Niektórzy, jak nasz przyjaciel na tym forum, uważają, że nie wszyscy są godni mieszkać w Europie i daje przykład Portugalii, jak postępować z "niegodnymi". Nie sięgnął bliżej, chyba by nie podciąć gałęzi na której siedzi, myśląc, że jak głowę w du... w piaskach Arizony będzie trzymał, to nie zostanie skojarzony. "Żydzi na Madagaskar" ulubione zawołanie polskich nacjonalistów.
Konferencja w Evian w 1938 r. została zorganizowana z inicjatywy prezydenta USA Franklina D. Roosevelta. Odbyła się w dniach 6 lipca - 16 lipca 1938 r. w Evian we Francji. Jej celem była pomoc niemieckim i austriackim uchodźcom żydowskim uciekającym przed nazizmem, tuż po Anschlussie. Nie doprowadziła ona do podjęcia żadnych konkretnych działań, z wyjątkiem utworzenia Międzyrządowego Komitetu ds. Uchodźców (ICR).
Po utworzeniu "Wielkiej Rzeszy" w dniu 10 kwietnia 1938 r. znacznie zwiększył się napływ żydowskich imigrantów pochodzenia niemieckiego i austriackiego do Stanów Zjednoczonych. Problem polegał na tym, że rocznie wydawano tylko 150 000 wiz, z czego 27 000 dla Niemców i Austriaków. Doradcy zaproponowali prezydentowi Franklinowi Delano Rooseveltowi zorganizowanie międzynarodowej konferencji w celu udzielenia solidarnej międzynarodowej pomocy uchodźcom. Stany Zjednoczone nie będące członkiem Ligi Narodów, wzięły na siebie zadanie zorganizowania konferencji z pomocą Francji, ponieważ Szwajcaria, kraj, w którym znajdowała się siedziba Ligi, nie chciała być gospodarzem konferencji. Ostatecznie konferencja zorganizowano za zamkniętymi drzwiami w Evian we Francji, przy czym prasa była informowana o jej przebiegu jedynie poprzez oficjalne komunikaty.
Zaproszono trzydzieści trzy kraje. Nie zaproszono ani Niemiec, ani Portugalii Salazara.
Włochy Benito Mussoliniego odmówiły przyjazdu, solidaryzując się z Hitlerem. ZSRR również odrzucił zaproszenie. Węgry, Polska, Rumunia i Republika Południowej Afryki wysłały jedynie obserwatorów. Konferencja rozpoczęła się 6 lipca 1938 roku. Przez kilka dni poszczególne delegacje wygłaszały liczne przemówienia, w tym i Polska, która była zainteresowana nie tyle przyjęciem , co wysłaniem swoich obywateli pochodzenia żydowskiego na Madagaskar*.
Organizacje pozarządowe, w większości żydowskie, mogły uczestniczyć tylko w sesjach publicznych. Przedstawicielem Agencji Żydowskiej była Golda Meir, przyszła premier Izraela .
W swoich wspomnieniach powiedziała: "Siedzenie w tej wspaniałej sali i słuchanie, jak każdy z trzydziestu dwóch narodów wstaje po kolei, by wyjaśnić, jak bardzo są przygnębieni ciężkim losem nieszczęsnych, prześladowanych Żydów i jak bardzo chcieliby im pomóc, ale ku swojemu wielkiemu smutkowi naprawdę nie widzieli, jak mogliby interweniować, było strasznym doświadczeniem i trudno mi wyrazić złość, frustrację i przerażenie, które mnie ogarnęły. Według Marcela Bervoetsa, większość mówców unikała wzmianek o Żydach, a mówiła jedynie o uchodźcach politycznych; w żadnym momencie nie było mowy o represyjnej polityce Niemiec.
W 4 miesiące później, w nocy z 9 na 10 listopada 1938. nastąpił pogrom Żydów w nazistowskich Niemczech zainicjowany przez władze państwowe. Tę Noc nazwano kryształową; dała początek "krystalizacji", czyli oczyszczenia narodu niemieckiego z przedstawicieli innych narodów, przede wszystkim Żydów.

Plan Madagaskaru był propozycją nazistowskiego rządu niemieckiego, aby siłą przenieść żydowską ludność Europy na wyspę Madagaskar. Pomysł przesiedlenia polskich Żydów na Madagaskar, wówczas część Cesarstwa Francuskiego, był badany przez rząd polski w 1937r., ale grupa zadaniowa wysłana do oceny potencjału wyspy ustaliła, że tylko 5000 do 7000 rodzin może zostać zakwaterowanych, a nawet zaledwie 500 rodzin według niektórych szacunków. Pomysł deportacji Żydów na Madagaskar powrócił ponownie za sprawą nazistów w 1940 roku. Rademacher zalecił 3 czerwca 1940 r., aby Madagaskar został udostępniony jako cel podróży dla Żydów w Europie. Za zgodą Adolfa Hitlera Adolf Eichmann wydał 15 sierpnia 1940 r. memorandum wzywające do przesiedlenia miliona Żydów rocznie przez cztery lata, przy czym wyspa była rządzona jako państwo policyjne pod rządami SS. Zakładali, że wielu Żydów ulegnie jego surowym warunkom, jeśli plan zostanie wdrożony. Plan nie był wykonalny z powodu brytyjskiej blokady morskiej gdy naziści przegrali Bitwę o Anglię we wrześniu 1940 r., A został na stałe odłożony na półkę w 1942 r. wraz z rozpoczęciem Ostatecznego Rozwiązania,polityki systematycznego ludobójstwa Żydów.