O co naprawdę chodzi chrześcijanom? Czy rzeczywiście kochają swojego wymyślonego boga? Wydaje mi się że nie. Istotą religii chrześcijańskiej nie jest żadna koncepcja kosmologiczna, ani uwielbienie do wyimaginowanej istoty najwyższej. Jej sednem jest wiara w życie po śmierci, obiecywane na każdej ze stron ewangelii. Chrześcijan nie obchodzi jaki jest ich bóg. Oni pragną kontynuacji swojej egzystencji po jej wyznaczonym przez naturę czasie. Chrześcijaństwo nie jest religią miłości, w żadnym z możliwych do przyjęcia znaczeń tego słowa. Jest religią kontraktu głoszącego życie po śmierci. Dlatego też chrześcijanin nie wysłucha argumentów Dawkinsa mówiących o tym, że wizja świata z Biblii jest zupełnie niespójna z Rzeczywistością. Chrześcijanina to nie obchodzi. Chrześcijanin nie wysłucha też wyników analizy psychologicznej Jahwe, czy Jezusa. Nawet, jeśli usłyszy w tym wieść o potworach, chce żyć wiecznie. I dla tej swojej nadziei będzie fałszował świat, a gdy trzeba, ucieknie się do kłamstwa i przemocy. Dla przykładu przytoczę rozmowę z katoliczką, która niespodziewanie wyraziła krytyczną uwagę o kreacjonistach amerykańskich.

Katoliczka: „Ale głupi ci kreacjoniści! Papieże już dawno zgodzili się na ewolucję.”
Ja: „Z dwojga złego wolę kreacjonistów, gdyż są przynajmniej w jakimś sensie uczciwi. Widzą, że ewolucja w ostateczny sposób przeczy ich wierze.”
Katoliczka: „Ależ to nieprawda! Papież przecież uznał ewolucję.”
Ja: „Ale Jezus obok swej boskiej natury był też człowiekiem, czyż nie?”
Katoliczka: „Oczywiście”
Ja: „A zatem dlaczego obok niego nie zjawiła się ukrzyżowana ważka, trawa, gołąb i cała Arka Noego na krzyżach?”
Katoliczka: „Co ty za bzdury pleciesz? Chrystus zbawił ludzi, nie trawę, czy zwierzęta, dlatego został ukrzyżowany w jego ludzkiej postaci”.
Ja: „To znaczy, że tylko człowiek ma duszę?”
Katoliczka: „Oczywiście”
Ja; „A wiesz, że znaleziono neandertalczyka z fletem. Ciężko mi przyjąć, że istota grająca na flecie mogła nie mieć duszy. To głęboko nieetyczne”
Katoliczka: „Jesteś racjonalistą, nie rozumiesz ludzi wierzących. Poza tym ewolucja to tylko teoria. Nie możesz przeciwstawiać logiki wierze”
Ja: „Tu nie chodzi o racjonalizm, czy logikę. Uważam, ze uznanie jakiejś istoty za gorszą od siebie z uwagi na chęć wiecznego istnienia oferowaną przez jakieś pismo jest głęboko nieetyczne”
Katoliczka: „To ty tak mówisz”

Uważam, że jeśli zdefiniować religię jako uwielbienie do jakiejś nadprzyrodzonej mocy, to ciężko nazwać chrześcijaństwo religią. Chrześcijanie nie są bowiem zainteresowani swoim bóstwem, czy logicznością swych ksiąg. Oni pragną przeżyć swoją własną śmierć. Nic poza tym ich nie obchodzi. Dlatego, zwłaszcza katolicy, akceptują ewolucję i absurdalność większości biblijnych informacji. Choć nic się nie zgadza, oni wierzą. Z miłości do Boga? Nie... Z chuci wiecznego istnienia. Jak napisał intelektualista hiszpański Unamuno – „Jeśli zaś umieram, WSZYSTKO traci sens”. To jest doskonale uchwycone motto chrześcijan. Lecz owe motto zostaje na długo po zaprzestaniu wędrówek do kościoła. Gdy słyszę o transcendencji i metafizyce z ust osób, które porzuciły chrześcijaństwo przypuszczam, że to co najistotniejsze w chrześcijaństwie w nich pozostało. Proponuję zatem ćwiczenie. Niech każdy, kto odwiedzi tę stronę pomyśli i powie, co uważa o własnej śmierci. Wydaje mi się, że jest to najlepszy test na ateizm, czy też panteizm Eisteinowsko Dawkinsonowski. Zacznę ja – po śmierci nie zostanie nic z tego co było moją pamięcią i świadomością „ja”. Tak jak przed moim narodzeniem nie tworzyły tych zjawisk atomy, z których teraz się w 100% składam, tak samo będzie po mojej śmierci. Jestem z tego zadowolony, podziwiam to prawo natury, gdyż dzięki niemu jestem teraz i mogę odkrywać ten, zdecydowanie niemetafizyczny i nietranscendentny, ale za to prawdziwy, nie wynikający z moich żądz, świat.

Chuć wiecznego istnienia nie dotyczy tylko chrześcijan, lecz wielu osób nie uważających siebie za chrześcijan. Tak jak chrześcijanom są w swej istocie obojętne pytania o ich boga, o historyczność biblii, czy o kosmologię, tak też i są wśród nich tacy, którym obojętnieje nawet znaczek firmowy „chrześcijaństwo”, lecz nadal zostają ze swą metafizycznotrancendentną pożądliwością. Objawy tego to kult egzystencji, kult tożsamości, atmosfera poczekalni w prawdziwym życiu, czyli brak dążenia do mądrości i poznania świata (również poprzez muzyczną estetykę, jak można to zobaczyć w dyskusji w dziale „kultura” - „nie wszystko jest muzyką”.