Na fali postanowiłam i ja się wywnętrzyć w kwestii JP2.

Jak zapewne zauważył każdy, kto chociaż pobieżnie śledzi prasę w wątku papieskim, wiele osób, nawet areligijnych, wyraża żal, że Polacy tak kochają papieża bezmyślnie, bałwochwalczo a nie stosują się do jego nauk.

Mam serdecznie dość tej papieżomanii, wychwalania, przymusowego uwielbienia bo "wielkim polakiem był" i tego całego odpustowego hałasu.

Ale czy aby na pewno warto żałować, że ci wielbiciel nie stosują się do nauk JP2 w życiu?

Jakież to uniwersalne zalecenia zawarł JP2 w swoich dziełach, których stosowanie w życiu codziennym uczyniłoby świat lepszym a ludzi szczęśliwszymi?

Katolicka nauka społeczna - rozwodniony socjalizm w dziwnym pomieszaniu z myśleniem feudalnym. Teologia wyzwolenia już była zbyt "marksistowska" dla JP2.

Katolicka etyka seksualna - przepis na to jak wzbudzić ciągłe poczucie winy w ludziach, którzy nikogo nie krzywdzą i tylko okazują sobie miłość. Jak pomnażać ludzkie nieszczęście w imię dogmatów.

Dla niewierzącego nie ma w naukach JP2 niczego istotnego, niczego unikalnego i szczególnie mądrego.
Bo że lepiej by było, jakby był pokój i nie było głodu na świecie niż odwrotnie a ludzie się szanowali nawzajem, to nie jest jakaś oryginalna myśl.
Za to papieskie recepty na osiągnięcie tego stanu błogości są zwyczajnie absurdalne.

Czy lekiem na płytkość kultu jest propagowanie "myśli JP2" i zgodnego z nim życia? Broń Panie Boże!

Ostatnie czego pragnę to żyć w kraju, w którym nauki JP2 wciela się w życie.
Mam wrażenie, że większość polskich katolików, gdyby się chwilę zastanowili i byli ze sobą szczerzy - też by tego nie chciała.

To ja już wole tę jarmarczną płyciznę.