Często spotykam się ze stwierdzeniem, że ateiści to materialiści, albo że nauka jest materializmem.

To błąd językowy, który wynika z intuicyjnego błędu polegającego na niedokładnym przemyśleniu tematu, a jest on bardzo prosty.

Materia to wg nauki budulec, z którego składa się świat. Tak po prostu przyjęto roboczo, że gdy ustalimy, że coś istnieje*, to analizujemy to logicznie. A to znaczy, że mowa o mechanizmie. To jak odbieramy fizycznie zjawiska po prostu nazywamy materią. Mamy jednak na myśli ten intuicyjny twór, który nazywamy materią. To jest nieistotne pojęcie na poziomie filozoficznym. Być może jakieś mechanizmy nie składają się z materii, tylko np praw, którym materia się podporządkowuje. Mowa jednak nadal o mechanizmach, logice i istnieniu. Te trzy pojęcia są aprioryczne i należą do niezbędnych poznawczo aprioryzmów (jeśli ktoś ich nie przyjmuje, to porozumienie się na płaszczyźnie intersubiektywnej jest niemożliwe). Właśnie to są 3 główne składniki racjonalizmu.


*wg nauki ustalenie istnienia to zaobserwowanie czegoś i potwierdzenie badaniami; w filozofii nauki podstawowymi jej składnikami są świadomość niezbędna do obserwacji, logika niezbędna do dedukcji i klasyfikacji, a także obiektywizacji modeli naukowych i kreatywne przypadkowe łączenie teorii i "indukowanie brakujących w dedukcji mechanizmów")

Logiki nie można odrzucić, bo to jedyny element doświadczenia, który je obiektywizuje. Odrzucenie logiki odbiera sens i użyteczność klasyfikacji jakichkolwiek zjawisk i rzeczy, a także działań, rozumowań i dyskusji.

Mechanizmy to coś czego nie można odrzucić, bo stoją za każdym działaniem, które można wytłumaczyć logicznie. Niektórzy skrajni relatywiści wyrzucają logikę do śmietnika, a udają, że się nią posługują i popadając w sprzeczność w tak elementarnej kwestii ciągle stosując projekcje wobec dyskutanta, czyli próbując mu zarzucać swoje własne zachowanie.

Istnienie to mechanizmy i zależności, a także świadomość apriorycznie doświadczająca interpretacji będących wynikiem chemicznej pracy fizycznego mózgu, który logicznie przetwarza informacje i buduje teorie, które odnosi do obserwacji.

Wg języka każda definicja odnosi się do fenomenu doświadczanego przez świadomość i obiektywizacji czyli osadzenia go w świecie zewnętrznym i przetwarzania go wg logiki. Zwolennicy teorii, że nauka bada tylko materię chcą wprowadzić swoje niematerialistyczne wierzenia czyli nielogiczny bełkot, który nie opiera się na niczym. Wartościowe definicje mają desygnaty, z których wynikają. Zawsze obecny jest w tym jakiś aprioryzm oraz coś co się obiektywnie dzieje.

Aprioryzm to nie to samo co fideizm. Niektóre rodzaje aprioryzmów są potrzebne, a inne nieuniknione. Fideizm to natomiast przyjęcie jakiejś tezy bez przesłanek i uznanie jej za pewnik. Łagodne formy fideizmu to np próba rozmycia rzeczywistości poprzez rozmycie definicji, np uznanie, że coś może istnieć i być niematerialne, choć pojęcia istnienia i materii są dokładnie tym samym wg naszych pierwotnych klasyfikacji poznawczych. Istnienie to proces, a materia to obiekt będący wyodrębnieniem statycznego obiektu mentalnego spośród istniejących procesów. Niematerialne istnienie nie może istnieć, bo to bezsens i logiczna sprzeczność.

Świadomość jest niezbędna nam do obserwacji rzeczywistości intersubiektywnej ludzkiej metodą naukową. Są dwa podejścia:
- fideizm czyli nieobjęcie doświadczenia logiką, czyli bezsens, o którym nie ma sensu dyskutować, ani myśleć
- sceptycyzm czyli poddawanie świadomych apriorycznych zjawisk logicznej analizie

Fideizm to np wiara w wolną wolę lub próba obrony tego bezdesygnatowego pojęcia. Sceptycyzm to nieprzyjmowanie tej wiary.
Fideizm to tworzenie dualizmu poznawczego. Sceptycyzm to brak przyjmowania na wiarę takiego dualizmu i uznanie, że definicje istnienia, mechanizmów i logiki są równe i dotyczą tego samego czyli świadomego doświadczenia, które jest elementem ludzkiej intersubiektywnej rzeczywistości.