Racjonaliści mają się za osoby poznające prawdę rozumem, a min.wierzących uważają za zakłamanych konformistycznych ludzi. Ateiści prowadzą dyskusje jak bezsensowna jest wiara w boga, wierzący odwrotnie; ostatecznie nie dochodzi się do żadnego kompromisu, wspólnej prawdy. Jakby się na to przyjrzeć z boku, nie uczestnicząc w żadnej ze stron można by dostrzec że jest to pewna gra, zabawa i z założenia wiadomo że do kompromisowej prawdy się nie dowie. Ale jest to opłacalne dla obu grup: ateiści znów udowodnią swoją rzekomą wyższość intelektualną(lub bardziej otwarty umysł), natomiast wierzący z obrzydzeniem będą patrzeć na ateistów, zjednoczą się w walce z nimi.

Proponuję jednak spojrzeć na problem ateizmu z niższej warstwy - rozważmy motywację dotycząca wiary lub niewiary w boga. Na początek, odpowiedzmy sobie na pytanie do czego dąży każdy człowiek? Chyba każdy się zgodzi że do szczęścia/przyjemności. A jeśli ktoś się nie zgodzi to przykro mi, ale psychologia już dawno to udowodniła. Człowiek dąży do szczęścia. My wszyscy jesteśmy ludźmi, zatem wszyscy dążymy do szczęścia - w każdej naszej decyzji chodzi tylko o to aby osiągnąć większe szczęście. w każdej, czyli także w poglądach i dyskusjach na temat istnienia boga.
Skoro ateiści i wierzący, są kierowani przez te same motywacje(szczęście), dlaczego mają tak odmienne zdanie na tak zasadniczą sprawę(istnienie/nieistnienie boga)?
Aby odpowiedzieć na to pytanie proponuję najpierw wyjaśnić proces decyzyjny człowieka: błędem jest przekonanie jakoby świadomość była najważniejszym elementem odpowiedzialnym za decyzję, w rzeczywistości to nieświadoma część naszego mózgu odpowiada za prawie całe działanie człowieka. Jest ona skrajnie cyniczna i racjonalistyczna. Kiedy wykonujemy jakiś altruistyczny czyn, tak naprawdę ta nieświadomość dobrze wcześniej policzyła co zyskamy przez ten altruizm. Do świadomości nie dociera to co myśli ta nieświadomość - dlatego człowiek jest przekonany o swoim altruizmie, o tym że jest dobry i uczciwy. Nieświadomość dla danej decyzji wymyśla dobre wytłumaczenie dla świadomości np.wmawia jej że robimy coś bo jesteśmy dobrymi ludźmi(a w rzeczywistości robimy to bo nam się to opłaca).
I weźmy takiego przykładowego Kowalskiego - nieświadomość podpowiada mu żeby wierzył w boga, bo to się opłaca! Nieświadomości nic a nic nie obchodzi czy bóg jest czy nie ma, liczy się to że wiara, sama wiara w boga daje szczęście/pomaga w szczęściu. Dzięki wierze w boga wydaje się nam że będziemy w raju, wiecznym szczęściu; wiara pomaga także w przezwyciężaniu trudności - wystarczy się pomodlić i od razu mamy większą motywację i siłę psychiczną!
To wszystko wcale nie znaczy jednak że nieświadomość przyjmie każdą bzdurę, oby tylko dała ono szczęście. Bo nie możemy oderwać się od rzeczywistości - ludzie by nas odrzucili, zamknęli w zakładzie psychiatrycznym. A w takiej Polsce wiara w boga jest w pełni zaakceptowana i możemy też to robić bez żadnych obaw. Dlaczego wierzący reagują z taką agresją kiedy spróbujemy podważyć ich idealny światopogląd? To nieświadomość podpowiada im agresję - bo to najskuteczniejsza obrona w tym przypadku. Nieświadomość nie zgadza się na debatę bo wie że nie mamy żadnych dowodów/poważnych przesłanek aby wierzyć. Wie, że naszą wiarę można obalić - ale na to nie pozwoli! Bo celem nieświadomości jest zapewnienie nam szczęścia.
No ale jak w takim razie powstaje ateizm? Odpowiedź jest dosyć prosta: racjonaliści zamiast zaufać INTUICJI(a intuicja to tak naprawdę podpowiedzi nieświadomości która wszystko racjonalnie przemyślała) rozważają wszystko racjonalnie w ŚWIADOMOŚCI. Przeciętni wierzący mają po prostu dobrze zbudowaną osobowość/psychikę - natomiast racjonaliści wpychają swoją racjonalność tam gdzie nie trzeba. Nieświadomość się broni ale nie zawsze da radę - wtedy człowiek staje się ateistą. Ateiści to ofiary losu ze świadomością która niszczy to co nieświadomość buduje. Ateiści nie wiedząc o tym działają na swoją niekorzyść, autodestrukcyjnie. Odbierają sobie korzyści z wiary w boga tylko dlatego.. że go nie ma. A przecież jakie to ma znaczenie? KAŻDA, absolutnie każda decyzja którą podejmiecie służy przyjemności - nie możecie od tego uciec, BO TAK JEST ZAPROGRAMOWANY CZŁOWIEK. Niektórzy ateiści w końcu to rozumieją(np.ja), ale jest już za późno na ratunek. Jesteście skażeni racjonalizmem - skazani na porażkę. Nie da się wyczyścić z mózgu "prawd ateistycznych", nie uwierzycie już w boga.
Jak na ironię, to religia jest racjonalistyczna ale w innym tego słowa znaczeniu. Jest ona racjonalna bo daje najwięcej korzyści. Aha i cały czas mam na myśli wiarę przeciętnego kowalskiego, a nie fanatyków religijnych.

Na koniec dodam, że racjonalizm wynika z konfliktów psychicznych na pewnym etapie życia - może to wynikać z sytuacji rodzinnej, życiowej. Racjonalizm to po prostu patologicznie nasilona intelektualizacja(mechanizm obronny w psychologii).
Racjonalizm to autodestrukcyjna choroba psychiczna, niszcząca człowieka od środka. Oczywiście nie powinno się takich ludzi zmuszać do leczenia - każdy powinien mieć prawo do głupoty.