Wpadła mi w ręce stosunkowa niewielka książka, zbiór esejów napisany w latach 2002-2005 zatytułowany „Izrael – Palestyna. Pokój czy święta wojna?”. Autorem jest wybitny peruwiański pisarz, laureat Literackiej Nagrody Nobla w roku 2010, Mario Vargas Llosa.

www.vargasllosa.republika.pl/izrael.shtml

Eseje o konflikcie palestyńsko-izraelskim napisane są znakomitym, sugestywnym językiem. Jednak w tym miodzie czai się złośliwy szerszeń antysemityzmu.

Na pozór autor stara się zachować obiektywizm, pisząc o swoim zafascynowaniu cywilizacyjnym sukcesem Izraela, licznych izraelskich nagrodach, które otrzymał i z których jest bardzo dumny. Bardzo ostro krytykuje cyniczną i nieudolną politykę Arafata. Jeden z esejów opisuje bardzo osobiste, wstrząsające relacje cywilnych ofiar palestyńskich zamachów samobójczych – matki, która straciła dziecko, młodego muzyka, którego wybuch okaleczył, a jego przyjaciele zginęli. Vargasowi udało się porozmawiać z Nafizem Azzamem, ówczesnym liderem Islamskiego Dżihadu. Azzam zaprezentowany jest jako człowiek fanatyczny, bezwzględny, o wyraźnych rysach psychopatycznych.

Jednak to tylko pozory, które nie powinny zwieść rasowego racjonalisty.

> Cytat:

Nie godzę się, oczywiście, na szantaż, do którego ucieka się wielu fanatyków, nazywających "antysemitą" każdego, kto wytyka rządowi izraelskiemu dokonywane przezeń nadużycia i zbrodnie. Na szczęście, aby wykazać bezsensowność takich zarzutów, wystarczy powołać się na dużą liczbę żyjących w samym Izraelu krytycznie nastawionych Żydów, protestujących przeciw nietolerancji tych, którzy - szafując odwiecznym argumentem wrogów wolności - oskarżają swoich rodaków o zdradę narodu i przejście na stronę wroga. Najchwalebniejszą tradycję narodu żydowskiego stanowi opór wobec ucisku i kłamstwa, a tę, moim skromnym zdaniem, reprezentują lepiej owi niepokorni niż ci, którzy pragnęliby ich uciszyć.
>

Brzmi to jak manifest antysemity. Antysemitę, jak wiadomo, najłatwiej rozpoznać po tym, że twierdzi, że nie jest antysemitą. Nie pozwólmy nabrać się na to, że rzekomo krytyka „zbrodni” Izraela nie jest antysemityzmem. Jest! Podobnie krytyka np. polityki rosyjskiej w Czeczenii oznacza, że krytyk jest rusofobem marzącym o wyrżnięciu wszystkich Rosjan i wymazaniu Rosji z mapy świata. To przecież racjonalne, nieprawda?

Noblista-antysemita o barierze ochronnej (wtedy jeszcze, niestety – nieukończonej) pisze tak:

> Cytat:

Trzeba to zobaczyć z bliska, aby w pełni zrozumieć, jak nieludzkie okazuje się dla dzieci stanie w przeraźliwie długich kolejkach tylko po to, aby dostać się do szkoły, i jaka rozpacz ogarnia obładowane codziennymi zakupami kobiety – które w prażącym słońcu czekają czasem trzy lub cztery godziny, aż będzie im wolno przejść na drugą stronę – na widok zamykających się nagle, bez słowa wyjaśnienia, wojskowych zapór, które do następnego dnia odcinają je od domów albo miejsc pracy. Palestyńczycy, którzy chcąc się ruszyć choćby na krok, potrzebują specjalnych zezwoleń i muszą w dodatku odbyć kwarantannę, praktycznie tracą możliwość podjęcia pracy na terytorium izraelskim; mur poważnie utrudnia wymianę handlową i poszukiwanie zatrudnienia w miasteczkach innych niż miejsce zamieszkania, pogłębia bezrobocie oraz jeszcze bardziej obniża i tak już niski poziom życia. Na sto tysięcy szacuje się liczbę Palestyńczyków, którym nowa sytuacja prawie uniemożliwi komunikację ze światem. Trudno opisać upokorzenie, udrękę, frustrację i gorycz, wypełniające serca ludzi, których zmusza się w ten sposób do ponoszenia zbiorowej odpowiedzialności za działania małych grup fanatycznych przestępców. Doprawdy, ciężko wyobrazić sobie, że najlepszym sposobem na zwalczanie terroryzmu jest pogrążanie całego narodu w nędzy, bezrobociu i odosobnieniu i wtłoczenie go w ramy bezprawnego systemu przywodzącego na myśl obozy koncentracyjne. Nie da się uniknąć myśli, że za tą doskonale zorganizowaną próbą kontroli i dezorganizacji życia całego społeczeństwa kryje się w gruncie rzeczy zamiar zdemoralizowania go, psychicznego rozbicia, popchnięcia ku rozpaczliwym i bezsensownym aktom buntu, które podważą słuszność jego żądań i pozwolą potężnemu, w zasadzie nietykalnemu państwu, jakim jest dziś Izrael, na narzucenie dowolnych warunków pokojowego porozumienia albo po prostu na prześladowanie przeciwnika aż do skutku, czyli do momentu, kiedy pogrąży się on w ostatecznym chaosie lub zniknie.
>

Co za bezczelność! Przecież nie od dzisiaj wiemy, że ta niewinnie wyglądająca Palestynka to terrorystka i fanatyczka, a palestyńskie dzieci o słodkich twarzyczkach to indoktrynowani przez Hamas mali ludobójcy, zasługujący co najwyżej na kilka gramów izraelskiego ołowiu! Jak można rozczulać się nad terrorystami?!

