Chciałbym się podzielić pewnymi swoimi spostrzeżeniami na temat religii


Piekło-niebo jest to w nas. W zależności od tego jak się nastawimy wewnętrznie to mamy w życiu.
Koniec świata - jest to tylko i wyłącznie subiektywne wyobrażenie końca czegoś co nosimy w sobie, swojego widzenia świata, odczuwania, myślenia o nim. Wraz z końcem naszego pobytu w tym wymiarze, skończy także się nasz świat. I naiwne jest sądzenie że będzie inaczej, że nastąpi jakiś kataklizm niszczący wszystko i wszystkich.
Przychodzimy tu sami, przeżywamy życie sami, chociaż wydaje się nam że jest inaczej, i odchodzimy sami.
Gdzie należy szukać Boga?- myślę że w sobie i tylko w sobie. Co prawda różne religie podpowiadają nam że w jakimś bliżej nieokreślonym niebie ale co to znaczy?. Gdzie to niebo, w naszym układzie słonecznym? W naszej galaktyce? W całym wszechświecie? Myślę że na pewno nie w naszej cztero wymiarowej czasoprzestrzeni. A więc gdzie nie poradzimy sobie z tym problemem nie dodając dodatkowych wymiarów. Fiyzycy teoretyczni snują teorię że wszechświat staje się w miarę zrozumiały przy zastosowaniu 10-cio wymiarowej czasoprzestrzeni a jeżeli tak jest w istocie to kwestia istnienia Boga nabiera nowego jakże przejrzystego znaczenia.
Jeżeli założymy ową wielowymiarowość, to cóż się dzieje, człowiek jako mikrokosmos analogicznie musi także posiadać ową wielowymiarowość i może ją, przy odrobinie chęci odczuwać, skąd w zamierzchłej przeszłości powstał w człowieku mit Boga? Ano właśnie stąd. Każda epoka posiada wybitne jednostki które przerastają współczesnych o przysłowiową głowę ja bym powiedział o setki lat które to jednostki nadają kierunek ludzkości i ciągną wszystkich do przodu - np. wielcy założyciele religii-[Chrystus,Budda]. Kiedyś taka osobowość, zobaczyła w swoim wielowymiarowym i wielopoziomowym wnętrzu Boga i zaczęła mówić o tym swoim braciom i współplemieńcom którzy to i tak ni w ząb nic z tego nie zrozumieli co zresztą dzieje się do tej pory ale w miarę upływu czasu zaczęli w to wierzyć.