Chciałbym napomknąć tutaj o pewnej "ciekawostce", która wypłynęła podczas mojej rozmowy z biskupem. Wpierw jednak pozwolę sobie przedstawić tło całego zajścia.

Z początkiem lipca postanowiłem wziąć się wreszcie za realizację swojej apostazji. Wikary, na którego natknąłem się w swojej parafii odesłał mnie oczywiście do proboszcza. Tydzień później, gdy już udało mi się umówić z proboszczem, ustaliliśmy (w trakcie wyjątkowo nieprzyjemnej rozmowy) co i jak, i miałem zadzwonić po jego urlopie.
W międzyczasie jednak zdarzyła się rzecz kuriozalna. Odwiedziła mnie mama, którą proboszcz zagadał podczas pogrzebu jakiejś jej znajomej, zaprosił do kancelarii kościelnej i poinformował o mojej z nim rozmowie. Pragnę tutaj podkreślić, że mama była przeze mnie kilkukrotnie informowana, że zamierzam się wypisać z KK, a i po sfinalizowaniu całego przedsięwzięcia chciałem dać jej o tym znać - wiedziałem, że gdy sprawa będzie zamknięta mama szybciej to przełknie. Ksiądz (który w trakcie rozmowy ze mną nazwał mnie Judaszem i skupił przede wszystkim na tym, że przyjęło się zwracać do kapłanów jego religii per "proszę księdza", a nie "proszę pana", bo to przejaw braku kultur) porozmawiał sobie z mamą (najwyraźniej o straszliwych, doczesnych skutkach apostazji, jak niemożność znalezienia pracy) i roztrzęsiona mama próbowała "przemówić mi do rozsądku". Ponieważ ksiądz całą rozmowę przeprowadził za moimi plecami wykorzystując mamę do wywarcia na mnie presji, postanowiłem poinformować o całej sprawie jego przełożonego, jednego z radomskich biskupów.
W trakcie rozmowy ponownie wytknięto mi, choć już bez takiej buty jak ostatnio, że "przyjęło się zwracać...", i dowiedziałem się, że mimo że rozmowa z bliskimi nie jest elementem instrukcji episkopatu dotyczącej apostazji, to "przyjęło się, jest częścią tradycji", że tak się postępuje (sama rozmowa trwała ładnych kilkadziesiąt minut i zdążyliśmy w niej poruszyć kilka innych spraw. Koniec końców okazała się być jednak równie pusta, choć przeprowadzona w przyjemniejszej atmosferze, co ta z proboszczem). Nosz to przecież ręce opadają. Przede mną jeszcze rozmowa z proboszczem, i nie omieszkam powiedzieć co myślę o takim żałosnym zagraniu.
Ale, do meritum - czy ktokolwiek miał może podobną sytuację? "Przyjęło się" rozmawiać z rodziną apostaty? I jak tutaj nie stracić szacunku do takiego proboszcza, który nie szanuje mojej decyzji jako dorosłego, blisko 30-letniego faceta?