Opisując Hebron, Vargas pisze następujące haniebne słowa:


> Cytat:

Znajduje się tu jedno z najświętszych miejsc judaizmu i islamu, Grób Patriarchów, gdzie w lutym 1994 roku osadnik nazwiskiem Baruch Goldstein ostrzelał z karabinu maszynowego modlących się muzułmanów, zabijając dwadzieścia dziewięć osób i raniąc kilkadziesiąt. W samej dzielnicy Tel Rumejda, gdzie powstało osiedle żydowskie o identycznej nazwie, z pięciuset żyjących tam kiedyś rodzin palestyńskich zostało zaledwie pięćdziesiąt. Zadziwiające jest, że nie uciekły i one, zważywszy systematyczne i okrutne prześladowania ze strony osadników, którzy ciskają w Arabów kamieniami, w czasie specjalnych ekspedycji niszczą im dobytek, wyrzucają koło ich domów śmieci i ekskrementy oraz atakują wracające ze szkoły dzieci – a wszystko pod nosem obojętnie obserwujących te okropności izraelskich żołnierzy. Nie powtarzam tu plotek z drugiej ręki: widziałem to na własne oczy, na własne uszy słyszałem relacje bezpośrednio od ofiar. I dysponuję przerażającą kasetą wideo, na której widać, jak chłopcy i dziewczynki z Tel Rumejdy obrzucają kamieniami i kopią arabskich uczniów i ich nauczycieli z miejscowej szkoły o nazwie „Kordoba”, wracających do domu nie pojedynczo, lecz całą grupą dla wzajemnej ochrony.

>

To zupełnie niewyobrażalne. Mali palestyńscy uczniowie chodzą w grupach po to, żeby upolować jakiegoś osadnika, to chyba oczywiste. Ich fanatyczni rodzice nie zasługują na nic innego niż wysiedlenie, lub co najmniej obrzucanie ich domów fekaliami.

Bezmiar podłości autora-antysemity obrazuje jednak w pełni ten fragment:


> Cytat:

Odwiedziłem trzy obozy dla uchodźców: dwa w Strefie Gazy – jeden ogromny, w Dżabalii, a drugi mniejszy, w Asz – Szatti – oraz w Al – Amari, pod Ram Allah. We wszystkich trzech miałem wrażenie, że Oto znalazłem się w jednym z najbiedniejszych i najbardziej zatłoczonych „młodych miast” koło Limy, gdzie w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku wznosili swe lepianki z błota, szmat, plecionek i blachy chłopi uciekający z Andów przed głodem i terroryzmem. Mimo odległości i odmiennych realiów obraz przedstawiał się niemal identycznie: ścisk, brud, sterty śmieci na ulicach, szczury, brak światła, kanalizacji i bieżącej wody, roje bosonogich dzieci i, poza kilkoma solidniejszymi budowlami, mnóstwo nieukończonych konstrukcji, wyglądających na okaleczone lub wybebeszone, bez dachów, ścian albo części pomieszczeń. ludzie byli bardzo gościnni, podejmowali przybysza, czym tylko mieli – kawałkiem chleba lub szklanką herbaty. Pewne oszołomienie wywołuje myśl, że w tak strasznych warunkach żyje się tu już od trzech albo czterech pokoleń, co oznacza, że ogromna większość mieszkańców nie zna innej formy egzystencji niż ta powolna śmierć.
>

Co za jaskrawe kłamstwo! Wiadomo przecież, że Gaza opływa we wszelkie luksusy, czasami jedynie przejściowo brakuje w sklepach homarów i kawioru, ale cały Izrael usilnie pracuje nad tym, żeby te braki możliwie szybko zlikwidować. Palestyńczycy – mili? Częstują herbatą? Werbują tylko zagranicznych najemników, żeby za granicami siali wrogą propagandę, np. taką, że istnieje coś takiego, jak naród palestyński lub że zasługuje on na coś więcej niż powolna eksterminacja.

Nikogo nie namawiam do przeczytania tej plugawej książki. Jednak apeluję o jakąś zdecydowaną reakcję, np. o napisanie listu zbiorowego z żądaniem odebrania temu antysemicie niesłusznie przyznanej nagrody. Odebranego Nobla będzie można przyznać ponownie jakiejś godniejszej osobie. Nawet tutaj, na „Racjonaliście” publikuje swoje cenne teksty wybitny człowiek pióra, niewątpliwy autorytet w dziedzinie etyki, ewolucjonizmu, postmodernizmu, religioznawstwa i urologii. Jego nazwiska – znając jego skromność i pokorę – nie odważę się wymienić.