Witam.

Mimo iż zdaję sobie sprawę, że podobne tematy były poruszane na tym forum nie jeden i nie dwa razy, chciałbym rozpocząć tą dyskusję, ze względu na pewne informacje, które być może każą wam zmienić zdanie - niekoniecznie całkowicie, jednak w mniejszym zakresie.

Mój ateizm czy racjonalizm oraz jego istnienie w mojej osobie, jeśli można to tak określić, nie ulega już od dłuższego czasu żadnej wątpliwości - pewne rzeczy są na tyle absurdalne w samym założeniu swego istnienia, że nie można ich zaakceptować. Pomimo tej świadomości chciałbym rozważyć możliwości na tle psychicznym przydatności popularnej formy wiary w boga czy bogów, pomijając fakt życia w ciemnocie i zakłamaniu.

Wiele psychologów na całym świecie, wierzących i nie, mniej lub bardziej racjonalnych, podaje wyniki swoich badań nad wpływem na człowieka przynależenie do różnych, również wyimaginowanych, grup społecznych (m.in. prof. Michael Argyle z Oxford Brookes University). Zacznę od samego początku - na świecie gruntownie przebadano na wielu płaszczyznach ludzi, którzy regularnie oglądają opery mydlane. Badanie te wykazały, że odsetek ludzi szczęśliwych i usatysfakcjonowanych ze swojego życia w tej grupie jest niemal dwukrotnie większy niż u ludzi, którzy seriali nie oglądają - dość szokujące. Inne nawiązujące do tematu badania pozwoliły stwierdzić, że to przez poczucie przynależności do jakiejś niewielkiej grupy znających się, ufających sobie, mających podobne poglądy i zainteresowania ludzi, których można nazwać swoimi przyjaciółmi jest przyczyną tego szczęścia. Idąc dalej, psycholodzy twierdzą, że działa to na tej samej zasadzie jak regularne odwiedzanie klubu czy kościoła - no a więc bycie praktykującym wyznawcą (nie chciałbym specyfikować i zawężać wywodu tylko do jednej religii). A więc, jak się okazuje, coniedzielne msze i spotkania kościelne powodują szczęście, a zatem szereg wynikających z tego szczęścia skutków - jest to między innymi częściową przyczyną poczucia jedności ludzi danego wyznania niezależnie od miejsca zamieszkania czy innych danych personalnych.

Nie wiem jak się do tego odnosić, w szczególności, że ja sam nie czuję się nieszczęśliwy nie oglądając oper mydlanych czy nie chodząc do kościoła - ale to nie jest chyba argument, bo psycholodzy nie wykluczają możliwości należenia do innych społeczności, niekoniecznie tych związanych z religią. Mimo to podkreślają, że te o charakterze religijnym oddziaływują najsilniej i w rezultacie wnoszą najwięcej zmian do codziennego życia (z mojego punktu widzenia niekoniecznie wyłącznie pozytywnych), między innymi właśnie znaczną poprawę samopoczucia.

Powiedzcie co o tym sądzicie i co moglibyście do tego dodać - jakie jest wasze zdanie?