A właśnie, prawie bym zapomniał. Przez Pana komentarze przebija się twierdzenie, że to ateiści mają udowodnić swoją niewiarę. Racjonalne myślenie wymaga przyjmowania tezy tylko wtedy, gdy otrzyma się przekonywające dowody. Nie jest irracjonalny sceptycyzm, jeśli nie otrzymało się dowodów. W tym świetle widać jasno, że to teista ma udowodnić, że ma racje (wszak on mówi, że coś "tam" jest), a nie ateista. Rola ateisty polega co najwyżej na zbijaniu argumentów osoby wierzącej.

We wcześniejszych komentarzach wspominał Pan o zasadzie przyczynowości. Widzę, że jest Pan oddanym zwolennikiem teorii inteligentnego projektu. Czas teraz na krytykę zasady przyczynowości:

Zasada przyczynowości opiera się na założeniu, że możemy na podstawie faktu stwierdzonego wnosić i jakimś innym, nie stwierdzonym. Abyśmy mieli prawo do takich wniosków, trzeba, by między tymi faktami zachodził związek niezawodny. Jeżeli zachodzą taki związki konieczne, to możemy, stwierdziwszy jeden fakt, wnosić o drugim. Ale czy w rzeczywistości zachodzą takie związki?
Związek, do którego się odwołujemy w rozumieniu empirycznym, jest zawsze jeden i ten sam; jest to związek przyczynowy: wychodzimy poza stwierdzone fakty, szukając przyczyn i skutków. Kto na pustej wyspie znajduje zegarek, ten wnioskuje, że byli na niej ludzie; tzn. o przyczynie stwierdzonego faktu. Czy do wniosków tego rodzaju mamy prawo? Tylko o ile związek przyczynowy jest związkiem koniecznym. Ale czy jest konieczny?
Pytanie, czy związek przyczynowy jest konieczny, należy postawić pytanie: na jakiej podstawie poznajemy jego konieczność? Odpowiedź jest możliwa dwojako: bądź że związek przyczynowy poznajemy a priori, bądź empirycznie.
Po pierwsze, nie poznajemy tego związku a priori. Chyba sam Pan przyzna, że jest czystą niemożliwością za pomocą samej tylko analizy pojęcia np. prochu wykazanie, iż eksploduje. Ze znajomości przyczyny nie da się wydedukować skutku. Żaden przedmiot za pomocą swych własności dostępnych ludzkim zmysłom nie ujawnia nic o przyczynach, które go stworzyły, ani o skutkach, które zeń powstały. Przyczyna jest jedną rzeczą, a skutek drugą; a priori nigdy nie da się pojąć, że dlatego, iż jedna rzecz jest, musi być i druga. Chodzi tutaj o przebieg rzeczywistości, a o rzeczywistości możemy sądzić tylko na podstawie doświadczenia, a nie a priori. Że zaś konieczność możemy poznać tylko a priori, to gotowa jest odpowiedź na pytanie zasadnicze: Związek przyczynowy nie jest związkiem koniecznym.
Po drugie: związku przyczynowego nie poznajemy także empirycznie. Czyste doświadczenie informuje o stałym następstwie faktów; ale nie poucza, że jeden fakt wynika z drugiego. Jeśli nacisnąć spust karabinu, to rozlegnie sie strzał; ale naprawdę stwierdzamy tylko, że strzał nastąpił po naciśnięciu spustu, nie zaś, że z niego wynikał, że był jego skutkiem. Jak dzieje się to, iż po jednym fakcie następuje drugi, tego doświadczenie nie podaje; jeśli więc mamy trzymać sie ściśle doświadczenie, to musimy wyrzec się związków przyczynowych i zadowalać się tylko ustalaniem stałych następstw.
Jak Pan widzi, nie ma zatem żadnej podstawy do uznawania związków przyczynowych jako koniecznych: ani podstawy rozumowej, ani doświadczalnej. A jednak mimo to w życiu i w nauce zawsze uznajemy je i oczekujemy, że gdy zaszła przyczyna. niechybnie zajdzie też i skutek. Powstaje teraz pytanie, dlaczego, choć nie mamy do tego podstawy, uznajemy istnienie związków przyczynowych? Czynimy do dlatego, że opieramy się na dawniej zebranym doświadczeniu i doświadczenie to przenosimy na przyszłość. Dotąd po naciśnięciu spustu karabinu padał strzał, więc sądzimy, że tak będzie i nadal. Ale czyniąc tak, nie zostajemy już w granicach czystego doświadczenia, lecz przekraczamy je. Nie są to bynajmniej równoważne dwa zdania: "Stwierdziłem, iż temu oto przedmiotowi towarzyszy taki skutek" i "Spodziewałem się, że innym przedmiotom, które, o ile je znamy, są podobne do tamtego, będą towarzyszyć skutki podobne". Od jednego z tych zdać do drugiego można by przejść tylko droga rozumowania, ale czy jest taki rozumowanie? Czy mamy prawo przenosić na przeszłość dawniej zdobyte doświadczenie? Nie ma takiego rozumowanie, które upoważniałoby nas do tego. Nie ma sprzeczności w przypuszczeniu, że choć pewne zdarzenie miało jakiś skutek, to zdarzenie doń podobne będzie miało skutek inny. W przenoszeniu doświadczenia na przyszłość gra rolę nie rozumowanie, lecz czynnik zgoła innego rodzaju; wnioski z przyczyny o skutku nie są wcale rzeczą rozumowanie. Są rzeczą przyzwyczajenia. Stałe powtarzanie się pewnych związków nie zmienia wprawdzie nic w naturze tych związków, ale zmienia nasz do nich stosunek. Wytwarza w umyśle skłonność do oczekiwania dalszych powtórzeń. Skoro przywykliśmy, że po naciśnięciu spustu pada strzał, sądzimy, że tak będzie i nadal. Jest to wszakże podstawa do wniosku czysto subiektywna. Wprawdzie skłonność ta ma pewną podstawę obiektywną, mianowicie regularność w zachodzeniu związków, dotąd obserwowaną; ale ta podstawa sama nie jest dostateczna do wyciągania wniosków. Właściwa podstawa wniosku nie jest obiektywna, lecz subiektywna, i jest uczuciowa, nie pojęciowa. Wnioskowanie jest tutaj aktem wiary, nie wiedzy. Poczucie konieczności nie jest podstawą wniosków naszych, lecz ich wynikiem; tym większe, im więcej wniosków wyciągnęliśmy.
Poszukiwanie wniosków przyczynowych jest instynktem, który dała nam natura. Dała nam ona instynkt nie dając zrozumienia. Wnioskujemy o rzeczach przyszłych bez znajomości podstaw naszych wniosków tak samo, jak możemy poruszać się nie mając znajomości muskułów. Ale instynkt nie jest poznaniem. Stąd wniosek: zasada przyczynowości nie jest odpowiednią podstawą poznania rzeczywistości.

Pod powyższą krytykę podpadają zarówno argumenty św. Tomasza (między innymi ten z Pierwszym Poruszycielem), jak również teoria inteligentnego projektu.