Za główną przeszkodę w podjęciu kiedykolwiek przez ludzkość dalszych podróży międzygwiezdnych (nie mówiąc już o międzygalaktycznych) jest, wynikający z teorii względności, brak możliwości nie tylko przekroczenia prędkości światła ale nawet (w przypadku obiektów posiadających masę) jej osiągnięcia. Natomiast osiągnięcie prędkości bliskich prędkości światła jest, przynajmniej teoretycznie, możliwe. Toteż entuzjaści podróży międzygwiezdnych wierzą, że astronautom uda się odwiedzić przynajmniej bliższe gwiazdy i po powrocie zastać jeszcze parę żyjących osób z pokolenia, które wyprawę wysłało. Gdyby można było prędkość docelową (powiedzmy 0,9c) osiągnąć od razu, nie byłoby z tym problemu. Jednak, ze względu na wytrzymałość ludzi na przeciążenia, rozpędzanie i hamowanie będzie trwać dość długo, dłużej nawet niż lot z docelową prędkością.
To co napisałem powyżej wiedzą wszyscy i napisałem to tylko jako wprowadzenie. Natomiast przyszedł mi do głowy inny problem, utrudniający lub nawet uniemożliwiający loty z prędkościami bliskimi prędkości światła. Z teorii względności wynika bowiem, że gdy prędkość obiektu rośnie do prędkości światła, jego masa rośnie do nieskończoności. Dlatego też obiekty materialne (w sensie posiadania masy) prędkości światła nie mogą osiągnąć. Co jednak z prędkościami podświetlnymi.? Przy rozpatrywanej prędkości 0,9c, masy pojazdu i astronauty będą ogromne (może ktoś policzy, mnie się nie chce, nie mam zresztą pod ręką odpowiednich wzorów). I nie chodzi nawet o to, że przy takiej masie ciężko byłoby astronaucie wykonać jakikolwiek szybszy ruch (jego bezwładność, spowodowana wzrostem masy, bardzo by się zwiększyła a siła przecież pozostałaby taka sama. Groźniejsze byłoby działanie innego prawa fizyki. Tego które mówi, że ciała przyciągają się z siłą proporcjonalną do iloczynu ich mas a odwrotnie proporcjonalną do kwadratu odległości między ich środkami ciężkości. Jeżeli zatem masa astronauty i rakiety wzrosną (strzelam) tysiąc razy, to siła ich wzajemnego przyciągania wzrośnie milion razy. Czy zatem astronauta o ogromnej masie zostanie "przyssany" do podłogi, sufitu lub jednej ze ścian rakiety o jeszcze większej masie? Proszę tylko nie mówić, że siły grawitacyjne rakiety będą działać na astronautę (i vice versa) z każdej strony, więc się zrównoważą. Po pierwsze, aby tak było, astronauta musiałby zawsze znajdować się dokładnie w środku ciężkości rakiety. Po drugie, astronauta zostałby w takim przypadku po prostu rozerwany. Zrównoważenie sił nic by nie pomogło, astronauty nie można bowiem uznać za "ciało doskonale sztywne". Kiedy pociągniemy za sznurek z dwóch stron z siłami równymi co do wartości ale przeciwnymi co do zwrotu to siły te się co prawda zrównoważą, ale sznurek zostanie rozerwany. Czy zatem możliwość osiągania prędkości podświetlnych jest warunkiem koniecznym ale nie dostatecznym podróży międzygwiezdnych? Czy, aby były możliwe, trzeba dodatkowo zapanować nad grawitacją?
Opisanego powyżej problemu nie podnoszą ani znane mi publikacje naukowe (no, tych nie czytałem zbyt wiele, nie jestem "z branży"), popularnonaukowe ani nawet literatura fantastyczno-naukowa. Ciekaw jestem więc Waszego zdania "w tym temacie". Mam rację czy popełniłem gdzieś błąd?