Kończy się kolejny dzień, w którym obchodziliśmy rocznicę wprowadzenia stanu wojennego. Nie - nie mam zamiaru rozpoczynać kolejnej dyskusji o tym, czy Rosjanie rzeczywiście mieli zamiar wkroczyć do Polski, czy groziło nam widmo inwazji lub wojny domowej oraz czy decyzja była słuszna, czy też nie.
Chciałbym zwrócić uwagę na inny aspekt całej sytuacji zainspirowany pewną rozmową, którą dzisiaj odbyłem.
Mianowicie od kilku lat zauważam tendencję do "skansenizacji" obchodów wprowadzenia stanu wojennego - transportery opancerzone na ulicach, ludzie w mundurach MO przechadzający się po parkach, koksowniki na placach... Jednocześnie w telewizji od rana do wieczora emituje się programy, w których wzniośle mówi się o walce o wolność i prawa obywatelskie. Dlatego dzisiaj przeżyłem lekki szok, gdy dyskusja w gronie znajomych zeszła na temat tolerancji w kontekście Marszów Równości. Ktoś rzucił nagle, że nie wie czemu one służą, dlaczego "Oni" muszą się tak manifestować? Dlaczego nie siedzą spokojnie?

Pomyśleć sobie, że to samo pytanie można by zadać w Polsce lat osiemdziesiątych poprzedniego wieku... "Po co to robicie? Po co się stawiacie władzy? Nie podoba się wam nasz PRL? Lepiej siedźcie cicho i nie wychylajcie się"... Chociaż poprzednie pokolenie wywalczyło nam pewne prawa, jak się okazuje spora część społeczeństwa ma ochotę stosować je bardzo wybiórczo - co więcej, wśród nich jest obecnie wielu spośród tych, którzy wtedy nosili transparenty. Czy to przypadkiem nie obala pewnego mitu "bojowników o wolność dla społeczeństwa" i nie czyni z nich tych, którzy walczyli, aby IM było lepiej?

Tutaj muszę zwrócić uwagę na jeszcze jedną kwestię związaną ze wspomnianymi marszami. W telewizji dosyć jednoznacznie przedstawia się je jako "marsze gejów i lesbijek", a przecież sami organizatorzy zapewniają, że ich cel jest zgoła odmienny - jest nim zwrócenie uwagi na dyskryminację pewnych grup, w tym mniejszości homoseksualnej. Można mieć oczywiście własne zdanie co do tego czy ta dyskryminacja ma miejsce, ale odmawianie prawa samym zainteresowanym do przedstawienia swoich racji poprzez udział w manifestacji jest zamachem na demokratyczne wolności wywalczone lata temu. Zwłaszcza, że nie jest to żadne "promowanie homoseksualizmu" - nie słyszałem jeszcze o przypadkach obscenicznego zachowania - sam kiedyś mijałem marsz równości oraz kontrmanifestację Młodzieży Wszechpolskiej i zdążyłem sobie wyrobić zdanie - z jednej grupa spokojnych młodych ludzi, z drugiej rozwrzeszczana banda wygolonych na łyso wyrostków wykrzykujących hasła, które w cywilizowanym kraju uznaje się za obraźliwe. Poza tym razi zachowanie mediów, które nie kwapią się do pokazania szerzej celów i poglądów organizatorów i uczestników takich manifestacji. Notorycznie wspomina się o "homoseksualistach", czasem tylko padnie niejednoznacznie brzmiące określenie "oraz ich sympatycy". A co z ludźmi będącymi tam, by zwrócić uwagę na dyskryminację ludzi z innych powodów? Bo nie sądzę, żeby każdy anarchista, socjalista czy liberał (w kwestii praw jednostki) był gejem - a taką bzdurę niestety próbują wcisnąć społeczeństwu media.

Druga rzecz, to kwestia tolerancji. Z toku dzisiejszej dyskusji wywnioskowałem, że albo ja, albo moi rozmówcy nie rozumieją rozumiemy jej poprawnie. Czym jest dla mnie tolerancja? Na pewno nie wiąże się z sympatią - wcale nie muszę lubić, szanować czy żywić ciepłych uczuć do człowieka, którego toleruję. Wręcz przeciwnie, tolerancja jest dla mnie uszanowaniem jego przestrzeni życiowej pomimo tych wszystkich negatywnych uczuć. Dlatego chociaż polska skrajna prawica budzi u mnie dosyć jednoznaczne emocje, to nie mam zamiaru optować za ich polityczną czy tym bardziej fizyczną eliminacją, tak długo jak ich działania ograniczają się do mówienia bzdur i pisania farmazonów. Słowem mogą sobie pisać na stronach, że homoseksualizm to choroba, a Żydzi knują spisek przeciwko narodowi polskiemu - jeśli jednak dochodzi do konkretnych działań przeciwko jednym czy drugim - powinno się wkroczyć. Wedle zasady "wolność jednego człowieka jest ograniczona jedynie wolnością drugiego człowieka".

Natomiast jeśli chodzi o sam cel "manifestowania swojej odmienności". Pomijając już fakt, że Marsze Równości wcale nie służą "promocji homoseksualizmu" o czym pisałem wcześniej, to nie ma znaczenia cel czy sens. Równie dobrze można by przecież zapytać o to samo w przypadku hucznych obchodów cudu nad Wisłą czy wszystkich procesji, pielgrzymek, pochodów związanych rozpoczęciem roku szkolnego, akademickiego itp. Skoro można w ten sposób manifestować przynależność do instytucji, gminy wyznaniowej itp. to dlaczego w kraju (teoretycznie) tych samych praw obowiązujących wszystkich obywateli nie można by tego robić ze względu na prowadzony styl życia o ile rzecz jasna "nie narusza to przyjętych norm obyczajowych"?

Obawiam się jednak, że pomimo wielu Polaków tak naprawdę nie wie o co walczyli ich rodzice czy oni sami podczas stanu wojennego... Wielu, jak mi się wydaje pomyliła się idea liberalnej demokracji z własnym porządkiem...