Moj pomysl jest taki : to pytanie jest bardzo relatywne, bo w gruncie rzeczy zalezy od kazdej osoby. Owszem sa takie rzeczy uniwersalnie uznane za wazne, ale najwaznejsze sa subiektywne i zaleza od kazdej osoby, jej religii, swiatopogladu, systemu w ktorym byla wychowana itd...
Zastanow sie, poszukaj w internecie na temat waznych rzeczy w zyciu ludzi, porozmawiaj na ten temat wokol siebie i bedziesz miala przynajmniej jedna czesc Twojego przemowienia.

---

Z racji dwujęzyczności, moja polszczyzna może nie być doskonała.

> Chcę żeby moje przemówienie było wyjątkowe
>i ciekawe.

Mogę poradzić Ci następujące podejście do problemu: "Najważniejsze jest to co umożliwia zadanie takiego pytania."

Cofasz się wtedy po kroczku do tyłu. wolność, zdrowie, miłość itp. zaliczasz do kolejnych etapów drogi. Lecz, (odpowiadasz) istota kryje się w punkcie wyjścia.
Bez czego nie mogłabym zadać tego pytania?
Kim muszę być by je zadać?

Odp: Najpierw muszę być. [odpalasz wtedy kolejno, że jeżeli mnie by nie było nie miałby kto pytania zadać i nie byłoby problemu, potem sięgasz do filozofii egzystencji (osobiście polecam Heideggerowską interpertację), mówisz: "Bycie (egzystencja) będąc pierwotniejsze wobec esencji (jakiejkolwiek aksjologii, teologii itp) samo stanowiąc warunek możliwości jakiegokolwiek wartościowania jest podstawą, bez której nie byłoby niczego.]

Co jest zatem ów wartością najwyższą? Ten kawałek czasu od narodzin do śmierci, który będąc wolnymi możemy pomalować sobie tymi wartościami jakie nam się podobają.

Nie liczą się farby (wartości) tylko to po czym malujemy (życie-bycie od-do).

//subiektywny punkt widzenia? no coż, ale chociaż szczery//

Z chwilą, gdy poznasz odpowiedź na to pytanie - stracisz wolność. Więc lepiej nie pytaj - a przynajmniej nie licz na odpowiedź: rzecz jasna nie wiem, jaka ta odpowiedź mogłaby być w Twoim przypadku, w swoim zresztą też nie.

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

>Z chwilą, gdy poznasz odpowiedź na to pytanie - stracisz wolność.

hmmm... myślę sobie, że z odpowiedzią może być dwojako. Albo ją poznasz i zostaniesz mistykiem. Albo ją poznasz i zgodnie z modelem człowieka wg Heideggera (a zresztą i Heraklita Zaraz będzie nieaktualna. Tak to już z byciem jest, dlatego wnioski z "ontologii-z-konieczności-dynamicznej" po cichu przesuwają odpowiedzi absolutne poza horyzont nieustannie byciem transcendentującym "przesuwany".

ergo: każdy ma swoją odpowiedź, sęk w tym by na bieżąco ściągać jej aktualizacje

Chyba najtrafniej to ujął Norwid w Pielgrzymie:

Nad stanami jest i stanów-stan,
Jako wieża nad płaskie domy
Stercząca w chmury...

Wy myślicie, że i ja nie Pan,
Dlatego że dom mój ruchomy,
Z wielblądziej skóry...

Przecież ja aż w nieba łonie trwam,
Gdy ono duszę mą porywa
Jak piramidę!

Przecież i ja ziemi tyle mam,
Ile jej stopa ma pokrywa,
Dopokąd idę!...

Dopokąd idę... W tym rzecz - mijać znalezione, iść dalej: ale to już nie na szkolny referat

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

> Z chwilą, gdy poznasz odpowiedź na to pytanie - stracisz wolność. Więc lepiej nie pytaj - a przynajmniej nie licz na odpowiedź: rzecz jasna nie wiem, jaka ta odpowiedź mogłaby być w Twoim przypadku, w swoim zresztą też nie.
i

>Dopokąd idę... W tym rzecz - mijać znalezione, iść dalej: ale to już nie na szkolny referat

A więc, dla szybszego marszu, takiego już akademickiego, pytać by może należało, także i znajdować, wpisując się w dialektykę braku pękniętej wewnętrznie, skażonej u swych źródeł wolności i jej wypływania w pełnych odpowiedzi, lecz nadajacych się tylko do wyminięcia chwilach świadomości tkwiących w niej aporii. Być może. Kwestią gustu i tempo marszu także, a może tylko możliwości czy łutu szczęścia.

