światku.

>Zmądrzej przede wszystkim. Tobie o wiele bardziej przyda się nauka matmy i fizy niż mnie.
   Cały czas się uczę, ale mam dziwne wrażenie, że Ty - nie. Spytam wprost - chociaż studiowałeś kiedyś fizykę, albo matematykę? Jestem niemal pewien, że nie. Inaczej nie gadałbyś takich głupot.

>>nie masz pojęcia o matematyce, ani fizyce,
>mam o nich większe pojęcie od ciebie.
   Ponownie: jakie masz kwalifikacje?

>>Pięciolatek nie ma pojęcia, o czym mówi.
>To po co mówisz jak nie masz pojęcia o czym ?
   Przykro mi, że nie zrozumiałeś ironii. Mówiłem o Tobiw.

>>>>W nauce nie ma miejsca dla takich bytów, stąd wniosek, że go wymyśliłeś.
>Jedno z drugim się nie wiąże.
   Skoro w nauce ich nie ma i nigdy o nim nie słyszałem (pseudonauką i szarlatanerią się nie zajmuję), zakładam, że Ty go wymyśliłeś. Proste. Nawet jeśli nie Ty. I tak mam prawo żądać dowodów od Ciebie, bo to Ty się na ten byt powołujesz.

>>Rozum nie jest bytem niematerialnym. To właściwość materii. Bez niej nie istnieje.
>Nieudowodnione naukowo.
   Mógłbym Ci to bardzo łatwo udowodnić, ale wtedy nie mógłbyś mi przyznać racji. Hint: zapoznaj się może z eksperymentami Pawłowa.

>>Trochę za mało.
>Wole za mało niż jak ty -nic
   Nawet nie wiesz, jak bardzo się mylisz.

>że definicji nie bierze się z powietrza.
   I że niby trzeba ją udowodnić?

>>Tak się składa, że ja się zajmuję nauką.
na pewno nie matematyką ani fizyką.
   Baaardzo zabawne

>A może Twoje założenie jest błędne i "ja" wcale nie jest związane cały czas z materią ( jak w przypadku śmierci).
   A z czym?

>> Jak to się stało, że "ja" nagle się pojawiło?
>Nie wiem, może tak jak życie.
   Jaki miałby być mechanizm?