Jadę sobie pociągiem i jak wiadomo można spotkać tu ludzi nietuzinkowych.

Niestety tym razem moja podróż obfituje w chwile grozy. Dosiadł się do mnie starszy jegomość w niewypranych ciuszkach, o pół siwych włosach, które nigdy nie widziały szamponu. Do tego sokratejski zarost (czyt: niezadbana broda). Abnegat, czy raczej osoba nie przykładająca wagi do swojego wyglądu i zapachu. Żal mi się zrobiło staruszka, ale to co dzieje się dalej sprawia, że serce staje mi w gardle.

Starszy pan łapie się za serce, tak że myślę, że ma atak astmy, czy raczej zapaść i już szykuję się do udzielenia pierwszej pomocy, kiedy patrzę że on powtarza to mechanicznie, w dość równych odstępach czasu - uderza się w pierś synchronicznie, mrucząc do tego. Z saszetki wyciąga różaniec i zaciska na nim palce drugiej dłoni. Już wiem co jest grane, kiedy dostrzegam na lewej piersi znaczek radia maryja (mały, niepozorny - podobny do odznak pttk).

Nie uspokaja mnie to w ogóle. Szczególnie kiedy pan tak sobie mruczy i wodzi ręką w powietrzu jak w transie, co przypomina mi wszystkie dokumenty i artykuły o psychopatycznych zabójcach, z którymi się spotkałem. Czuję się coraz bardziej niezręcznie i zaczynam rozważać wszystkie za i przeciw wyskoczenia przez okno...

Mam nieodparte wrażenie, że zaraz krzyknie "ZA MULTIPLEKS" i ładunek ukryty w jego staromodnej saszetce rozerwie moje ciało na tysiące małych kawałeczków.

Odchodzę od zmysłów, sam nie wiem ile minut mija... Pociąg zatrzymuje się w Brzegu i a priori terrorysta opuszcza wagon. Widzę jak się oddala, a jego miejsce zajmuje nieśmiała dziewczyna ze starą książką. Czuję się jakby los dał mi drugie życie.

Dawno nie najadłem się tyle strachu!