Australijski Royal Australasian College of Physicians w wydanym w 2009 oświadczeniu nie zaleca rutynowego obrzezania. Nie zaleca tego także Kanadyjskie Towarzystwo Pediatryczne, zarówno w naprawdę konkretnym opracowaniu z roku 1996, jak i notki dla rodziców z 2004. Rutynowego obrzezania nie zaleca największe amerykańskie towarzystwo medyczne, czyli American Medical Association. Bardziej powściągliwe są British Medical Association oraz American Academy of Pediatrics: uważają, że decyzja w tej sprawie powinna należeć do rodziców. Jedną z nielicznych organizacji dostrzegających korzyści obrzezania jest Amerykańskie Towarzystwo Urologiczne. Większość instytucji medycznych nie patyczkuje się jednak w wyważone słownictwo. Otwarcie przeciwko obrzezaniu występuje m.in Australijskie Stowarzyszenie Chirurgi Dziecięcej. W 2001 roku w Szwecji próbowano nawet zakazać nieterapeutycznego obrzezania osób poniżej 18 roku życia. Pierwotna treść ustawy została jednak zmieniona pod naciskiem środowisk żydowskich. Ostatecznie skończyło się na ustaleniu specjalnych warunków co do tego kiedy i jak przeprowadzać można zabieg, a także zawężenie grupy osób mogących obrzezać dzieci jedynie do lekarzy. Podobny postulat, tym razem w Holandii wysunęło dwa lata temu tamtejsze Królewskie Towarzystwo Medyczne. Obcinanie zdrowym noworodkom napletka uznano za naruszenie praw dziecka, zaś sam zabieg za medycznie nieuzasadniony. W oficjalnym stanowisku czytamy, iż brak jest przekonujących dowodów, że obrzezanie jest konieczne, czy choćby pożyteczne z punktu widzenia profilaktyki i higieny. Uznano, iż jedynym argumentem dlaczego rutynowe obrzezanie chłopców nie jest w Holandii zakazane podobnie jak zakazano obrzezanie dziewczynek, jest strach przed przeniesieniem się tego zabiegu ze szpitali do religijnego podziemia zaopatrzonych w brzytwy rabinów i imamów.

There is strong evidence that medical male circumcision reduces the acquisition of HIV by heterosexual men by between 38% and 66% over 24 months. Incidence of adverse events is very low, indicating that male circumcision, when conducted under these conditions, is a safe procedure. Inclusion of male circumcision into current HIV prevention measures guidelines is warranted, with further research required to assess the feasibility, desirability, and cost-effectiveness of implementing the procedure within local contexts.

However, the trials were compromised by inadequate equipoise; selection bias; inadequate blinding; problematic randomisation; trials stopped early with exaggerated treatment effects; and not investigating non-sexual transmission. Several questions remain unanswered. Why were the trials carried out in countries where more intact men were HIV-positive than in those where more circumcised men were HIV-positive? Why were men sampled from specific ethnic subgroups? Why were so many participants lost to follow-up? Why did men in the male circumcision groups receive additional counselling on safe sex practices? While the absolute reduction in HIV transmission associated with male circumcision across the three female-to-male trials was only about 1.3%, relative reduction was reported as 60%, but, after correction for lead-time bias, averaged 49%. In the Kenyan trial, male circumcision appears to have been associated with four new incident infections. In the Ugandan male-to-female trial, there appears to have been a 61% relative increase in HIV infection among female partners of HIV-positive circumcised men. Since male circumcision diverts resources from known preventive measures and increases risk-taking behaviours, any long-term benefit in reducing HIV transmission remains uncertain.

Nie, nie tylko, ale w tym konkretnym przypadku obrzezania, to jakby porównywanie jednorazowego klapsa z wieloletnim, sadystycznym biciem.

Rozumiem, ze chłopakom wolno ciachać, bo ich i tak mniej boli. Czy taki jest oficjalny feministyczny punkt widzenia?