Zainteresowanym "starciem cywilizacji", polecam podlinkowany artykuł na temat przybierającego na sile konfliktu między USA a Chinami. Najciekawsze jego fragmenty - moim zdaniem - dotyczą przedmiotu sporu ( nie chodzi o terytoriom czy ustrój ale o coś znacznie ważniejszego i mniej uchwytnego zarazem a mianowicie o model życia i rozwoju cywilizacyjnego) oraz charakteru przemiany Chin w supermocarstwo globalne. Autor artykułu stawi a w nim bowiem tezę, iż Chiny przekształciły/przekształcają się w supermocarstwo jak wyżej w formule nadzwyczaj pokojowej, bez wojen, aneksji, podbojów kolonialnych, interwencji zbrojnych, itp, jakże charakterystycznych dla tej fazy rozwoju imperium w przypadku USA czy Wielkiej Brytanii. I nawet jeżeli oponując tej tezie możemy wskazać na Tybet, prześladowania Ujgurów, konflikty z Indiami czy wymuszanie na sąsiadach Chin korzystnych dla tych ostatnich zmian terytorialnych czy przebiegu granicy - to i tak jest to minimum na tle ekscesów tego typu charakterystycznych dla USA i GB.

"While China is not blameless, one could reasonably make the argument that, from an international perspective, it has had easily the most peaceful rise to great power status of any nation of the last several hundred years. While China has carried out the re-annexation of Tibet, blockaded Taiwan diplomatically, and launched internal colonization of territories like Xinjiang, such actions always occur under the ideologically important claim that they are internal to China. The U.S., conversely, undertook external colonial ventures during its rise and still regularly sanctions unquestionably sovereign nations. China’s territorial claims are naturally controversial internationally, but are modest compared to those sought by other powers—not least the U.S. itself, which early in its history declared the entire Western Hemisphere as off limits to the nations of Europe. Its interventionist policies since then have led to the overthrow of governments, the killing of leaders, and the economic sanctioning of entire nations.
Perhaps, as the McMasters of the world claim, this is all because Beijing is biding its time in hopes of world domination. Alternatively, China may be an inwardly focused civilization that, while it may have disputes with its neighbors, is not on a mission to fundamentally remake the world. While it would naturally prefer rules that favor it and resists any principles that would legitimize regime change supported from abroad, Beijing does not seek to fundamentally replace the U.N. or rewrite international law. Its strategy has mostly sought stability and growth within the rules of the system developed by Western democracies in the aftermath of the Second World War. While its current position of strength is recent, it has not yet broken from this precedent".

palladiumm(*)s-to-americas-ruling-ideology/