Nie będę ukrywać - w depresji właśnie przyszły do mnie nowe przemyślenia i nowe wnioski, które chciałbym tutaj przedyskutować.

Ludzki umysł wykazuje wyraźną tendencję do dzielenia świata na dwie części - czarną i białą, dobrą i złą. Oczywiście nie ma to żadnego pokrycie w rzeczywistości, niemniej w świadomości dzisiejszego człowieka funkcjonuje dychotomia Natura - Cywilizacja, przy czym Natura jest tą białą i dobrą, a Cywilizacja tą czarną, złą, destruktywną. Wynika to poniekąd z tradycji judeochrześcijańskiej - dobry Bóg stworzył Naturę, która była doskonała, zły człowiek, skalany zbrodnią grzechu przeciw stworzeniu, jest jak nowotwór, tworzący wynaturzone struktury, wypaczający Naturę, zmieniając ją w Cywilizację.

Pomijając wartościowanie obu elementów taki podział można przeprowadzić - Natura - to, co pierwotne, nienaruszone, samoregulujące się, i Cywilizacja - twór sztuczny wytworzony przez człowieka, który wyszedł poza Naturę i sam dowolnie modyfikuje świat.

Jednak w świadomości wartościowanie przebiega na korzyść Natury - ona jest dobrem, harmonią, ładem, czystością, spokojem, natomiast Cywilizacja jest niszczeniem, wycinaniem lasów, wypaczaniem, dymem z komina, nachalną ingerencją w porządek - wynaturzeniem.

W praktyce jednak wydaje się być odwrotnie - Natura jest stanem, w którym rządzi Chaos, gdzie istnieje tylko prawo silniejszego, gdzie jest się albo zabijającym, albo zabijanym, gdzie wszystkie elementy życia, jak je dziś pojmujemy, dzieją się w ciągłym strachu, niejako w wiecznej ucieczce. Natura jest bólem, śmiercią, przerażeniem, płaczem.

Cywilizacja jest natomiast ucieczką od natury, jest paradoksalnie budową ładu, jest poszukiwaniem harmonii, dąży do minimalizacji naturalnych negatywnych elementów w człowieku i maksymalizacji pozytywnych. Jest światem w świecie, mikrosferą i to elitarną, wyłącznie dla ludzi. Jest co prawda stanem sztucznym, który wymaga odgraniczenia się od Natury, ale jest w motywach i konsekwencjach stanem pozytywnym, budującym, rozwijającym, odkrywającym.

Człowiek cywilizowany, żyjący w bańce harmonii i ładu, ma wypaczone spojrzenie. Dla niego dym z komina i wycięty las jest oznaką Chaosu i Zła, natomiast uciekająca w popłochu sarenka przejawem czystej, dobrej, sielankowej natury. Naprawdę jednak jest tak, że wycięte lasy i dymy z fabrycznych kominów są ofiarą na ołtarzu ładu, ofiarą konieczną do podtrzymania bańki odgraniczającej ludzkość od Natury, a sarenka ucieka w popłochu nie po to, by zrobić rozczulające wrażenie, ale w autentycznym przerażeniu, bo żye w świecie Chaosu, w świecie bólu i śmierci.

Oczywiście człowiek nie odetnie się całkowicie od naturalności swego umysłu, sta rodzą się takie paradoksy jak wypaczone spojrzenie na dychotomię Natura - Cywilizacja. Stąd się też biorą takie problemy jak zaburzenia psychiczne. Bańka jest wciąż niedoskonała, choć pochłania coraz więcej ofiar.

To są moje nieuporządkowane przemyślenia. Mam nadzieję, że staną się przyczynkiem do dyskusji, z której wyniknie wiele ciekawych wniosków