---

Każda myśl jest jak skarga robaka rozdeptywanego przez anioły. - Emil Cioran

"Są w życiu rzeczy ważne, ale są też
>najważniejsze".

Ważne jest to co stanie się z nami po śmierci i jak to sobie ludzie wyobrażają, ale najważniejsze jest podtrzymywanie marnej egzystencji. Istotą tego procesu jest stwarzanie pozorów sensowności ludzkiego istnienia, nieograniczanie się do podstawowych funkcji żywych organizmów. Bowiem tylko to możemy określić mianem życia, reszta może mieć z nim mniej wspólnego niż to sobie jesteśmy w stanie wyobrazić.

>Istotą tego procesu jest stwarzanie pozorów sensowności ludzkiego istnienia.

Dlaczego sens istnienia miałby być wyłącznie pozorny?
(sens pozorny nie istnieje, ba! nie może istnieć wobec nas to co sensu nie ma)
Sensem tego =co jest= jest to, że ów wogóle JEST niż niebyć by miało.
Nie spodziewajmy się jakiegoś nadto sensu. Bo to co ponadto, jest wyłącznie człowieczym dodatkiem.
Wszystko co poznać mogę ma sens, gdyż to spójność w obrębie warunków nastrojenia, pozwala mi to wszystko poznać; spostrzegać świat zawsze od nowa w horyzoncie sensem właśnie wykrawanym.

A sens ludzkiego istnienia? Będąc wysepką w oceanie czasu od-do,nie jesteśmy na tej wysepce sami I to jest WSZYSTKO. I to jest cały sens.

---

"Największym dystansem do pokonania jest dystans do samego siebie." Ch. Palahniuk

Nie wystarczy mieć wiedzę. Przede wszystkim trzeba ją umieć sprzedać. Przekazać innym.
Radzę zwrócić szczególną uwagę na formę przemówienia - i to całą - strój, postawa, sposób mówienia.
Temat można wybrać dowolny, również spośród tych które wymieniłaś. Czy choćby - że wykonywaną pracę trzeba lubić. Ważny jest sposób uzasadnienia i dobór argumentów, w tym również ich kolejność. Przemówienie musi być ciekawe - musi zainteresować resztę, a nie wywołać ziewanie.
Ważne jest wcześniejsze przećwiczenie - na głos - przed znajomym/rodziną czy
choćby przed lustrem. I sprawdzenie, ile czasu nam to zajmuje. Ewentualna korekta - ile czasu mamy do dyspozycji.

Czy TO jest Twoim zdaniem w życiu najważniejsze?

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}

>Czy TO jest Twoim zdaniem w życiu najważniejsze?
Cóż, było trochę nie na temat. Ale obok, i to blisko.
Bo pytanie było o temat referatu, a ja przypomniałem że temat to nie wszystko. Najlepszy temat trzeba umieć przekazać, o czym często się zapomina. Można włożyć całe serce w opracowanie jakiegoś tematu, i zepsuć wszystko dukając aaaa.... eeee.... yyyyy... mmmmm...
A sam temat? Kilka przykładów już podano. Wybrać trzeba samemu.
Pozdrawiam.

"Są w życiu rzeczy ważne, ale są też
>najważniejsze".

A rzeczą najważniejszą w życiu jest to, chyba, albo na pewno: >>>aby życie nasze dobrze przeżyć... na ile jest to możliwe. Bynajmniej nie idealnie; nie marnując je zanadto, sobie i innym.

>Kilka dni temu moja polonistka jako zadanie kazała
>napisac przemówienie, a później wygłosić je na forum klasy.
Moim zdaniem to ze milosc jest wazna wcale nie jest takie trywialne przekonanie.Oczywiscie mozna byc predko uznanym za osoba naiwna badz idealiste.
Ale jak tak sobie uswiadomic pare faktow.Ludzie z powodu milosci juz popelniali samobojstwo ,morderstwo .Prowadzi ona do irracjonalnych czynow,wiec nie powinno sie ja za nisko oceniac.Jezeli dalej uznamy ze ludzie daza do szczescia to lepiej zeby sie kochali.W ten sposob nikt nie sstanie drugiemu czlowiekowi na drodze do jego szczescia.
Z drugiej strony stan milosci przypomina rodzaJ letargu.czlowiek blaka sie miedzy stanami polswiadomosci i paranoicznej nieufnosci.nie ukorzystnia to rozwoju ludzkosci ,nie rozwiaze materialnych problemow tego swiata,ale zaspokaja niezaspokojone pragnienia wladzy i ludzki egocentryzm,bycia wolnym .

To, co w danej chwili robisz.
Pozdrawiam

>To, co w danej chwili robisz.
Jesteś bardzo blisko.
Ćwiczyłaś ZEN alboco?
Tak tylko pytam.

Drobner
(tak tylko, MU, pytający.
Może kilka funtów lnu ktos kupi?)

Są w życiu rzeczy ważne - miłość, zdrowie, szczęście...
Najważniejsze, moim zdaniem w każdym razie, jest pozostać sobą mimo wszystko. Żyć tak, żeby nie wstydzić się spojrzeć za siebie.
Nie stać w miejscu ale iść do przodu. Nie dopasowywać się do innych, jeśli ich poglądy nie są naszymi.
I jeśli spotykamy na swojej drodze indywidua niegodne nazywać ich "człowiekiem", nie dać się skazić... pozostać sobą. Panem siebie.

Tak sobie ten temat wyobraziłam.

Pozdrawiam.

---

---

>Kilka dni temu moja polonistka jako zadanie kazała
>napisac przemówienie, a później wygłosić je na forum klasy.
>Jego temat brzmi: "Są w życiu rzeczy ważne, ale są też
>najważniejsze". Chcę żeby moje przemówienie było wyjątkowe
>i ciekawe, bo na pewno wszyscy będą pisać o miłości,
>przyjaźni, zdrowiu itp. Oczywiście to jest ważne, ale co
>jeszcze Waszym zdaniem można zaliczyć do rzeczy
>najważniejszych? Prosze o pomoc, bo to przemówienie muszę
>wygłosić już w poniedziałek.

Ja również ma taki temat na polski;/ W swoim przemówieniu napisałem ,że pieniądze , są ważne , ale najważniejsze jest zdrowie , miłość. W miłości podąłem przykład o dniu matki , bo przecież nie chodzi o jakiś kosztowny prezent, ale sama intencja o tym ,że pamiętamy o swoim rodzicach. ale mam problem ze wstępem i zakończeniem;/ Niech ktoś mi do radzi , i jeśli znałby ktoś jakieś sensowne cytaty. bardzo proszę o pomoc

>Kilka dni temu moja polonistka jako zadanie kazała
>napisać przemówienie, a później wygłosić je na forum klasy.
>Jego temat brzmi: "Są w życiu rzeczy ważne, ale są też
>najważniejsze". Chcę żeby moje przemówienie było wyjątkowe
>i ciekawe, bo na pewno wszyscy będą pisać o miłości,
>przyjaźni, zdrowiu itp. Oczywiście to jest ważne, ale co
>jeszcze Waszym zdaniem można zaliczyć do rzeczy
>najważniejszych? Prosze o pomoc, bo to przemówienie muszę
>wygłosić już w poniedziałek.

nie wiem co jest najważniejsze mimo tego że szukam tego "kamienia filozoficznego" od kilkunastu lat; chciałbym znać "przepis na najlepsze życie" ale chyba nic takiego nie istnieje.
napisz o tej "uśrednionej" miłości i przyjaźni, zwykłemu człowiekowi się spodoba, dostaniesz piątkę....

Życie.

>nie wiem co jest najważniejsze mimo tego że szukam tego "kamienia filozoficznego" od kilkunastu lat; chciałbym znać "przepis na najlepsze życie" ale chyba nic takiego nie istnieje.

Istnieje. I dzięki tym poszukiwaniom sprawiałeś, że Twoim "kamieniem filozoficznym" było właśnie to poszukiwanie. Nie da się =go= znaleźć i mieć. Ma się =go= poprzez nieustanne znajdowanie we wszystkim tym co "będąc" staje się nami.

Stwarzając cokolwiek stwarzamy tym samym siebie.
Sami jesteśmy swiomi "kamieniami filozoficznymi". Odpowiedziami...
//dla mnie działa to tak //

---

"Największym dystansem do pokonania jest dystans do samego siebie." Ch. Palahniuk